DYDAR

شاکونتالا

2006-12-01T14:53:00.000+03:30

قسمت بیست و دوم

صدایی از پشت صحنه: آی مرغابی وحشی یارت را بدرود بگو ... شب نزدیک است.

شاکونتالا: ( با آشفتگی گوش می دهد ) : اوه خدای من، این مادر گا ئو تامی است. به جستجوی من آمده.
لطفا میان شاخه ها پنهان شو. ( شاه خود را پنهان می کند. گائوتامی با کاسه ای در دست وارد می شود.)

( او شاکونتالا را می بیند و کمکش می کند تا بر خیزد.)

گائوتامی: این آب مقدس است دخترم.
این اندازه بیماری و تنهای تنها اینجا با خدایان مانده ای؟

شاکونتالا : همین چند لحظه پیش بود که آنوسویا و پریموادا به سمت رود رفتند.

گائوتامی ( آب مقدس را به شاکونتالا می پاشد.) : ان شاالله که زندگی شاد و طولانی داشته باشی.
آیا تبت قطع شده ؟ ( او را لمس می کند.)

شاکونتالا: فرق کرده ام، مادر.

گائوتامی : خورشید در حال غروب است. بیا به کلبه برویم.

شاکونتالا ( با سستی بلند می شود. با خودش.) آه عشق من، آن زمان که خواسته ات داشت به انجام می رسید، تاخیر کردی.
حالا ببین چه کرده ای تو.
( او قدمی بر می دارد ، سپس به اطراف می چرخد. بلند.)

آهای سایبانی که دردم را کاستی ، تو را بدرود می گویم تا ساعت خوش دیگری.

( شاکونتالا و مادر گائوتامی خارج می شوند.)

شاه ( آه می کشد و جلو می آید.) جاده خوشبختی با موانع پوشیده شده است.

چهره اش که با مژگانی نرم
و پلک هایی لرزان آراسته شده
در ذهن بر جا می ماند.
آن لب های شیرین که با انگشتانش محافظت شده بود
آن سر که بر روی شانه افتاده بود

چرا من کمی جسورتر نبودم؟

حالا به کجا باید بروم؟ بگذار لحظه ای در این سایبان که محبوبم آرامیده بود، بمانم.
( او به اطراف می نگرد.)

آن بستر نیلوفری که
بدنش در آن آرمیده بود
آن زنجیر، که از بازویش افتاده بود و گم شده بود
آن نامه ی عاشقانه روی برگ نیلوفر
که با ناخن او حک شده بود
...این ها اندوه پریشانی مرا تسکین می دهد
و چشمان مرا اسیر می کند- من هیچ قدرتی ندارم
اگر چه او رفته تا سایبان نی را ترک کند.

(او بر می گردد)
افسوس!!! این تاخیر در آن زمان که معشوقم را یافتم، اشتباه بود.
اما حالا

اگر او فقط رخصت یک ملاقات دیگر را به من بدهد
تالل نمی کنم. چرا که خوشبختی به سرعت می گذرد.
این چنین قلب شکسته ی نابخرد ِ من نقشه می کشد
اما وقتی که او می آید، من نقش آدم بزدلی را بازی می کنم.

صدایی از پشت صحنه.

شاااه! آهااای
شعله ها یی از آن سو که خورشید غروب می کند،
به سوی آسمان زبانه می کشد
و (این آتش) در اطراف قربانی ها، پر فروغ تر می سوزد.
دیو های گوشت خوار، به سان غبار قرمز رنگی در اطراف پرسه می زنند
و به هیبت سایه های غول پیکری در آسمان در می آیند.

شاه ( گوش می هد. مصمم. )
ترسی به دل راه ندهید ای زاهدان. من اینجا هستم.

( خارج می شود.)

پایان پرده سوم

شاکونتالا

2006-10-09T10:25:00.000+03:30

قسمت بیست و یکم

شاه (او را می بیند. با شادی). ملکه ی زندگی ام! به همان زودی که شروع به شکایت کردم، سرنوشت مهربانی اش را به من ثابت کرد.

آن هنگام که پرنده ی تشنه با گلوی خشک
زبان به شکوه گشود
طولی نکشید که ابر ها در آسمان به جنبش در آمدند
و جویبار باران را به سویش فرستادند

شاکونتالا: (مقابل شاه ایستاده). وقتی داشتم دور می شدم، یادم آمد که این دستبند از بازوی ام افتاده، و من برای آن برگشته ام.
به نظر می رسید که قلبم می گوید شما آن را برداشته اید. لطفا آن را به من بر گردانید، و گرنه راز من و خودتان را برای زاهدان آشکار می گردانید.

شاه: به یک شرط آن را پس می دهم.
شاکونتالا: چه شرطی؟
شاه: این که خودم آن را سر جایش بگذارم.
شاکونتالا: (با خود) چه می توانم بکنم؟

(او نزدیک میشود)
شاه: اجازه بدهید روی این نیمکت سنگی بنشینیم. ( انها به سوی نیمکت میروند و می نشینند.)

شاه (دست شاکونتالا را می گیرد). آه!

آن هنگام که خشم شیوا درخت عشق را
در آتشی خاموش نشدنی، سوزانید
آیا سرنوشت آسمانی شاخه ای را
برای شاد کردن ِ دل من باقی گذاشت؟

شاکونتالا: سریع تر جانم، سریع تر.

شاه ( با شادی با خود) : حالا راضی ام. او با من مثل یک زن که با شوهرش سخن می گوید، صحبت می کند.
(بلند): شاکونتالای زیبا، گیره ی دستبند خیلی محکم نیست. اجازه می دهید آن را طور دیگری ببندم؟

شاکونتالا: (لبخند می زند.) اگر مایلید.
شاه: ( با زیرکی بستن را به تاخیر می اندازد.) : نگاه کن، دختر زیبای من!

دستبند نیلوفری
به سان ِ ماه نو در شب ِ تیره
می درخشد
گویا این (دستبند) همان ماه بوده
که شاخ هایش را به هم وصل کرده
و آسمان را ترک گفته
به این باور که بازوی دوست داشتنی ات
بیشتر از آسمان دلربایی اش را افزایش می دهد.

شاکونتالا: من نمیتوانم ببینم. گرده ی نیلوفر های روی گوشم داخل چشمم رفته است.

شاه: ( لبخند زنان) اجازه می دهید آنها را با دمیدن پاک کنم؟

شاکونتالا: دوست ندارم مایه شرمندگی باشم. اما چرا نباید به شما اعتماد کنم؟

شاه: اینطور فکر نکنید. یک پیشکار جدید از فرمان ها تخلف نمی کند.

شاکونتالا: این ادب و مهربانی اغراق آمیزتان است که مرا می ترساند.

شاه (با خود): نباید رشته ی این بردگی شیرین را بگسلم.
( او سعی میکند صورت دختر را به سمت خودش بگرداند. شاکونتالا کمی مقاومت می کند، سپس تسلیم می شود.)

شاه: اوه، دختر افسون گر ِمن ، از من نترس.
( شاکونتالا نگاهی سریع به او می کند، سپس به پایین می نگرد. شاه صورت دختر را بلند می کند.با خود می گوید.)

لب های شیرین لرزانش
با طلب پاکش
روحم را به چشیدن
جذبه ی لذت بخشش
می کشاند

شاکونتالا : به نظر می آید که در برآوردن قولتان کوتاهی می کنید،جانم.

شاه: نیلوفر های بالای گوش تان خیلی به چشم شما نزدیک است و آنقدر شبیه آن است که من گیج شده ام.

( او به آرامی به چشم دختر می دمد.)

شاکونتالا: ممنون. حالا می توانم به خوبی ببینم. اما اگر لطف و مهربانی شما را جبران نکنم شرمنده می شوم.

شاه: چه چیز بیشتری میتوانم درخواست کنم؟

بایستی برایم کافی باشد
که به دور چهره ی خوشبویت بگردم
آیا زنبورانی که به دور نیلوفران می گردند
خشنود به عطر و زیبایی آن نیستند؟

شاکونتالا: اما اگر او (شاه) راضی نباشد، چه می کند؟

شاه: این! این! ( او صورت دختر را به سمت خود می کشد.)

...

شاکونتالا

2006-08-13T23:51:00.000+03:30

قسمت 20

(شاه به اطراف می نگرد): وای، من وارد فضای باز شده ام. ( او شاکونتالا را ترک میکند و به عقب باز می گردد.)

شاکونتالا( قدمی بر می دارد، سپس با حالتی مشتاق باز می گردد.) اوه شاه، من نمی توانم آنطور که از من می خواهید عمل کنم. بعد از این صحبت کوتاه شما مرا به سختی می شناسید. اما، آه من را فراموش نکنید.

شاه:
عصر هنگام، سایه ی درخت
اگرچه طرحی بسیار دور است، اما از درخت جدا نیست
تو نیز این چنینی محبوبم،
هر کجا باشی
فکرت قلبم را رها نمی کند

شاکونتالا ( چند قدم بر می دارد. با خود می گوید) : اوه، وقتی می بینم که چنین سخن می گوید، پاهایم از رفتن باز می ماند. پشت این بوته های گل همیشه بهار پنهان می شوم تا ببینم عشقش چقدر دوام دارد.
( دختر پنهان می شود و منتظر می ماند.)

شاه: آه محبوبم، عشق من به تو همه ی زندگی من است، اما تو حالا مرا ترک میکنی و بدون هیچ فکری تنهایم می گذاری.

بدن به نرمی گل های ابریشم ات
شوق را بر می انگیزد
چطور شده که قلبت به سان
ساقه های نگهبان شکوفه های گل ابریشم
چنین سخت است

شاکونتالا: وقتی این ها را می شنوم، قدرتی برای رفتن ندارم.

شاه: من اینجا چه کار دارم که بکنم، وقتی که او نیست؟
( به زمین خیره می شود.) آآآه، نمی توانم بروم.

زنجیر ِ نیلوفرهای معطر
که زمانی او را در بر گرفته بود
اکنون قلب مرا، یک اسیر نا امید،
به غل و زنجیر کشانده

(او آن را محترمانه بلند می کند)

شاکونتالا: ( به بازوی خود نگاه می کند). چرا آنقدر ضعیف و بیمار بودم که وقتی دستبند ِ نیلوفری ام افتاد متوجه آن نشد ام.

شاه ( دستبند نیلوفری را بر روی قلبش می گذارد). آه!
عزیزم، زمانی این بر روی بازوی تو قرار داشت
و باید همیشه روی قلب من بماند
اگرچه تو نپذیرفتی که شادی ام بخشی
من این شادی را در این بازیچه ی بی جان یافتم

شاکونتالا: بعد از این دیگر نمیتوانم بروم. از آن دستبند به عنوان دلیل برگشتنم استفاده می کنم.

( او نزدیک می شود)

شاه (او را می بیند. با شادی). ملکه ی زندگی ام! به همان زودی که شروع به شکایت کردم، سرنوشت مهربانی اش را به من اثبات کرد.

شاکونتالا

2006-08-07T17:24:00.000+03:30

قسمت 19
شاكونتالا :شما بايد به خاطر حرف هاي گستاخانه اي كه در غياب شاه با هم گفتيم، از شاه پوزش بخواهيد.

دو دوست (لبخند زنان) :هر كس مي گويد حرف هاي گستاخانه اي زده شده. خودش پوزش بخواهد.
كس ِ ديگري احساس گناه نمي كند!

شاكونتالا: قربان، لطفا ما را به خاطر آنچه كه گفتيم- در زماني كه از حضورتان اطلاع نداشتيم- ببخشيد.
من متاسفم كه چيزهاي زيادي پشت سر شخصي گفته ايم.

شاه (لبخند مي زند) :
خطاي شما بخشوده شده است؛
اگر من بتوانم خستگي خود را از نشستن بر روي
قسمتی که دانه گل پاشيده اید بيان كنم!

پريموادا: ولي اين براي راضي كردن او (شاه) كافي نيست.

شاكونتالا: (وانمود مي كند عصباني است)كافيست! تو دختر گستاخي هستي.
مرا در همچنين موقعيتي مسخره مي كني.

انوسويا : (به تاكستان مي نگرد.)پريموادا . آنجا آهوي كوچكي است. مدام به اطرافش نگاه مي كند.
احتمالا مادرش را گم كرده و سعي دارد پيدايش كند.
من مي روم تا كمكش كنم.
پريموادا: آن كوچولو خيلي چابك است. به تنهايي نمي تواني او را بگيري. من هم با تو مي آيم.
(آنها عزم به رفتن مي كنند)

شاكونتالا :به شما اجازه نمي دهم كه برويد و مرا تنها بگذاريد.
دو دوست (مي خندند):
تو تنهايي؟ وقتي كه پادشاه جهان همراه توست ؟!
(خارج مي شوند)

شاكونتالا :آيا دوستانم رفته اند؟
شاه (به اطراف مي نگرد) : دلواپس نباش شاكونتالاي زيبا. مگر یک خدمتکار بی توقع اینجا نداری که جای دوستانت را برایت پر کند؟
پس به من بگو :
آيا بايد اين برگ نيلوفر مرطوب را به كار گيرم
تا خستگي و رنج تو را به دور ريزم؟
يا پاهاي سفيدت را که بسان گل سوسن است، بر روي زانويم بگيرم
و مالششان دهم تا تو آسوده تر بيارامي ؟

شاكونتالا : من آنان را كه مديون افتخارشان هستم، نمي آزارم.
(با سستي بر مي خيزد و شروع به دور شدن مي كند)
شاه (به دنبال او مي رود):
روز همچنان گرم است. شاكونتالاي زيبا.و شما تب دار هستيد.

شكوفه هاي بستر را رها مکن تا
در گرماي نيم روز بپژمرند.
با گلبرگ هاي نيلوفر بر روي سينه ات،
با بدن تب دار و پاهاي لغزان.
( او دستش را بر بالاي سر او مي گيرد)

شاكونتالا : اوه ، نكنيد! نكنيد! من نمی توانم از خودم مواظبت کنم. حالا چه میتوانم بکنم؟ هیچ کس را به جز دوستانم ندارم که کمکم کند.

شاه: این سخن شما مرا ملامت کرد.
شاکونتالا: منظور من شما نبودید سرورم.
من سرنوشت را متهم کردم.
شاه: چرا سرنوشتی را مقصر میدانی که آنجه را طلب می کنی برایت می آورد؟
شاکونتالا: چرا سرنوشتی را مقصر ندانم که اختیار را از من می رباید و با فضیلت دیگری می فریبد؟

شاه (با خود):
اگرچه عمیقا مشتاقند، دوشیزگان
بس عشوه گرند
و خواستگاران را امر به انتظار میکنند؛
اگر چه مشتاق شادی واحدی هستند
در عشق ورزیدن تردید می کنند
عشق نمی تواند آنها را عذاب دهد
ونمی تواند قلب هایشان را به سوی ازدواجی بی درنگ بکشاند
شاید حتی آنها عشق را بیازارند
آنگونه که آنرا به تعویق می گذارند

(شاکونتالا دور می شود.)

شاه: چرا روش خودم را نداشته باشم؟
( او نزدیک میشود و لباس دختر را می گیرد.)

شاکونتالا: اوه، آقا! مودب باشید. زاهدان این اطراف هستند.

شاه: از خانواده ات نترس شاکونتالای زیبا. پدر کانوا قانون مقدس را می داند.
او متاسف نخواهد شد.

...ادامه دارد

بانوي حصاري (3)

2005-10-01T07:15:00.000+03:30

سه شنبه روزي از روزها شاهزاده اي جوان كه دانشجوي دلير و زيرك بود، و هيچ دوست دختري نداشت با وب سايت دختر پادشاه آشنا شد. او كه تا كنون طبع را در گود دانش مي آزمود نه در پارتي هاي شبانه، به يك چشم به هم زدن دختر را معشوق يافت.

پس وصيتي كوچك كرد بدين مضمون كه : "اين آخرين جمالي است كه ميخواهم ببينم كه در دام او شكار شدم. اما رسم وفا نگاه مي دارم و بعد از او به احدي نگاه نمي كنم." و براه اوفتاد...

پسر هنگام رسيدن به ابتداي راه كه همانا ميدان دربند بود، آنچه بايد از عاشقان بال سوخته مي ديد، بديد. با خود گفت: "اين همه سر در اين سودا به باد رفته. سر ِما نيز رفته گير و نترس."

اما فكر كرد كه اين دژ را اينان شايد براي مشتريان غافل و نا آگاه اينچنين سفت و محكم بسته اند. او پيش خود گفت بايد افسوني در جيب داشته باشم كه با آن به جنگ اين طلسمها بروم كه گشودن قلب فقط از راه زور نيست و طلسم گشايي نياز است.

پس به اولين كافي نت در آن حومه برفت و شروع به Search توي اينترنت كرد تا چاره اي جويد تا آن بندهاي سخت از محبوب باز كند و رخنه اي بدان حصار گشايد. تا اينكه خبر يافت كه يك هنرمند فرشته پيكري به شهر آمده كه راز تمام طلسمات عالم داند. بنزد وي رفت و قصه را گفت و چاره اي خواست.

آن حكيم از حساب طلسمات پيچ در پيچ عالم آنچه مناسب ديد با او بگفت. جوان نيز دست او را فشرد و تشكر گرمي كرد و با توشه اي از دانايي و بينايي از تپه به زير آمد، آژانسي گرفت و به دربند بازگشت. لباسهاي قرمز بتن كرده و در راه به همگان اعلام كرد كه به خونخواهي سرهاي بريده آمده است!!

گفت رنج از براي خود نبرم
بلكه خونخواه صد هزار سرم

و بدين تيغ در دست و بدان فكر در سر و بدان راز بر قلب، ظهر همان سه شنبه از حصارها بالا ميرفت و طلسمات اوليه باز مي كرد. چون آوازه در افتاد كه شيرمردي به دادخواهي سرهاي لب تشنگان قلعه ي حصاري برخاسته، هركس همت خويش در كار او بست و جوان با نيرويي شگرف و صد چندان به ياري ياري كنندگان به طلسمات بعدي نزديك ميشد و مي گذراند.

به پاي دروازه ي دژ رسيد. ديد همه جا ديوار است. كمي به بازويش آرامش داد و بازوي عقل را بكار گرفت. پس د ُهُلي يافت و آنرا بنواخت. از همه ي ديوار ي چهارگوشه صدايي بر مي گشت غير يك جا از يك ديوار. دست زد و آنرا پارچه اي برنگ و نقش ديوار يافت. به آساني كنارش كشيد و وارد قلعه شد!

چون بانوي حصاري از اين واقعه با خبر شد آرايش مختصري كرد و از اندروني برون شد به نشاط و جوان را به باد غرور آفريني داد وگفت : "اكنون پاسپورتت را بده يا اگر نداري يك مدرك شناسايي معتبري بده و بسوي قصر ما برو تا من هم بدانجا آيم و از تو سوالاتي بپرسم. اگر در اين كنكور هم رتبه ي اول شوي كار تمام است. اگر نه كه سرت بر باد است". جوان پاسپورت بداد و بسوي قصر پدر روان شد.

آن عروس زيبا كه در دل از پيروزي شوي خود شاد بود با آژانس به شهر آمد و داستان جوان دلير با پدر بگفت كه چگونه سه شرط را به پايان برد و تنها شرط چهارم مانده است.

شاه بگفتا كه شرط چهارم چيست
شرط خوبان يكي كنند نه بيست !

شاه به دختر نهيبي زد كه تو هم ديگه شورش رو در آوردي!! براي آدماي خوب، يه شرط بسه! دختر گفت: "يك شرط براي شما بس است و براي من چهار شرط كفايت مي كند! فردا صبح او را به قصر بخوانيد و اكرام كنيد و من از پس پرده از وي پرسشهاي سر بسته كنم تا بختش چگونه خواهد كرد."

بانوي حصاري (2)

2005-09-28T06:14:00.000+03:30

آن شاه پري رويان چنين نگاشت كه خواستگار مرا چهار شرط ببايد. شرط اول آنكه مردي نيك نام و نكو كردار باشد. شرط دوم: گشادن رمز طلسم ها و عبور از راه پيچ در پيچ خواستن است تا به آستانه ي حصار برسد. شرط سوم آنكه: دروازه ي حصار را پيدا كند زيرا كه نامرئي بود و چهارم آنكه: چون آن سه شرط بجا آورد به شهر بازگردد و به قصر پادشاه برود تا من نيز بدانجا آيم و ازخواستگار حديثها و اسرار هنر جويا شوم.

گر جوابم دهد چنان كه سزاست
خواهم او را چنان كه رسم وفاست

وآنكه زين شرطها بگذرد تن او
خون بي شرط او به گردن اوست

شرطها را بنوشت و نسخه اي به غلامي سپرد و گفت كه در همه جاي شهر ها بخوان و اعلان كن و بر ديوارها در جاهايي كه شهرداري مجاز كرده بكوب.

تا ز شهري و لشگري هركس
افتدش بر چو من عروس هوس

به چنين شرط راه برگيرد
يا شود مير قلعه يا ميرد

جوانان خام از هر سو به تمناي آن عروس گرد آمدند. عكس او را روي اينترنت ديده، saveش نموده، كفها كرده و براه اوفتادند شايد خرش كرده و بخود آويزانش كنند. ولي از ديدن پيكره هاي سترد و شمشيرها فولادين و طلسمهاي هول انگيز در ابتداي راه قلعه اش جفت كرده حتا از پاترول پايين هم نيامدند و از همان دور فلكه ي دربند برگشتند.

عده اي هم از گرمي جواني و سوداهاي ناپخته، زندگي خويش بر باد دادند و بعد ازآنكه لختي كوشيدند وچند طلسمي باز كردند، چون به خود غره شده گمان كردند كه همانند بازيهاي رايانه اي مي توانند رمزها را بگشايند، در غفلتي كوچك به پاي طلسمي ديگر جان دادند و گِـيم خويش اُور over كردند!

هر روز زمره اي ديگر به عشق سر بر مي آوردند و در هواي گرم آن معشوق به خاك مي افتادند.

تا اينكه سه شنبه روزي ...

منبع داستان
(بر گرفته ازداستان بانوي حصاري ( كه رمزي از حضرت احديت است) از كتاب پنج گنج نظامي

بانوي حصاري (1)

2005-09-19T03:48:00.000+04:30

يكي بود يكي نبود. غير از خدا هيچكس نبود.

يه روزي، در يه سرزمين قشنگ يه پادشاهي بود كه با دختر زيباش توي يه كاخ بزرگ زندگي مي كرد. دختر كه در كمال و جمال بر همگان سر بود.

طبيعي بود كه او هم مثل بقيه جفت مي خواست، ولي جفت هر موجود نري نميشد. روي ديوار اتاقش نوشته بود:

روح را صحبت ناجنس عذابيست اليم...
-حافظ

باري آوازه در جهان اوفتاد كه شاه پري رويان و سر آمد حوريان گويي از آسمان به زمين اوفتاده است. دختري كه در مهد ماه و خورشيد پرورش يافته و زهره ي خنياگر، او را به شير عطارد پرورده است.

بدين آوازه رغبت مردمان بدو گرم شده و از هر سو با پاترول و بنز و بي ام و به خواستگاري او آمده و مدارك كارخانجات در جاده ي قديم كرج را آورده تا ثابت كنند مهر او چندين و چند كارخانه است. اما آن خوبروي و سالم نهاد ميدانست كه كمالات در ذهن مرد است.

چندي كه از خواستگاريهاي متعدد گذشت، او از دست اين نرهاي پولدار كه از صبح تا شب به گل و گيسشون ميرسيدن به تنگ آمد و چون دست خواهندگان خود بخويش دراز ديد، دستور داد تا بر فراز كوهي بنام "دربند"، بنا و حصاري محكم ساختند و در راه رسيدن بداخل آن طلسمهاي خطرناك از پيكره هاي آهنين نهادند و در دست هر پيكره اي شمشيري چابك بود كه به يكدم سر از تن جدا ميكرد.

دروازه ي آن قلعه را نيز چنان ساخته بودند كه پنهان و بي نشان بود. پس دختر در آن حصار پناه گرفت تا از دست خواستگاران مدعي در امان باشد و عاشق ناب را بيابد و از اينرو بانوي حصاري لقب يافت.

منبع داستان
(بر گرفته ازداستان بانوي حصاري ( كه رمزي از حضرت احديت است) از كتاب پنج گنج نظامي)

شاكونتالا قسمت 18

2005-02-17T07:44:00.000+03:30

ادامه پرده سوم: عاشق شدن

شاه :سعي نكن بلند شوي شاكونتالاي زيبا.

شاكونتالا: (غمگينانه با خودش مي گويد)
آه قلب من، خيلي ناشكيبا بودي، و حالا جوابي نداري كه بدهي

آنوسويا :قربان، لطفا به اين نيمكت سنگي افتخار نشستن بدهيد
(شاكونتالا كناره مي گيرد)
شاه (مي نشيند):پريموادا، به شما اطمينان مي هم كه بيماري دوستتان خطرناك نيست.

پريموادا (لبخند مي زند): ما او را درمان كرده ايم و به زودي بهتر هم خواهد شد.
آقا، واضح است كه شما و او همديگر را دوست داريد.
اما من شاكونتالا را هم دوست دارم و بايد چيزي را دوباره تكرار كنم.

شاه: لطفا ترديد نكنيد. بر زبان نياوردن سخني كه اشتياق به بيانش داريد، هميشه در پايان باعث ايجاد اندوه ميشود.
پريموادا :پس گوش كنيد، آقا.
شاه: همه ي حواسم به شماست.
پريموادا : وظيفه شاه است كه گروه زاهدان را از هر رنجي حفظ كند.
آيا اين گفته همان كتاب مقدس نيست؟
شاه: هيچ موضوعي ضروري تر از اين نيست.

پريموادا: خب، دوست ما به خاطر عشق شما به همچنين حالت غمگيني افتاده
آيا دل شما بر او به رحم نمي آيد و زندگي او را نجات نمي دهيد؟

شاه: ما خواست ِ يكساني داريم. من اين را افتخار بزرگي مي دانم.
شاكونتالا : (با لبخندي حسودانه) شاه خوب را معطل نكنيد. او از زنان كاخ جدا شده و مشتاق بازگشتن به سمت آنهاست.

شاه:
حتما متوجه خواهي شد كه
آن چشمان دلرفريبي كه قلبم را يافتند
ديگر نه مي توانند بي او زندگي كنند
و نه مي توانند بي وفا باشند.
من تا آن حد كه بتوانم كمانِ عشق را تحمل مي كنم.
بي شك يك مرد زخم خورده ، دو بار زخم نخواهد خورد.

آنوسويا: اما قربان، ما شنيده ايم كه شاهان سوگلي هاي زيادي دارند.
شما بايد طوري رفتار كنيد كه دوست ما ،دليلي براي رنج و اندوه خانواده اش نشود.
شاه: من چه ميتوانم بگويم؟
اگرچه ملكه هاي زيادي دربار مرا قسمت كرده اند،
اما دو تن تخت را پشتيباني مي كنند
دوست شما در زمين ِ محصور شده با دريا
يك رقيب خواهد يافت.

دو دوست: ما متقاعد شديم.
(شاكونتالا شادي اش را پنهان مي كند)

پريموادا (خطاب به آنوسويا) نگاه كن آنوسويا! ببين چه طور دقيقه به دقيقه زندگي دختر ِ عزيز برميگردد،
درست مثل طاووسي در تابستان لحظه اي كه اولين نسيم خنك باران زا مي آيد.
...ادامه دارد

2005-02-06T16:18:00.000+03:30

شاكونتالا
ادامه پـرده سوم
قسمت 17

پريموادا : (تفكري مي كند.)خيلي خوب،شاكونتالا بايد برايش يك نامه ي عاشقانه بنويسد.
و من آن را در يك دسته گل پنهان مي كنم. و مي بينم كه به دست شاه برسد،
انگار كه يادگاري از آن قرباني است.
آنوسويا: عزيزم،اين نقشه ي زيبايي است و مرا خشنود مي سازد.
شاكونتالا ،تو چه مي گويي؟
شاكونتالا: فكر كنم ،من بايد از دستورات اطاعت كنم!
پريموادا: پس يك شعر كوتاه و زيباي عاشقانه بساز،با اشاره اي كوتاه از خودت در آن.
شاكونتالا: سعي مي كنم.اما از ترس اينكه مرا كوچك كند،دلم به لرزه مي افتد.

شاه:
همين جا ايستاده آن عاشق مشتاق!
و تو رنگ از رخ باخته اي
از هراس اينكه مبادا
او عشقي چنين سرشار از عطوفت را كوچك بشمارد!

آن كه جستجو مي كند
ممكن است اقبال خود را بيابد،
يا نا كام بماند.
اما چگونه ممكن است جستجوگر اقبال،
از يافتن ناكام ماند؟

و باز:

آن عاشق پر شور مي آيد
و اما تو مي هراسي
مبادا كه او ستايش عشق را تحقير كند،
عشقي كه ،اميد به آن
گام هايش را به اينجا هدايت كرده.
مرواريد ها جستن نمي خواهند، زيرا كه آنها خود آشكارند.

دو دوست:تو نسبت به دلربايي خودت بسيار فروتني مي كني.
آيا كسي هست كه بر بالاي سرش چتري بيافكند،تا خود را از پرتوي تسكين دهنده ماه حفظ كند؟

شاكونتالا:(لبخند مي زند) فكر ميكنم بــايد اطاعت ِ دستور كنم.
(او به فكر فرو مي رود)

شاه:طبيعي است كه وقتي محبوبم را مي بينم،بايد پلك زدن را فراموش كنم.
در همان حال كه به جستجوي كلمات مناسبي است،
يك ابرويش را بالا برده.
چهره اش، با آن گونه هاي گلگونش
اشتياقش به من را آشكار مي كند.

شاكونتالا:خُب،من يك آواز ِ كوتاه به ذهنم رسيده ، اما چيزي ندارم كه با آن بنويسم.
پريموادا:اينجا يك برگ نيلوفر به صافي و براقي سينه ي طوطي هست.ميتواني حروف را با ناخنت روي آن حك كني.
شاكونتالا:حالا گوش كنيد،و بگوييد كه آيا معني مي دهد؟
دو دوست:لطفا بخوان.

شاكونتالا: (مي خواند)
نمي دانم آيا قلبت را درست مي خوانم يا نه.
چرا با بي رحمي، اين چنين پريشانم مي كني؟

تنها مي دانم كه
آن اشتياق به تو،
سرچشمه ي همه ي غم هايم،
روز ها و شب هاي طولاني
جسم ِ بي قرار مرا از پيش و پس متلاطم مي كند.

شاه (به پيش مي آيد):
اگرچه عشق تو را آزار مي دهد، بانوي نازك اندام
اما مرا هم به كلي از بين برده ،
آن چنان كه روشنايي روز،
با آمدنش
گل هايي كه در شب شكوفه مي دهند را مي بندد
و بي درنگ ماه را مي كُشد.

دو دوست (شاه را مي بينند و با شادي بر مي خيزند):
به مرادي كه بي تاخير اجابت شده خوش آمديد.
(شاكونتالا سعي دارد از جا برخيزد)

شاه:سعي نكن بلند شوي،شاكونتالاي زيبا...

2005-01-24T01:30:00.000+03:30

شاكونتالا
ادامه پرده سوم
عاشق شدن
قسمت 16
...
دو دوست (او را باد مي زنند): عزيزم، حالا كه با اين برگ هاي نيلوفر آبي تو را باد ميزنيم، احساس بهتري داري؟
شاكونتالا(خسته و كسل):اوه ، عزيزانم شما مرا باد ميزنيد؟

(دو دوست غمگينانه به هم مي نگرند)

شاه: او جدا مريض است.(با شك) آيا به خاطر گرماست، يا به خاطر آن چيزي است كه من به آن اميدوارم؟
(با قطعيت)بايد همين طور باشد.

ضماد ِ روي سينه اش،
دست بند نيلوفري اش
محبوب من را ،اگرچه بيمار است
بسيار دوست داشتني مي كند.

اگرچه پريشاني از عشق و گرماي تابستان
علائم يكساني دارند،
اما گرما به تنهايي نمي تواند سبب چنين حالي در يك جوان شود.

پريموادا (خطاب به انوسويا) : آنوسويا، او از آن دفعه ي اولي كه آن شاه ِ خوب را ديد
واقعا رنجور شده.
من فكر نمي كنم كه تب او علت ديگري داشته باشد.
آنوسويا :فكر ميكنم درست مي گويي. مي روم تا از او بپرسم.
عزيزم. بايد چيزي از تو بپرسم. تو تب ِ شديدي داري.
شاه: واقعا درست است.

رشته هاي نيلوفر آبي
كه به سپيدي پرتو هاي درخشنده ي ماه در شب اند
مي پژمرند و درد مهيب تب او را فاش مي كنند.

شاكونتالا (نيم خيز شده):خيلي خب. هر چه مي خواهي بگو.

آنوسويا: شاكونتالا. عزيزم .تو به ما نگفتي كه چه در سرت مي گذرد. اما من داستان هاي عاشقانه ي قديمي را شنيده ام و نميتوانم اين تصور را از ذهنم دور كنم كه حالات تو مانند دوشيزگان عاشق است.
لطفا به ما بگو چه چيزي تو را آزار مي دهد.
قبل از اينكه حتي سعي به درمان كردنت داشته باشيم، بايد بيماري ات را بفهميم.

شاه: آنوسويا، انديشه هاي من را بيان مي كند.

شاكونتالا: واقعا آزارم مي دهد. نمي توانم همه ي آن را در يك آن برايتان بگويم.
پريموادا :آنوسويا درست مي گويد ،عزيزم. چرا رنج خود را پنهان مي كني؟
تو روز به روز داري بيشتر از بين مي روي. ديگر چيزي نيستي به غير از يك سايه ي زيبا.

شاه: حق با پريموادا ست.
ببين!
گونه هايش لاغر شده
شانه هايش افتاده
كمرش آب رفته و صورتش رنگ باخته.
به خاطر عشق است كه پژمرده شده.
اوه بيچاره ي شيرينم.
مثل برگ هاي انگور ي شده كه در گرماي سوزان مي پژمرند.

شاكونتالا (آه مي كشد):به هيچ كس ديگر نميتوانم بگويم. اما باري بر دوش ِ شما خواهد بود.

دو دوست: به همين خاطر است كه ما به فهميدن آن اصرار مي كنيم، عزيزم.
اندوه با تقسيم شدن، قابل تحمل مي شود.

شاه:
دو دوستي كه غم و اندوه او را سهيم مي شوند
او مي گويد كه چه رنجي او را در اينجا خوابانده است
بازگشته تا نگاهي دوباره به عشقش بياندازد.
بار اولي كه من او را ديدم...
اما اكنون هراسانم!

شاكونتالا: هر وقت كه آن شاه ِ خوب را مي بينم كه از بيشه زاهدان ما مواظبت مي كند....
-(سكوت مي كند و بي تاب مي شود)
دو دوست: ادامه بده ،عزيزم.
شاكونتالا : من او را دوست دارم، و اين باعث مي شود كه چنين حالي داشته باشم.
دو دوست: خوبست ،عاليست!
تو معشوقي پيدا كرده اي كه ارزش هواخواهي و جانسپاري تو را دارد.
البته، يك رود بزرگ هميشه به سمت دريا جاري ميشود.

شاه:(با شادي) آنچه را كه مشتاق شنيدنش بودم، شنيدم!

عشق بود كه آن درد سوزان را سبب شده بود
و عشق است كه دوباره او را سبكبال مي كند.
مثل آن هنگام كه باران بر روز شرجي و خفه فرود مي آيد
و غم را مي شويد و مي بَرد.

شاكونتالا :پس، اگر بهترين فكر را داريد، كاري كنيد كه دل ِ شاه بر من به رحم آيد.
و گر نه، به خاطر داشته باشيد كه من در چه حالي بودم.

شاه: سخنانش همه ي شك هايم را پايان داد.
پريموادا (خطاب به آنوسويا) : آنوسويا ، او خيلي در اين عشق پيش رفته و تحمل هيچ تاخيري را ندارد.
آنوسويا: پريموادا ، ميتواني نقشه اي طرح كني كه با آن بتوانيم آرزوي او را به سرعت و محرمانه عملي كنيم؟
پريموادا: بايد درباره ي "محرمانه بودن" نقشه اي طرح كنيم. "سريع بودن" آن مشكل نيست.
انوسويا : چگونه؟
پريموادا :آن شاه خوب عشقش به او را با نگاه ِ محبت آميزش نشان مي دهد.
و او هم از بين رفته ، انگار كه خوابش را از دست داده.

شاه: كاملا درست است.
اشك سوزاني كه همه شب از گونه هايم روان است
بر روي بازويي كه رخم را پوشانده
ميريزد
و به جستجوي گوهر هاي بازوبند طلايي ام روان مي شود
تا رنگ از آنها را ببرد
و بازوبندم ،
از فزوني اشك هايم به روي جاي زخم هايم
كه نشان از كردارم در رزم و شكار دارد،
به لغزش مي افتد
و به پيش و پس مي رود

...ادامه دارد

2005-01-19T10:27:00.000+03:30

شاكونتالا
ادامه پرده سوم. عاشق شدن
قسمت15

و اما
اگر عشق او را رنجور كند،
او را كه چشمان درشتش مرا ديوانه كرده،
من بي هراس به (درد ِ هجران ِ) او خوش آمد مي گويم،
اگرچه دائما بر من زخم زند.
آآآه ،اي خداوند قدرتمند! آيا بعد از چنان سرخوردگي ايي رحمت خود را شامل حالم نخواهي كرد؟

انگاه كه كوچك بودم،
تو را با لطافتي بي پايان،
گرامي داشتم،
بيهوده كمانت را خم مي كني،
تير هاي تو بر من مي افتد.
علاقه ي من به تو مرا به اين مخمصه كشانده
و درست هم به كارم آمده.

من آن قدرت شيطاني را رانده ام، و زاهدان مرا مرخص كرده اند
حالا بايد به كجا بروم تا اين خستگي را از تن به در كنم؟
(آه مي كشد)
آسايشي براي من نيست ،جز در ديدن كسي كه دوستش دارم.
(به اطراف مي نگرد.)
او اغلب اين ساعات گرم نيمروز را با دوستانش در تاكستان
ساحل ماليني مي گذراند. به آنجا خواهم رفت.
(راه ميرود و به اطراف نگاهي مي اندازد)
مطمئن هستم كه آن دوشيزه ي نازك اندام به تازگي از ميان اين
درختان جوان عبور كرده.
زيرا كه ساقه ي گل هايي كه چيده، هنوز التيام نيافته.
و شيره شاخه ي گل از آنجايي كه بريده شده ،هنوز سفت نشده.
(نسيمي مهيج را حس مي كند.)

اينجا مكان دلپذيري است، با آن نسيمي كه از ميان ِ درختان مي گذرد.

رايحه ي نيلوفر آبي كه با خود
قطراتي از رود را حمل مي كند
خنكاي خود را به اعضاي ملتهبم،
كه تب عشق آنها را به تسخير خود در آورده،
مي دهد و
خوش آمدم ميگويد.

(او زمين را مي نگرد)

آه ، شاكونتالا بايد در اين باغ ني باشد
زيرا كه جاي پا ي تازه ي او در شن سفيد در گاه ديده مي شود
انگشت شصت پايش طرح اندكي بر شن ها ساخته
و پاشنه اش طرحي عميق و واضح.

من ميان بوته ها پنهان خواهم شد. و ميبينم چه روي مي دهد.
(او با شادي چنين مي كند.)

آه چشمانم بهشت خود را يافتند! محبوب انديشه هاي من اينجاست.
بر روي نيمكت سنگي نشسته، و همراه دو دوستش است. آنچه را كه به هم مي گويند خواهم شنيد.
(او مي ايستد و خيره مي شود. شاكونتالا و دو دوستش وارد مي شوند)

...

2005-01-17T22:10:00.001+03:30

شاكونتالا
پــرده سـوم
عاشـق شـدن
(شاگردي با سبزه مقدس براي قرباني ،وارد ميشود.)
شاگرد (با تفكري حيران):چه عظيم است، قدرت شاه دوشيانتا

از آن موقع كه آمده، مراسم مذهبي ما مختل نشده.

او نيازي ندارد كه براي هر شيطاني كمان خود را خم كند؛
زيرا هيچ شيطاني در انتظار تير او نمي ماند
و از صداي كشيده شدن زه ِ كمان فرار مي كند.

. خُب، اين علف هاي مقدس را براي قديسان مي برم، تا بر روي قربانگاه بپاشند
(بعد با كسي صحبت مي كند كه ديده نميشود.)
پريموادا، براي كي داري اين ضماد و رشته هاي برگ هاي نيلوفر را مي بري؟
او گوش مي دهد)
چه مي گويي؟.... شاكونتالا به خاطر گرما سخت مريض شده،
و اين ها براي آن است كه دردش را تسكين دهد؟

به خوبي از او مراقبت كن،پريموادا..او همه ي زندگي پدر ِ زاهد است
. آب مقدس را براي او به مادر گائوتامي مي دهم
او خارج ميشود.
(.و شاه، عاشق دلخسته وارد ميشود

شاه(با تفكري اندوهگين):
مي دانم كه آن قدرت مذهبي سخت گير،
نگهباناني بر بانوي من گذاشته تا مراقب او باشند
. اما تمام وجودم بي وقفه به سمت او روان ميشود
مانند آبي كه به سمت بستر دره ميرود.

. آه ،اي عشق قدرتمند، تير هاي تو از گـُل ساخته شده اند
چه طور مي توانند اين همه بُرنده باشند؟
(او چيزي به ياد مي آورد)
.آهان،فهميدم
. خشم فرو خورده ي شيوا ،هنوز هم در تو شعله ور است
. مانند شعله ور شدن آتش جاويد در زير دريا
و اگر غير از اين بود تو ،خود چگونه ميتوانستي
اتشي را كه مدت ها از خاموش شدنش گذشته بود،
چنين بيرحمانه شعله ور كني؟

حقيقتا كه، تو و ماه، اطمينان بخشيد؛ تنها براي فريفتن گروه عاشقان!

شاعران چنين آواز سر مي دهند:
...تير هاي تو گُـل هايي است
بسان ِجريان هاي آرامش بخشي از پرتوي ماه.
...
اما براي عاشق دلخسته،
گويي دروغي در چنين تمثال هايي پنهان شده.
ماه تير هايي از پرتو هاي يخ زده پرتاب مي كند.
كمان هاي پُر گل تو را مي بُرند و نيش مي زنند.
و اما
اگر عشق او را رنجور كند،
او را كه چشمان درشتش مرا ديوانه كرده،
من بي هراس به (درد ِ هجران ِ) او خوش آمد مي گويم،
اگرچه دائما برمن زخم زند.
... ادامه دارد

2004-09-20T23:05:00.000+03:30

شاكونتالا
قسمت چهاردهم

دلقك:شما به چه بهانه ايي احتياج داريد؟مگر شما شاه نيستيد؟
شاه:چه سودي دارد؟
دلقك:از روي برنج زاهدان ماليات جمع كنيد.
شاه:اي ابله!
مالياتي كه زاهدان مي دهند خيلي متفاوت است-اين افرادي كه وجودشان
از توده هاي جواهر هم با ارزش تر است.
آن ثروتي كه ما از مردم عادي مي گيريم،تلف ميشود.
اما اينها چنان بركتي را با ما قسمت ميكنند،
كه هرگز نابود نميشود.

صداهايي از پشت صحنه:آهانِ،او را پيدا كرديم!
شاه(گوش ميدهد):صدايشان قوي و مطمئن است.بايد زاهدان باشند.(دربان وارد ميشود)

در بان:شاه پيروز باد.دو جوان زاهد دم در هستند.
شاه:دعوتشان كن كه فورا داخل شوند.
دربان:به چشم سرورم.(بيرون ميرود،سپس با جوانان برمي گردد.)
دنبالم بياييد.
اولين جوان(به شاه مي نگرد):
حضوري شاهانه است،اما
به من اطمينان مي بخشد. [به جاي ترس]

اين براي شاهي كه نيمي قديس است،تعجب برانگيز نيست.
چرا كه براي او قصر باشكوهش مانند گوشه ي عزلت نشيني است.
حكومت شاهانه اش،شجاعتش و دانايي اش هر روز به شايستگي هايش مي افزايد.
و اين ها را جهت برانگيختن تحسين بهشتيان به او بخشيده اند.
كساني كه سرودهايشان در وصف شكوه او هر روز بلند تر و قوي تر ميشود؛
و فرياد ميزنند كه او هم پادشاه است و هم قديس.

دومين جوان:اي رفيق،آيا اين دوشيانتا دوست ِ ايندرا ست؟
اولين جوان:بله هست.
دومين جوان:
و تعجب بر انگيز هم نيست كه كسي كه بازويش
قدرت مچاله كردن دروازه ي يك شهر را دارد،
بايستي تمام اين زمين پهناور را كه با درياي سياه احاطه شده
از آسيب حفظ كند؛
چرا كه وقتي خدايان آسمان با اهريمنان مبارزه ميكنند،
كمان دوشيانتا و سلاح درخشنده ي ايندرا ضامن پيروزي انهاست.

دو جوان(نزديك ميشوند):پيروز باشيد!
شاه(بلند ميشود):سلام بر شما.
دو جوان:سلام بر همگي!
(انها ميوه هايي را پيشكش مي كنند)
شاه:(ان را ميگيرد و فروتنانه خم ميشود)
ممكن است دليل آمدنتان را بدانم؟
دو جوان:زاهدان فهميدند كه شما اينجا هستيد و خواهش كردند كه...
شاه:امر فرمودند .
دو جوان:نيرو هاي شرور در غياب پدر زاهد،براي زندگي زاهدانه ي ما مزاحمت ايجاد كرده اند.
بنابراين ما آمده ايم كه از شما خواهش كنيم كه شما و ارابه رانتان چند شبي پيش ما بمانيد و از گوشه عزلت نشيني محافظت كنيد.
شاه:از انجام چنين كاري بسيار خشنود خواهم شد.
دلقك(به شاه):به نظر ميايد كه بيشتر دوست داريد از اين طريق سرتان را بر باد دهيد.
شاه:رايواتاكا،به ارابه رانم بگو كه برود و تير و كمانم را بياورد.
رايواتاكا:به چشم سرورم.
(بيرون ميرود)

جوانان:استعدادِ شما،نهال با ارزشي است
از پادشاهاني كه بر سرزمين ما حكومت كردند.
و جنگيدن با كساني كه واجب است را
حقيقي ترين بركت خود يافتند.

شاه:لطفا شما قبل از من برويد .من هم الساعه به دنبالتان مي آيم.
دو جوان:شاه پيروز باشد!
(خارج ميشوند)

شاه:مادهاوايا،هيچ كنجكاو نيستي كه شاكونتالا را ببيني؟
دلقك:
من كنجكاوي بي حدي داشتم .اما صحبت از قدرت شرور،به كنجكاوي من خاتمه داده است.
شاه:نترس.تو با من خواهي بود.
دلقك:من نزديك چرخ ارابه ي شما مي مانم و از آن جدا نميشوم.
(دربان وارد ميشود.)
دربان:سرورم،ارابه حاضر است.و در انتظار عظيمت شما به سوي پيروزي است.
اما يك كارابهاكا (مستخدم) از شهر آمده،پيكي از سوي ملكه- مادر است.
شاه(با احترام):از طرف مادرم فرستاده شده؟
دربان:بله.
شاه:اجازه دهيد داخل شود.
(دربان خارج ميشود و با كارابهاكا بر مي گردد.)
دربان:سرورتان اينجاست.ميتواني داخل شوي.
كارابهاكا(نزديك ميشود و تعظيم ميكند.) :پيروزي نصيب شما باد.
ملكه- مادر فرمان هاي خود را فرستاده اند.
شاه:فرمان هاي ايشان چيست؟
كارابهاكا:او چهار روز پس از امروز،مراسم اختتاميه روزه را ترتيب داده
و در آن موقع نبايد پسر عزيزش ،از بودن در كنار او كوتاهي ورزد.

شاه:از يك طرف،مسوليتم در برابر زاهدان،از طرفي ديگر فرمان مادرم.
هيچ كدام را نميتوانم ناديده بگيرم.چه كاري بايد انجام داده شود؟
دلقك(مي خندد):بين اين دو راه باش،مثل تريشانكو!
شاه:در حقيقت من گيج شده ام.
دو وظيفه ي متناقض ذهنم را
با شوك ِ بي رحمانه اي از هم مي درد.
مثل جريان رودخانه اي كه با خوردن به
صخره اي از هم شكافته ميشود.
(او فكر ميكند.)
دوست من،ملكه هميشه تو را مثل پسر خود دانسته،
برگرد و به او بگو كه چه مسوءليتي باعث شده من اينجا بمانم،و خودت وظايف
پسر را انجام بده.
دلقك:تو كه فكر نمكيني كه من از شياطين مي ترسم؟
*شاه :( لبخند ميزند) اوه،پناه بر برهمن
مقتدر،چه كسي حتي ميتواند چنين شكي ببرد؟
دلقك:اما من مي خواهم كه مانند يك شاهزاده سفر كنم.
شاه:من همه ي سربازان را با تو خواهم فرستاد،چون نبايد براي بيشه زاهدان مزاحمتي پيش بيايد.
دلقك(با تفاخر راه مي رود.):آها!به اين وارث مسلم نگاه كنيد!
شاه(با خود):اين يارو آدم پر حرفي است.ممكن است علاقه ي مرا براي بانوان قصر فاش كند.
خُب،پس...(دست دلقك را ميگيرد و به صداي بلند ميگويد.)
دوست من،مادهاوايا،احترامي كه براي زاهدان قائل هستم،مرا به گوشه عزلت نشيني كشانده.
فكر نكن كه من واقعا عاشق آن دختر زاهد هستم.
تنها فكر كن كه،

يك پادشاه،و دختري از بيشه ي آرام زاهدان،
كه با آهوان بزرگ شده،و غريبه اي براي عشق ورزيدن.
تصور نكن كه من واقعا او را ميخواهم،
آن سخنان هوس آميز كه گفتم،فقط محض ِشوخي بود.

دلقك:آهان،من به خوبي ميفهمم.
(خارج ميشوند)

[برهمن= يكي از بالاترين يا روحاني ترين طبقه از هندو ها است.] *

پايان پرده دوم

2004-09-04T10:10:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت 13

دلقك:از شر ِ اين جانوران موذي خلاص شديد!
حالا روي ان سنگ تخت بنشينيد...روي آن يكي كه درخت سايه
خود را بر آن گسترده است.
تا وقتي شما ننشينيد من نميتوانم بنشينم.
شاه:خب،راهنمايي ام كن.
دلقك:به دنبالم بياييد.
(راه ميروند و مينشينند.)

شاه:اي دوست من ،مادهاوايا،تو نمي داني كه رويا چيست.
تو آن كه از همه زيباتر است را نديدي.

دلقك:من شما را ميبينم؛درست روبروي خودم.

شاه:درست است؛هركسي فكر ميكند،خودش زيباست.اما من داشتم از شاكونتالا حرف ميزدم.آن زينت ِ گوشه ي عزلت نشيني.

دلقك (با خود): نبايد هيزمي به اين آتش شعله ور بيافزايم.
(بلند)اما شما نميتواند صاحب او شويد.او يك دختر راهبه است.فايد ه ي ديدن او چيست؟

شاه:احمق!
پس آيا اين اشتياقي خودخواهانه است،
كه روحمان را،از ميان چشماني كه
پلك زدن را بر خود حرام كرده اند،
مانند ماه نويي كه از آسمان بالا ميرود،
به عرش مي برد؟

گذشته از اين،افكار دوشيانتا روي چيز هاي منع شده توقف نمي كند.
دلقك:خيلي خوب،از او برايم بگو.

شاه:
نصبش از حوري بهشتي ايي عياش و شوخ طبع است.
او به خاطر رفتاري كه زاهد ِ سخت گير و عبوس
-در آن هنگام كه شديدا به او نياز داشت با او كرد؛
به بركتي كه به او داده شده بود
پشت پا زد و به راه خود رفت.
و شكوفه ي لرزانده شده،
به سان گلي در علفزار افتاد.

دلقك(مي خندد):مثل كسي مي ماني كه از خرما ي خوب خسته شده
و مشتاق ِتمبر هندي ترش است.
همه ي مرواريد هاي قصر از آنِ شماست،و تو اين دختر را مي خواهي؟!

شاه:دوست من،تو آن دختر را نديدي،نميتواني اينطور صحبت كني.

دلقك:اگر كه مايه شگفتي تو شده،بايد دلربا باشد.

شاه:آه،دوست من ،توصيف او به كلمات زيادي نياز ندارد.

او روياي خدااز انديشه يِ پاك است
كه در ذهن خلاقش ساخته شده،
تجسم خدا از زيبايي،بي همتاترين مرواريد ِ
زنان را ساخته.
وقتي كه ميبينم خداوند چقدر بزرگ است و او
چقدر دوست داشتني،
علاقه ام به او افزون ميشود.

دلقك : چقدر زنان بايد از او بيزار باشند!

شاه:خودم هم در اين فكر بودم.

مثل گلي مي ماند كه رايحه ي خوشش را هيچ كس نبوييده،
گوهري است كه ابزار هيچ استادكاري آن را نتراشيده.
بوته اي ست كه هيچ دست ِ بي حرمتي او را نيالوده.
محبوبي با نشاط و بسيار جذابست..
هيچ كس در زمين استحقاق چشيدن زيبايي بي عيب و با ارزش او را ندارد.
مگر اينكه انساني كامل و تمام عيار باشد.
و آيا چنين كسي در جهان هست؟

دلقك:قبل از اينكه آن دختر بيچاره به ميان دستان آلوده ي
يك راهب بيافتد.با او ازدواج كن.

شاه:او تحت ِ تكفل پدرش است،و پدرش اينجا نيست.
دلقك:اما احساس او نسبت به تو چيست؟
شاه:دوست من،دختران راهب ذاتا خيلي محجوب اند.
و وقتي من نزديك او بودم،او نميتوانست به من نگاه كند؛
لبخند ميزد،اما نه به من،و لبخندش را در نيمه پنهان ميكرد.
دوست داشتن اش را به خاطر عفت اش نشان نمي داد؛
اما خيلي هم سعي در پنهان كردنش نداشت.

دلقك:مي خواستي در همان ديدار اول به آغوش تو در ايد؟

شاه:اما وقتي با دوستش دور شد،تقريبا نشان داد كه مرا دوست داشته؛
وقتي كه به سختي مرا ترك كرد،
وقتي كه آن دوشيزه گفت:”نميتوانم راه بروم“
و چهره اش را برگرداند و تظاهر به رها كردن
جامه اي كرد كه به درختي گير نكرده بود.

دلقك:او براي تو خاطراتي را به جا گذاشته تا آنها را مرتب مرور كني.
فهميدم كه چرا بيشه پارسايان را اينقدر دوست داري.
شاه:دوست من ،به بهانه اي فكر كن كه با آن بتوانيم به گوشه ي عزلت نشيني بر گرديم.

2004-08-28T09:37:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت 12

شاه:چه كسي بيرون ايستاده؟
(نگهبان وارد ميشود)

نگهبان:در انتظار فرمان شما هستم،سرورم.
شاه:رايواتاكا،ژنرال را احضار كن.
نگهبان:به چشم،سرورم.

(بيرون ميرود و سپس با ژنرال برميگردد.)
دنبالم بياييد ،آقا.عاليجناب انجاست.به مكالمه ما گوش ميدهد.
نزديك بياييد آقا.

ژنرال(شاه را ميبيند،با خود ميگويد):
گفته اند كه شكار گناه است،اما
اكنون ببين كه هيچ چيز،جز خوبي براي شاه نياورده.

او اعتنايي به نيش بي رحمانه ي
ريسمان زهي اش نمي كند.
و عرق ريختن زير آفتاب نيم روز،
نه بر او اثري دارد و نه اذيت اش مي كند.
هيبتش اگر چه نيرومند و نحيف است،
زيبايي اي در منتهاي تناسب دارد.
هيچ فيل كوهستان هم نمي تواند،از نيروي حياتي
بيش از او سرشار باشد.

(نزديك ميشود).
پيروزي براي شما باد،سرورم!
جنگل پر از گوزن هايي براي دنبال كردن است،و چهارپايان شكاري نميتوانند خيلي دور دست باشند.
خب،چه مشغله اي از اين بهتر ميتوانيم داشته باشيم؟

شاه: بهادراسن،شوق من از بين رفته.مادهاوايا(دلقك) ما را به شكار نكردن نصيحت كرده.
ژنرال(به دلقك ،در خلوت) مادهاوايا،او را رها نكن.
حالا توي يك آن سر حال مي آورمش.
(بلند)
عاليجناب او يك احمق پر حرف است!سرورم خود ميتوانند قضاوت كنند كه آيا شكار بد است،يا نه.
فكرش را بكنيد:
هيكل شكارچي نيرومند و قوي و چابك مي گردد؛
و از چهارپاياني كه صيد مي كند، مي آموزد كه
چگونه خشم و ترس ،بر ذهن اثر مي گذارند.
عاشق اين است كه مهارت خود را با هدف هاي در حال حركت بسنجد.
اين مهم ترين شادي زندگي ست.

دلقك(خشمگينانه):دور شو!دور شو با اين زندگي فوق العاده اي كه ساختي!
شاه به هوش آمده!اما تو،پسر يك برده ي فاحشه،ميتواني از جنگلي به جنگل ديگر به تعقيب و گريز خود ادامه دهي.تا وقتي كه ميان آرواره هاي يك خرس ِ پير كه به دنبال گوزن يا شغالي است،بيافتي.

شاه:بهادراسن،چون در نزديكي بيشه عزلت نشيني هستم،نميتوانم پيشنهاد تو را بپذيرم.
خًب امروز
بوفالوي شاخ دار ميتواند آب گل آلود بركه را متلاطم كند.
گوزني كه هميشه در جستجوي سايه است،ميتواند با آرامش غذاي خود را نشخار كند.
گرازان وحشي،علف هاي مرداب را در گِل لگدمال ميكنند.
كماني كه من در شكار خم ميكنم،
ممكن است موجب تعطيلاتي شود كه باب ميل ما نيست.

ژنرال:صحيح است،عاليجناب.
شاه:آن كماندارانم را كه پيشروي كرده اند،عقب بفرستيد.
سربازان را از آزار رساندن و حتي نزديك شدن، به بيشه عزلت نشيني منع كنيد.
و به خاطر داشته باشيد كه؛
آتش مخفي ايي در باغ ِ هر زاهدي روشن كنيد.
و اگر هر نيروي بيگانه اي هجوم آورد،
سنگ هاي سرد كهربا را بر افروزيد.

ژنرال:به چشم عاليجناب.
دلقك :حالا مي شود تو و اين زندگي فوق العاده ات بيرون بروي؟
(ژنرال خارج ميشود.)
شاه(به ملازمان خود):لباس شكار خود را در آوريد.
و تو رايواتاكا،سر پُست خود بازگرد.
رايواتاكا:به چشم سرورم.
(خارج ميشود)

2004-08-23T12:25:00.001+04:30

شـا كو نتــالا

پرده دوم
راز

قسمت 11
(دلقك وارد ميشود)

دلقك (آه ميكشد):لعنت!لعنت!لعنت!از دوستي با اين شاه ِ اهل ِ شكار خسته ام.
”يه گوزن انجاست!“ شليك ميكند،”يه گراز انجاست!“
و تعقيب و گريز در ظهر تابستان در ميانه جنگل،جايي كه سايه ها،اندك اند و از هم دور ادامه دارد.
از آب ِ گرم و بد بوي جوبيارهاي كوه،كه طعم ِ برگ هاي كثيف را گرفته مي نوشيم.
به ندرت گوشت نيم پخته اي ميخوريم.فيل ها و اسب ها چنان سر و صدايي ميكنند كه حتي در شب هم نميتوانم آسوده باشم.
بعد،شكارچيان و تعقيب كنندگان پرندگان،-لعنت بر آنها!-صبح زود از خواب بيدارم ميكنند.
وقتي به سمت جنگل حركت ميكنند،غوغا هاي گوش خراش ايجاد ميكنند.
با اين همه ،اين همه ي فلاكت ما نيست.
زخم جديدي بر روي زخم هاي قبلي به وجود آمده.ما را تنها گذاشته و خود به شكار گوزن رفته.و آنجا،در بيشه عزلت نشيني،ميگويند كه ...اي خدا!! اي خدا!!... ميگويند كه دختر زاهدي به اسم شاكونتالا را پيدا كرده.
از آ‎ن پس به فكر رفتن به شهر نيست.من هر شب تا دير وقت بيدار مي مانم و به اين فكر ميكنم.چه كار از دستم ساخته است؟

خيلي خوب،دوستم را ميبينم كه جامه بر تن كرده و خود را پيراسته.
( قدم برميدارد و به اطراف نگاهي مياندازد)
آهاي!آهان،آمد.با كماني كه در دستش ، و دختري در قلبش!
حلقه اي از گل هاي وحشي درست كرده.
وانمود ميكنم كه از همه ناراحتم.شايد اينطور بتوانم مرخصي ايي بگيرم.
(بلند ميشود،به چوب بلندش تكيه مي كند.شاه همانطور كه شرح داده شد وارد ميشود.)

شاه(با خود):
اگر چه به محبوبم دست نيافتم،
اما به نظر ميرسيد كه مرا دوست دارد،و من دلم روشن است؛
اگرچه عشق قبل از اينكه شادي آغاز شود،پس زده ميشود،
حتي اشتياقي معمولي هم به تنهايي مايه دل خوشي است.

(تبسمي مي كند)
اينچنين يك عاشق خود را ميفريبد.و احساسات معشوقش را آنطور كه خود ميخواهد قضاوت ميكند.
نگاه او محبت اميز بود؛اما نه به خاطر من!
گام هايش آهسته بود ؛اما نه براي دلبري!كه به خاطر علف ها!
سخنش با دوستش كه او را از رفتن باز داشته بود كوتاه بود.

عشق اين چنين چيز ها را خود خواهانه تفسير مي كند!

دلقك(مانند قبل ايستاده):بسيار خوب،شاه،من نميتوانم دستم را بجنبانم،فقط ميتوانم با صدايم با تو احوال پرسي كنم.

شاه(نگاه ميكند و ميخندد)چه چيز تو را چلاق كرده؟!
دلقك:عالي است!تو به چشم يك مرد ضربه اي ميزني،و بعد از او مي پرسي چرا گريه مي كند.
شاه:نميفهمم چه مي گويي.رك و ساده بگو.
دلقك:وقتي كه يك ني مانند گوژپشتي خم ميشود،تو ني را مقصر ميداني يا جريان آب را؟
شاه:البته كه، جريان آب.
دلقك:و تو بايد حود را مقصر ِ مصيبت هاي من بداني.
شاه:چگونه؟
دلقك:ناديده گرفتن وظايف سلطنتي تان،اينچنين كار خطيري،
و زندگي در جنگل،خطاست!
...اما گفتن چه سودي دارد؟

من اينجا هستم،يك برهمن،و تمام مفصل هايم از اين تعقيب هاي جاودانه به دنبال حيوانات وحشي،به لرزه در امده.به خاطر اين است كه نميتوانم حركت كنم.
لطفا به من رحم كنيد.اجازه بدهيد براي يك روز هم كه شده استراحت كنيم.
شاه(با خود):او اين را مي گويد.من هم همينطور؛وقتي دختر كانوا را به ياد مي اورم،تمايل ِ اندكي براي تعقيب و شكار دارم.
زيرا كه
كمان به نوك ِ تير چسيبده،
و اكنون نميتوانم كمان را
به طرف آهواني كه نگاه هاي مهربان
خود را با دوستانشان قسمت مي كنند،
خم كنم.

دلقك(به شاه چشم دوخته):منظوري بيش از ان چه كه بر زبان مي اورد دارد.احتمالا بايد بروم در جنگل گريه كنم.

شاه(لبخند ميزند)مقصودم چه چيزي بيش از اين ميتواند باشد؟
داشتم فكر ميكردم كه بايد پيشنهاد دوستم را بپذيرم.

دلقك(با شادي):عمرتان جاويد باد!
شاه:صبر كن.دستورم را بشنو.
دلقك :بله،قربان؟
شاه:وقتي استراحت كردي،بايد در كاري ديگر مشاورم باشي-يك كار ساده.
دلقك:براي خوردن شيريني؟!
شاه:در خلوت با تو خواهم گفت.
دلقك:استدعا دارم كه امر به آسودگي من دهيد.
...

2004-08-22T01:30:00.001+04:30

شاكونتالا
قسمت دهم

شاه:اشتباه نكنيد.اين يك هديه است- از شاه.

پريموادا:پس اقا،شما نبايد اين را از خود جدا كنيد.
همين كلامتان براي بخشيدن قرضش كافي است.

آنوسويا:خيلي خوب شاكونتالا،تو بوسيله اين نجيب زاده مهربان و يا شايد به وسيله خود شخص شاه،از كار معاف شدي.
الان به كجا ميروي؟

شاكونتالا (با خود)اگر بخواهم به خودم كمكي كنم،هرگز نبايد او را ترك كنم.
پريموادا:چرا نمي روي؟
شاكونتالا:من مستخدم تو نيستم.هر وقت دلم بخواهد مي روم.

شاه(به شاكونتالا مي نگرد و با خود ميگويد):آيا او هم همان احساسي كه من نسبت به او حس ميكنم،نسبت به من دارد؟

حداقل زمينه اي براي اميد هست.
اگرچه با من سخن نميگويد؛
وقتي صحبت ميكنم،گوش مي دهد.
چشمانش براي ديدن چهره ي من به گردش در نمي ايد؛
اما چيز ديگري را هم نمي جويد.

صدايي از پشت صحنه؛اي زاهدان!اي زاهدان!
براي دفاع از جانوران بيشه آماده شويد!شاه دوشيانتا در نزديكي ما به شكار مشغول شده.
غباري كه از سم اسبانش بلند شده،
-و از سرخي به آسمان غروب مي ماند،
مانند هجوم ملخ ها بر شاخه هايي
كه جامه هاي خشك بر آن اويزان شده
مي ريزد.

شاه(با خود):اي دريغ كه سربازانم به منظور جستن من در حال خراب كردن بيشه زاهد هستند!

صداي پشت صحنه- اي زاهدان!اي زاهدان!اينجا فيلي هست كه پيرمردان و زنان و كودكان را وحشت زده مي كند!

دندان عاجي،ظالمانه كنده ي درختي كه در راهش بوده را
خراشيده،
گامهايش آرام است،
به خاطر شاخه هاي تاك بيشماري كه كه به پاهايش چسبيده و مانع از حركتش ميشود؛
آهوان را به فرار وا ميدارد
به نظر شري مي ايد
كه زندگي آرام ما را به سمت نابودي مي برد.
با وحشت از ارابه سلطنتي مي گريزد.
(دختر ها گوش ميدهند و با نگراني از جا بر مي خيزند)

شاه:من آسيب هاي ناراحت كننده به زاهدان وارد كرده ام،
بايد برگردم.
دو دوست: جناب،ما از اين اخطار فيل ها ترسيده ايم.به ما رخصت دهيد تا به كلبه باز گرديم.
آنوسويا(به شاكونتالا):شاكونتالاي عزيز،مارد گائوتامي دلواپس خواهد شد.بايد بشتابيم و او را پيدا كنيم.
شاكونتالا(وانمود به لنگيدن ميكند)آخ...وااي!به سختي ميتوانم راه بروم.
شاه:بايد خيلي آهسته راه برويد.
من براي مانع شدن از خرابي بيشه عزلت نشيني رنج را به جان ميخرم.
دو دوسـت :جناب،ما در مورد شما احساس كسي را داريم كه به خوبي ميشناسيمش.استدعا داريم قصور ما را در مهمانداري ببخشيد.
ممكن است از شما خواهش كنيم كه بار ديگري براي پذيرايي بهتر به نزد ما بياييد؟
شاه:شما بسيار فروتن ايد.ديدن شما خود، باعث افتخار است.
شاكونتالا:آنوسويا،پايم از تيغ ِ تيز علف ها بريده شده.
و جامه ام هم از شاخه ي گل هميشه بهار پاره شده.
صبر كن تا آزادش كنم.
(دم آخر نگاهي گذرا به شاه مي اندازد،و با دو دوستش بيرون ميرود)

شاه(آه ميكشد)انها رفتند،و من هم بايد بروم.
چهره ي شاكونتالا مرا از رفتن به شهر بازداشته.سربازانم را واميدارم كه كه در فاصله اي به دور از بيشه زاهدان اردو بزنند.
اما نميتوانم ذهنم را از شاكونتالا دور كنم.

اين جسمم است كه عشقم را ترك مي كند،نه من؛
جسمم دور ميشود،نه ذهنم؛
تخيلم براي بازگشتن به سمت او
مانند بيرق ابريشميي در مقابل باد،
در كشاكش به پرواز در امدن است.

(خارج ميشود)

2004-08-22T01:30:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت نهـم

پريموادا(با لبخندي به شاكونتالا نگاه مي كند):آقا،به نظر مياد كه شما چيزهاي بيشتري براي گفتن داشته باشيد.
(شاكونتالا با اشاره انگشت او را تهديد مي كند.)
شاه:درست است.زندگي زاهدانه شما براي من جالب است، من يك سوال ديگر دارم.
پريموادا:مردد نباشيد،بپرسيد.ما زاهدان آماده ي جواب دادن به همه ي خواسته هاي مردم هستيم.
شاه:سوالم اين است كه؛
آيا او فقط تا زمان ازدواج پيمان خود را به عنوان دوشيزه اي زاهد –كه طريق عشق را شرم و ننگين ميدانند- نگه ميدارد؟

يا بايد چشمان مهربان او،مانند اكنون،تا هميشه چشمان مهربان و دوست داشتني گوزن ها را در اين بيشه ي آرام ببيند؟

پريموادا :آقا،ما عهد كرده ايم كه با پاكدامني و پرهيزكاري زندگي بگذرانيم.
اما پدر شاكونتالا آرزو دارد كه او را به عاشقي شايسته او بدهد.
شاه (با شادي به خود):
آه،اي قلب من آرزويت براورده شد!
بلاخره همه ي ترديد ها پايان گرفت.
چيزي كه مانند آتش از او مي هراسيدي،
جواهر ِ باب ميل ِ توست.

شاكونتالا (با ترشرويي):آنوسويا،من ميخواهم بروم.
آنوسويا : چرا؟
شاكونتالا:ميخواهم بروم به مادر گائوتامي بگويم كه پريموادا دارد بيهوده گويي ميكند.
آنوسويا :عزيزم،ما زاهدان نميتوانيم اهمالي در پذيرايي از مهمانمان بكنيم و دور و اطراف بگرديم.
(شاكونتالا بدون جواب دادن شروع به رفتن ميكند.)

شاه(باخود):او دارد ميرود!(ميخواهد از جا بلند شود تا مگر مانع از رفتن او شود.اما جلوي اين خواسته ي خود را ميگيرد.)

براي يك عاشق ،انديشه به وضوح يك عمل است.
اگر چه تربيت ،اين خويي كه بر من مُسخر است
مرا به عقب مي كشد،
اما اينگونه بر مي ايد كه من
در رويايي حقيقي
حركت كرده ام و بازگشته ام.

پريموادا:محبوبم،اي دختر كج خلق!نبايد بري.
شاكونتالا(با عصبانيت بر ميگردد):چرا نه؟
پريموادا:تو به من قرضي داري،بايد دو درخت را آب دهي،
وقتي ميتواني بروي كه قرضت را بدهي.
(او را مجبور ميكند كه برگردد)

شاه:واضح است كه از اب دادن به درخت ها خسته شده.
نگاهش كن!
شانه هايش افتاده،كف دستانش قرمز شده؛
نفس هاي تند اش در سينه ي زيبايش در جنبش است.
گلي كه بالاي گوشش است شل و مرطوب آويزان شده؛
با يك دستش مانع از باز شدن موهاي پريشانش ميشود.

من او را از دادن قرضش معاف ميكنم.
(او به دو دوست حلقه اي ميدهد.انها آن را مي گيرند،اسمي كه بر ان حك شده را مي خوانند،و به هم نگاه مي كنند.)
...

2004-08-18T15:22:00.001+04:30

شاكونتالا قسمت هشتم
شاه(با صداي بلند):من از مرشدان ِكتاب آسماني هستم.وظيفه ي من نظاره بر عدالتي است كه در شهر هاي شاه برقرار ميشود.
و من براي يك ماموريت بازديد به اين گوشه ي عزلت نشيني آمده ام.
آنوسويا:خوب پس ما در اين گوشه تنهايي كسي را داريم كه از ما مراقبت كند.
(شاكونتالا خجالت ميكشد)
دو دوست(رفتار آن دو را زير نظر ميگيرند.اهسته به شاكونتالا مي گويد)
واي شاكونتالا!اگر پدر امروز اينجا بود...
شاكونتالا:اگر بود چه ميكرد؟
دو دوست:اين مهمان برجسته ي ما را خوشحال ميكرد، ......
شاكونتالا (وانمود ميكند كه ناراحت شده) گمشو!تو منظوري داري.به تو گوش نميدهم.

شاه:من هم مايلم كه سوالي درباره دوستتان بپرسم.
دو دوست :بله آقا،خواسته شما مرحمتي براي ماست.
شاه:پدر كانوا،در تمام طول عمرش زاهد بوده است.
حالا شما ميگوييد كه دوست شما دختر اوست.اين چه طور ممكن است؟
آنوسويا:گوش كنيد آقا.پادشاه حكيم والا مقامي بوده كه كاشيكا نام داشته..
شاه:آهان،بله.كاشيكاي مشهور!
آنوسويا:ميدانيد،او سرچشمه ي وجود اين دوست ماست.
ولي پدر كانوا پدر واقعي اوست.چون زماني كه دختر را رها كرده بودند،او بود كه از او مراقبت كرد.

شاه:شما با گفتن ”رها شده“ حس كنجكاوي مرا برانگيختيد.
مي شود تمام داستان را برايم بگوييد؟

آنوسويا:گوش كنيد ،آقا.سالها پيش،آن شاه ِحكيم زندگي سخت و پر رياضتي را پيش گرفته بود؛و خداوندان،جدا به او حسادت ورزيدند،و دوشيزه مناكا را به سمت او فرستادند تا مانع از پرستش و دعاهاي او شود.

شاه:بله،خداوندان اين حسادت را به رياضت هاي ديگران هم ميكنند.و بعد ؟

آنوسويا:بعد در تابستاني دوست داشتني،او آن زن را با زيبايي سر مست كننده اش ديد ...(او با خجالت سخن اش را قطع ميكند)

شاه:بقيه داستان واضح است.حتما،او دختر دوشيزه است.

آنوسويا:بله

شاه:همان گونه است كه انتظارش ميرود،
زيبايي اين چنين
زاده ي هيچ زني نميتواند باشد
آن نور درخشان ِلرزان
كودكي زميني نيست

(شاكونتالا با دست پاچگي سرش را به پايين مي افكند)

شاه(با خود):آه،آرزو هايم به اميد تبديل شد.

...

2004-08-18T15:22:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت هفتم
شاكونتالا :مرا رها نميكند!...مي خواهم فرار كنم.(قدمي بر ميدارد و دور و اطرافش را نگاه مي كند)
اي واي ،اي واي!هنوز به دنبالم مي آيد!لطفا من را نجات دهيد!

شاه:(با شتاب وارد مي شود)آه!
پادشاهي از نسلِ پورا
قدرتمند و با اقتدار
همه ي ادم هاي بي ادب و بي حيا را
به خط مي كند!
ان كدام گستاخي است كه مايه آزار
چنين دختران ساده و بي آلايشي شده؟

(دختران با ديدن پادشاه سراسيمه شده اند.)
آنوسويا:اتفاق خيلي وحشتناكي نيافتاده،آقا.
زنبوري دوست ما را(به شاكونتالا اشاره مي كند)
ناراحت كرده و ترسانده بود.

شاه:(به شاكونتالا)اميدوارم اين ايام پرهيزگاري
روزهاي خوبي برايتان باشند.
(نگاه شاكونتالا با خجالت به پايين مي افتد.)

آنوسويا:بله،البته با رسيدن مهماني برجسته مثل شما.
پريموادا:خوش امديد اقا!
شاكونتالا،به كلبه برو و ميوه بياور.اين آب خستگي پاهايتان را مي برد.
شاه:سخنان فروتنانه شما كافي است تا احساس راحتي كنم.
آنوسويا:پس آقا،استدعا مي كنم بر روي اين نيمكت، در سايه بنشينيد و استراحت كنيد.
شاه:شما هم حتما از كار خسته شده ايد،لطفا شما هم لحظه اي بنشينيد.پريموادا:(آهسته و در خلوت به شاكونتالا مي گويد)
عزيزم،در برابر مهمانِمان بايد مودب باشيم؛آيا بايد بنشينيم؟
...
(سه دختر مي نشينند)
شاكونتالا (با خود مي گويد):چرا با ديدن اين مرد چنين احساسي دارم؟فكر ميكنم كه اين احساس ها در يك گوشه ي عزلت نشيني خطاست!
شاه(به دختران نگاه مي كند):ديدن رفاقت شما باعث خشنودي من است.
چون شما همه زيبا و جوانيد.

پريموادا(آهسته به آنوسويا مي گويد) عزيزم اين مرد با
چنين رمز و راز و وقار و تواضعي كه دارد، كيست؟ رفتارش مثل پادشاهان و نجيب زادگان است.
آنوسويا:من هم مشتاقم كه بدانم.از خودش ميپرسم.
(بلند مي گويد)
آقا،شما آنقدر مهربان هستيد كه من به خودم جسارت ميدهم كه از شما سوالي بپرسم...
شما چه خانواده ي سلطنتي ايي را به وجود مبارك خود مزين كرده ايد؟چه كشوري در غياب شما اندوهگين شده؟
چرا يك نجيب زاده ي حساس،تن به سفري سخت در بيشه زاهدان داده است؟
شاكونتالا (در خلوت)شجاع باش اي قلب من!
آنوسويا همان افكار تو را بيان ميكند.
شاه:(با خود ميگويد)ايا بايد بگويم چه كسي هستم؟
يا بايد پنهان كنم؟
(فكر مي كند)...چنين ميكنم.
.....

2004-08-16T17:18:00.001+04:30

شاكونتالا
قسمت ششم

شاكونتالا:( به جلو نگاه مي كند).
دختر ها!آن درخت انبه سعي دارد با شاخه هايش ،كه در باد مثل انگشتاني تكان ميخورند، چيزي به من بگويد.
بايد بروم و ببينمش...
پريموادا:شاكونتالا ،يه لحظه همان جايي كه هستي بايست.
شاكونتالا:چرا؟
پرياموادا:وقتي انجا مي ايستي،به نظرم مي آيد كه درخت تاكي به درخت انبه چسبيده!
شاكونتالا‌‌:حالا فهميدم چرا بهت ميگن چاپلوس!

شاه:اما چاپلوسي اش درسته،
بازوانش شاخه هاي ترد و نازكي ست؛
لبانش شكوفه هايي قرمز و گرم ست.
جواني افسونگر به زيبايي
در سيمايش گل مي دهد.

آنوسويا :وااي شاكونتالا!درخت اقاقيا كه تو اسمش را نور بيشه گذاشتي اينجاست...او درخت انبه را به عنوان شوهرش انتخاب كرده!

شاكونتالا:(نزديك ميشود و با شادي به آن نگاه مي كند)
چه جفت زيبايي مي شوند...اقاقيا جواني خود را با گل هاي شادابش نشان ميدهد؛و درخت انبه قدرتش را در ميوه هاي رسيده اش .
(او مي ايستد و به آن ها چشم ميدوزد)

پريموادا:(لبخند ميزند)،آنوسويا،ميداني چرا شاكونتالا اينقدر از نور بيشه نگهداري ميكند؟
آنوسويا :نه، چرا؟
پريموادا: به اين فكر ميكند كه چه طور نور بيشه چنين درخت خوبي پيدا كرده،و آرزو ميكند كه خودش با يك عاشق خيلي خوب ديدار كند!
شاكونتالا:اين چيزيست كه تو براي خودت مي خواهي!
(و ضربه ي ارامي به اب پاش او ميزند.)
انوسويا: نگاه كن، شاكونتالا!ان پيچك بهاري كه پدر كانوا آن را مثل تو با دست هاي خودش پرورش داد را، فراموش كردي.
شاكونتالا :من خودم را هم به زودي فراموش خواهم كرد.(او به سمت پيچك ميرود و با شادي به آن نگاه ميكند.)
شگفت آور است!...پريموادا چيز جالبي دارم كه نشانت دهم.

پريموادا :چي شده،عزيزم؟
شاكونتالا :فصل بهار تمام شده،اما پيچك بهاري تا پايين ريشه هايش
پر از شكوفه شده.
دو دوست به سمتش ميدوند:واقعا؟
شاكونتالا:البته،نمي بيني؟
پريموادا:(با شادي به آن چشم ميدوزد)و من خبر خوش ايندي برايت دارم؛تو به زودي ازدواج خواهي كرد...
شاكونتالا (با كج خلقي ):خودت هم خوب ميدوني كه اين آرزوي خودته.
پريموادا:من اذيتت نميكنم.واقعااز پدر كانوا شنيده ام كه مي گفت اين درخت تاك گلدار نشانه اي است از آمدن خوشبختي برايت.
انوسويا:پريموادا،پس به همين خاطر هست كه شاكونتالا،محصول بهار را خيلي عاشقانه آب ميدهد!
شاكونتالا :اين خواهر من است.جرا نبايد بهش آب بدهم؟
(ضربه اي به اب پاشش ميزند)

شاه:آيا ميتوانم اميدوار باشم كه او دختر زاهد است با مادري از نژادي ديگر؟
اما بايد كه اينطور باشد؛
حتم دارم كه او ميتواند عروس يك جنگجوي دلاور بشود؛
و گر جز اين باشد،پس چرا اين هوس در يك ذهن پاك افتاده؟

وقتي كه خرد ما را كور و تنها وا مي گذارد
اين جوش و خروش يك قلب پاك است كه
درست و نادرست را در ميابد.

به زودي حقيقت را به تمامي در خواهم يافت.

شاكونتالا(باآشفتگي):وااي..وااي!يك زنبور درخت اقاقيا
را رها كرده و به سمت صورت من پرواز ميكند!
(دختر از دست زنبور عصباني است)

شاه: همان طور كه زنبور به دورش مي چرخد،
چشمان افسونگرش به سرعت مي چرخند
تا پرواز او را ببينند.
امروز تمرين عشوه گري و نگاه هاي گذرا ميكند
اما نه از روي عشق كه از روي هراس!

(با حسادت)

اي زنبور مشتاق!
سهل و اسان از پلك هاي لرزانش به گونه اش پر مي زني؛
به آرامي به دور گونه اش وز وز مي كني،
و در گوشش زمزمه مي كني
گويي به دنبال راز هايي مي گردي تا آنها را بر ملا كني!

در حالي كه دستانش از اين سو و آن سو به تو ضربه ميزند،
تو بوسه اي مي دزدي.
عشق به پايان رسيد اي زنبور عسل!

من هيچ چيز به جز نامش نمي دانم
نه طبقه اجتماعي اش را و نه حتي اهليتش را؛
اي رقيب من ،او را بگير.

شاكونتالا‌ :اي واي دختر ها!مرا از دست اين زنبور وحشتناك نجات دهيد!
دو دوست (مي خندند):ما كه هستيم كه تو را نجات دهيم؟
دوشيانتا را صدا بزن!كه بيشه هاي زاهد تحت حفاظت اوست.

شاه:فرصت خوبي است تا خود را نشان بدهم.(خود را بر انداز مي كند،با خود مي گويد)
نه ،آنها مي فهمند كه من پادشاه هستم.ترجيح ميدهم مثل يك مهمان وارد شوم.
....

2004-08-16T17:18:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت پنجم
...
اهــان!اين ها دختران زاهد هستند،با كوزه هاي آبي كه حملش براي انها سنگين است.
دارند به اين سمت مي آيند تا به نهال ها آب دهند...دلربا هستند!
دختران شهر،با همه ي تلاشي كه مي كنند
به نظر اين چنان خوب و شيرين نمي ايند
شكوفه هاي باغ ما در برابر
اين گل هاي نو نهال جنگل
خود را تسليم ميكنند.

من به سايه بر ميگردم و منتظر انها ميشوم.
( او مي ايستد و به انها چشم ميدوزد.شاكونتالا و دو دوستش وارد ميشوند.)

دوست اول.عزيزم،به نظرم مياد كه پدر كانوا بيشتر از اينكه از تو مراقبت كند از درختان گوشه تنهايي اش مراقبت ميكند!
تو مثل يك گل ياسمن ظريفي،با اين حال او به تو ميگويد كه چاله هاي اطراف درختان را پر كني.
شاكونتالا:اوه نه،اين دستور پدر كانوا نيست،من خودم را مثل خواهر واقعي انها ميدانم.
(دختر به درختان آب ميدهد)
پري ياموادا:شاكونتالا،ما به درختاني كه در تابستان گل ميدهند آب داديم.حالا بيا به آنهايي كه زمان گل دادنشان گذشته آب بدهيم.اين كار بهتريست،ما نبايد براي گرفتن پاداش كار كنيم.
شاكونتلا:چه عقيده زيبايي(و چنان ميكند)

شاه(با خود ميگويد):و اين دختر،شاكونتالا،دختر كانوا ست.
(با تعجب)آن پدر خوب،كار اشتباهي كرده كه به تن او خرقه زاهدان را پوشانده.

حكيمي كه دلربايي بي آلايش اين دختر را
با درد و حزن زاهدان،
به زير يوغ بندگي كشانده،
مانند اين مي ماند كه سعي دارد،
درخت قوي و محكم تاك را
با برگ هاي نرم نيلوفر آبي ببرد!

بسيار خوب من به پشت درخت ميروم تا ببينم كه او چگونه با دوستانش رفتار ميكند.
(خود را پنهان ميكند)

شاكونتالا:واي آنوسويا! پريموادا انقدر اين خرقه را محكم بسته كه ازارم ميدهد.لطفا شل اش كن.
(آنوسويا چنان ميكند)
پريموادا(ميخندد):بهتر بود از ترد و نازك بودن خودت گله ميكردي!

شاه:كاملا درست ميگويد.
اين خرقه
كه بر روي شانه هايش پيچيده،
زيبايي اش را پنهان ساخته
مثل وقتي كه گلي در ميان
برگهاي زرد و رنگ پريده پاييزي
پنهان شده
و نيمي از جذابيتش از دست رفته.

با وصف اين،در حقيقت اين خرقه خدشه اي به زيبايي او وارد نساخته.بلكه مانند زينتي اضافه شده بر اوست.

جامه ي معمولي
بر زيبايي كه افسون ميكند،
مي تابد.
نيلوفر آبي در ميان گياهان ابي كدر
دلفريب ترست.
ماه با فر و شكوه افزونش
با وجود نقطه ي تاريك خود مي درخشد.

در ميان اين خرقه،
بيشتر از زنان باريك و ظريف
دلربايي مي كند.

...

2004-08-15T09:00:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت چهارم

شاه: (در حالي كه به اطراف نگاه ميكند)
نگفته هم،هر كس ميتواند بفهمد كه اينجا بخشي از بيشه زاهد است.
ارابه ران:چه طور؟
شـــاه: نميبيني؟
دانه هاي گندم از منقار جوجه طوطي ها به پاي درختان ريخته،
و خرده سنگ هايي كه كمي روغن بادام به انها چسبيده اند.
و گوزنِ با اعتمادي كه هر چه به او نزديك ميشويم از ما نمي گريزد.
و رودخانه كه اكنون آبش، از جامه هاي تميز و خيس ِ زاهدان مي چكد.
در كنار آن،
ريشه هاي درختان با جويبار هاي فراوان شسته ميشوند
جويبار هايي كه با نسيمي به تلاطم مي افتند.

پرتو قرمز رنگ گل ها،با مه غليظ محو شده؛
و آهوان،بي هراس،بر روي محوطه ي كاشته شده ي
مرغزار هاي جنگل مي خرامند.

ارابه ران:همين طور است.
(بعد از زماني كوتاه)
شاه:ما نبايد آرامش گوشه تنهايي زاهد را بر هم بزنيم.
همين جا نگه دار تا من پياده شوم.
ارابه ران:من افسار را نگه داشته ام.
ميتوانيد پياده شويد،سرورم.
شاه:(پياده ميشود و خود را بر انداز ميكند)
براي دخول به گوشه تنهايي يك زاهد بايد جامه ي فروتنانه اي پوشيد.اين جواهرات و كمان را بگير.
تا قبل از بازگشت من از ديدار زاهد پشت اسب ها را بشور.
ارابه ران:بله قربان.
(خارج ميشود)

شاه (راه ميرود و به اطراف نظري مي افكند)
گوشه ي تنهايي زاهد...خوب،داخل ميشويم.
(همچنان كه داخل ميشود لرزشي در بازوانش حس ميكند)
چرا بايد در اين مكان آرام به لرزه در ايم؟
عشق نميتواند در اينجا دخول كند،
براي اموري كه از ان راه فراري نيست
هر دري گشوده مي شود.

صدايي از پشت صحنه.از اين طرف دختر ها!
شاه (گوش ميدهد)فكر كنم صداي شخصي را از آن طرف بيشه شنيدم.
بايد بفهممم چه بود.(راه ميرود و به اطراف نگاه ميكند.)
...

2004-08-13T11:01:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت سوم

چرا بايد آن كس كه
در برابر نيست و نابود شدن ضعيف است،
مانند گلي در اتش نابود شود؟

اين موجود نحيف چه طور ميتواند در مقابل
تير هاي كشنده و برنده و استوار شما طاقت بياورد؟
تيرت را در تير دان بگذار؛
اين سلاح را به تو قرض داده اند
كه قلب هاي شكسته رو التيام بدهي
نه اينكه به بيگناهان حمله كني.

شاه(با فروتني تعظيم ميكند)و خواسته ي او را انجام ميدهد.

زاهد(با شادي):اين رفتار ارزشمند از شما،فرزندي از نسل ”پورا“
،مثال درخشاني از پادشاهان است.
اميدوارم كه شما صاحب پسري شويد كه بر زمين و آسمان فرمانروايي كند.
شاه:از دعاي شما متشكرم.
دو زاهد:اي شاه،ما در راه بوديم تا هيزمي جمع كنيم.
انجا،در امتداد ساحل ماليني،ميتونيد گوشه تنهايي پدر كانوا را ببينيد.
شاكونتالا مسئول انجاست.به عنوان ولي خداوند با او صحبت كنيد.
مگر اينكه،خداوندان ديگر از رفتن شما جلوگيري كنند.استدعا ميكنم كه به آنجا وارد شويد و خوشامدگويي او را بپذيريد.
و در كنار آن،
از آداب زاهدان پارسا ديدن كنيد
كه از آزارهاي خوفناكي كه به خود داده اند
پديد آمده،
اكنون منفعت اين آثار زخم به جا مانده،
بر بازوان را، بنگريد.

شاه:ايا پدر روحاني انجاست؟
دو زاهد: نه او دخترش را براي خوشامد گويي به ميهمانان گذاشته.
و خودش -تازگي- براي دفع كردن سرنوشت شومي كه دختر را تهديد كرده به ”سوماتيردا“ رفته.
شاه:بسيار خوب،او را ميبينم.او صميميت و هواخواهي مرا درك
خواهد كرد و آن را به اطلاع حكيم ميرساند.
دو زاهد: پس ما به راه خودمان ميرويم.(زاهد و شاگردش خارج ميشوند)

شاه:ارابه ران،حركت كن.يك نگاه به گوشه تنهايي زاهد ما را پاك خواهد كرد.
ارابه ران:بله سرورم.(دوباره حركت ميكنند.)

2004-08-06T15:52:00.000+04:30

شاكونتالا
ادامه پرده اول
قسمت دوم

شاه : پس افسار رو شل كن.
درشكه چي: بله قربان.(به سرعت اطاعت ميكند.)
ببينيد سرورم،
دهنه شل شده و اسب ها ي بي افسار
به خواست خودشون به جلو ميدوند.
گوش هايشان سيخ شده ،و گردنشان كشيده شده
پرهاشون آروم و بي حركت مونده.
گرد و غبار بلند شده را پشت سر ميگذارند
انگار كه توي هوا شناور شده اند!

شاه (با شادي ):نگاه كن !اسب ها دارن به گوزن ميرسن!
همون طور كه ارابه جلو تر و جلو تر پرواز ميكنه،
اون كوچولو به چشم هاي گيج من بزرگتر مياد

چه چيز بين يك جفت فاصله ميندازه؟
انگار كه يك لنگه هستن.
هر چيزي كه در طبيعت كج و نادرست است ،
به نظر راست و خوب مي آيد

چيزهايي كه در سمت من هستن،در يك لحظه دور ميشوند
و چيزهايي كه در دور اند نزديك ميشوند.

‹صدايي از پشت صحنه›
اي شاه،اين گوزن مال ِ زاهد است و نبايد كشته شود!

درشكه چي:(در حالي كه نگاه ميكند و گوش ميدهد.)قربان،درست در همين زمان كه تير شما در حال پرتاب شدن است، دو زاهد امده اند تا گوزن را نجات بدهند!

شاه :(با عجله) ارابه را نگه دار!
درشكه چي: بله قربان.(دستور را انجام ميدهد.زاهدي با شاگردش وارد ميشود.)
زاهد (در حالي كه دستش را بلند كرده):اي شاه،اين گوزن مال ِ
گوشه ي تنهايي زاهد است.
...
ادامه دارد

2004-08-04T15:44:00.000+04:30

شاكونتالا
پرده ي اول

شكار

﴿داخل درشكه اي كه در تعقيب آهوي وحشيست - شاه دوشيانتا تير و كمان بدست - همراه درشكه چي﴾
درشكه چي رو به شاه مي كند و مي گويد:
سرورم - عيان است كه اراده كرديد
آهوي خالدار شكار مي كنيد
با نيزه هايي كه به نسلش پايان مي دهند
حتا اگر خدا ﴿شيوا﴾ هم اين تعقيب جاودانه اش را مانع شود

شاه:
درشكه چي - اين آهو ما را به تعقيبي طولاني كشانده
با اين حال ببين چگونه آن گردن به زيبايي قوس بر مي دارد
و پشتش از دور - به سمت درشكه ي بادپاي من - ترس از مرگ مي فرستد
ترس بدنش را به نصف منقبض كرده
ببين چگونه از پرتاب تير مي ترسد
مسيري كه در پيش مي گيرد

با تيغهاي علفي كه به اندازه ي پهناي آرواره ها نيم جويده اند
محو مي شود
با اضطرابي كه آلوده به خستگي داغ و تب دار است
او خيلي زياد و خيلي بلند مي پرد
گويي كه نميدود بلكه مي جهد
﴿با تعجب﴾ آنطور مي خواهم بران
به سختي مي توانم ببينمش

درشكه چي:
سرورم - من اسبها را كمي آرام كردم چوت زمين پستي و بلندي زيادي دارد. اين باعث شد كه ما عقب بيفتيم و او پيش بيفتد. حالا ما در زمين صاف هستيم و شما مي توانيد به آساني بر او فائق آييد.

...

2004-07-26T15:43:00.000+04:30

تا اينجا خلاصه اي از سرگذشت شاكونتالا را خوانديد،از اين پس نمايشنامه ي كاليداسا،كه مربوط به بزرگ سالي شاكونتالا است را

ميخوانيم.

كاليداسا

شاكونتالا
مترجم انگليسي: آرتور دبليو.رايدر

بازيگران نمايشنامه:
- داشيانتا شاه
- بهاراتا،بااسم مستعار آلتامر،پسرش.
- مادهاويا،يك دلقك،همدم او.
- ارابه رانش
- رايواتاكا،دربان
- بهادراسن،يك ژنرال
- كارابهاكا،يك مستخدم
- پارواتايانا،پيشكار
- سوماراتا،يك كشيش
- كانوا،پدر زاهد
- شارن گاراوا،شارادواتا،هاريتا،شاگردانش.
- دورواساس،حكيم تند خو
- رئيس پليس
- سوچاكا،ژانوكا،افسر پليس
- يك ماهيگير
- شاكونتالا،بچه ي سرراهي كانوا
- آنوسويا،پري ياموادا،دوستان شاكونتالا
- گائوتامي،مادر زاهد
- كاشياپا،پدر خدايان
- آديتي،مادر خدايان
- ماتالي،ارابه ران ِ پادشاه بهشت
- گالاوا،شاگردي در بهشت
- ميشراكشي،حوري بهشتي
مدير نمايش و هنرپيشه(در پيش درآمد)مردان و زنان زاهد،
دو شاعر دربار،ملازمان دربار،پريان نامرئي.

چهار هنرپيشه ي اول از بيشه ي عزلت نشيني كانوا عبور ميكنند.
پرده ي پنجم و ششم در قصر پادشاه است،پرده ي هفتم بر روي يك كوه آسماني.زمان احتمالا هفت سال است

پيش درآمد

نيايشي براي شنوندگان:
شيوا“ خداوندگار و پادشاه همه چيز،هشت شمايل دارد:
آب كه از اولين خلق شدگان است،و آتش كه آغاز قرباني دادن را شتاب ميبخشد؛و كاهن اعظم؛و تقسيم كنندگان زمان،ماه و خورشيد؛و آن عنصر آسماني كه همه چيز را در آغوش ميگيرد،امواج صدا.زمين،كه در آن همه ي بذر هاي حيات يافت ميشود.و هوا،دَم ِ زندگي.

اميد كه او در اين مكان خود را از اين شمايل بيرون بكشد،
و آنان كه در اينجا مجتمع شده اند را بركت دهد.

مدير نمايش :كافيه!(به طرف اتاق پرو ميرود.)خانم،اگر آماده شديد
لطفا تشريف بياريد.(يك هنرپيشه ي زن وارد ميشود.)
هنرپيشه زن:بله آقا بفرماييد.چه كار بايد بكنم؟
مـديــــر :تماشاچيان ما خيلي فهميده و با بصيرت هستن،ميخواهيم براي آنها نمايش جديدي به اسم،شاكونتالا و انگشترِ بياد اورنده،نوشته ي كاليداسا ي معروف اجرا كنيم،هر بازيگري بايد نقش خود را باغيرت و گرمي بازي كند.

هنرپيشه زن: نظم و ترتيب شما عاليه.هيچ كاري اشتباه انجام نخواهد شد.
مــديـــر:
((در حالي كه لبخند ميزند
اگر راستش رو بخواهيد،خانم،تا وقتي كه خردمندان راضي نشن،
نميتونم احساس كنم كه هنرمند يي نشون داده شده.
حتي ذهن هايي هم كه عالي پرورش داده شده اند،هم نيازمند ِ حمايت و پشتيباني هستند.
هنرپيشه زن :درسته.اول بايد چه كار كنيم؟
مــديـــر :اول از همه،بايد چيزي بخوني كه گوش هاي شنوندگان را نوازش بده.
هنرپيشه زن:
راجع به چه فصلي از سال بايد آواز بخونم؟
مـديــــر : چرا راجع به همين تابستان دلپذير،كه تازه داره
شروع ميشه،آواز نميخوني؟براي همين زمان ِسال.

شيرجه زدن توي يه نيمروز گرم
گرماي هوا رو ملايم تر ميكنه؛
نسيم شمال پر از بوي گل هاي وحشيه
چرت زدن توي سايه چه شيرينه
و خواب سبك ِ قبل از طلوع خورشيد
چه فريبنده است.

هنرپيشه زن :(آواز ميخواند)
شكوفه هاي ابريشم ِ زيبا
پر از گرده ،
گلچين شده اند تا
بوسيله ي دوشيزگاني چند،
مو هاي آن دختر
را بيارايند و زينت دهند.
اما گل هايي اينچنين
را زنبور هايي مشتاق
به آرامي مي بوسند.

مـديـــر :عاليه،آفرين
!همه ي تاتر اسير ِ صدات ميشن،
چه نمايشي بايد اجرا كنيم كه اونها خوششون بياد؟

هنرپيشه زن: شما همين الان به من گفتيد كه مي خواهيد نمايش جديدي به نام ”شاكونتالا و انگشتر“ اجرا كنيد.
مـديـــر :ممنون كه به من ياداوري كرديد.براي يه لحظه كاملا فراموشش كرده بودم.

آواز دلفريب تو منو از خود بي خود كرد
مثل اون آهوي كوهيي كه قهرمان نمايش ما رو به دام كشيد.

(صحنه را ترك مي كنند)...

2004-07-22T20:34:00.001+04:30

شاكونتالا
قسمت دوم

ويشواميترا بااحساس مبارزي در رزم به عبادت و تفكر پرداخت.
ايندرا،دوشيزه اي بهشتي به نام مناكا را به سمت او فرستاد تا او را به فريبد و او را از رياضت و توبه باز دارد.مناكا با زيبايي فوق العاده و استعداد هنري اش موفق شد او را بفريبد.
ويشواميترا شيفته و شيداي او شد.و اوقات خود را با او گذراند،بودن با او برايش مثل يك رويا بود.
كودكي از انها متولد شد.آن دختر،زيبايي و دلربايي مادر و قدرت پدر را داشت .
يك روز وقتي ويشواميترا مي خواست نيايش صبح اش را براي خورشيد بخواند متوجه شد كه وقتي روي اقيانوس راه ميرود پاهايش به درون آب فرو مي رود.
او داشت نيرويي كه از عبادت به دست آورده بود را به آرامي از دست ميداد.و روزي آمد كه ديگر نتوانست بر روي آب راه رود.به فكر فرو رفت كه چه چيز او را از رياضت هايش بيرون كشيده.
خود را مثل زنداني ديد كه در بند عشق ِ مناكا بود.او پادشاهي را ترك نكرده بود كه به اين وضع برسد.احساس گناهكار بودن و حماقت كرد.
و از انجا دور شد تا هرگز به سمت معشوق و دختر خود برنگردد.

مناكا زندگي خود را در بهشت از دست داده بود و علاقه كمي به اين داشت كه عمر خود را به بچه داري بگذراند.
كودك را بر بستري از برگها گذاشت و در حالي كه دعا ميكرد و اميد داشت كه حيوانات جنگل از بچه مراقبت خواهند كرد،دور شد.
گروهي از پرندگان (به نام شاكونتها) از كودك نگهداري ميكردند تا هنگامي كه زاهدي او را در سر راه خود ديد.
حكيم كانوا عاشق ان كودك ِ تنها شد.لبخند معصومانه و صداي نرمش قلب زاهد را رباييد.
كانوا به نشان قدر داني از پرندگاني كه از او نگهداري كرده بودند او را شاكونتالا ناميد.و او را با عشق و علاقه ي بي منتها
بزرگ كرد.
...ادامه دارد

2004-07-22T20:34:00.000+04:30

شاكونتالا
قسمت اول

                     ×××
اين داستان مشهور نوشته ي مهابهارات است و نويسندگان زيادي اين ماجرا را داستان سرايي كردند.
نمايش نامه ي آن كه توسط ”كاليداسا“ نوشته شده،بهترين و محبوبترين نقلي است كه از اين داستان شده.

                     ×××

حكيم ”ويشوا ميترا“ پادشاهي دلاور زاده شد.
او طريق زندگي زاهدانه را انتخاب كرد و خود را متعهد ِ
به رياضت هاي سخت كرد.
اين تغيير رفتار او به طرز جالبي اتفاق افتاد.

او هنگامي كه براي شكار در سفر بود،به طور اتفاقي حكيم ”واسيشتا“،كه زندگي زاهدانه اي را در جنگل مي گذراند،ملاقات كرد.

وقتي كه پادشاه و خدم و حشم كثيرش بي خبر و سرزده به خانه ي حكيم رفتند،حكيم آنها را به غذا دعوت كرد و اين كارش پادشاه را تحت تاثير قرار داد.

واسيشتا گاوي آسماني و مقدس داشت كه نامش ”كامادهنو“ بود.اين گاو ميتوانست هر آرزويي كه واسيشتا داشت را برآورده كند.”كامادهنو“ براي شادي جشن غذاهاي شگفت آور و شراب توليد كرد.پادشاه شيفته ي اين گاو الهي شد.و تصميم گرفت كه آن را براي خودش داشته باشد.
يك زاهد به چه جراتي همچين هديه ي ارزشمندي دارد،در حالي كه من ندارم؟
واسيشتا تقريبا مودبانه اين خواسته ي او را رد كرد.
و وقتي ويشواميترا ميخواست كه گاو را به زور ببرد،گاو سربازاني از بدن خودش توليد كرد و سپاه پادشاه را به هم پيچيد.
همه ي قدرت شاه به عنوان يك حاكم در مقايسه با قدرت ِ زاهد ،كه با عبادت و تفكر به دست آورده بود،هيچ بود.

ويشواميترا كه هرگز شكست را قبول نميكرد به جستجوي اين رفت كه زاهدي شود با قدرتي برتر از واسيشيتا.كسي كه از او بيزار بود.
...
ادامه دارد

2004-07-13T09:55:00.000+04:30

داستان ”شمع ها“ قسمت چهارم-هانس كريستين اندرسون

دختر كوچولو گفت:”امشب ما ...- فكرش رو بكن!-امشب ما سيب زميني پخته داريم!“

و صورتش با شادي درخشيد،شمع پيه سوز هم به روي او درخشيد.
و وقتي كه دختر كوچولو گفت:”ما امشب يه مجلس ِ رقص داريم و من شنل ِ بزرگ قرمزم رو ميپوشم.“
شمع پيه سوز شادي و خوشحالي ايي به بزرگي و عظمت ِ شادي ايي كه اون روبرو،در خونه ي باشكوه بود،ديد.
شمع با خودش فكر كرد:”اين شادي فقط براي داشتن ِسيب زميني پخته است.اينجا هم به همون اندازه شادي بين ِ بچه هاست.“
و شمع عطسه اي كرد،و اين براي اين بود كه چيزي بگه،به هر حال يه شمع پيه سوز كاري بيشتر از اين نميتونه بكنه.

ميز چيده شد و سيب زميني ها خورده شدند.واي كه چقدر خوشمزه بودن!اين يه سور ِ تمام عيار بود،براي هر نفر يه سيب درختي بود،و بچه ي كوچولو شعر كوتاهي خوند...

”اي خداي خوب،تو را سپاس ميگويم
كه دوباره به من غذا دادي.آمين!“

اون كوچولو فورا پرسيد:”قشنگ نگفتم،مامان؟“
مادر گفت:”ديگه نبايد اينو بپرسي،فقط بايد به اون خداي خوبي فكر كني كه بهت غذا داده.“

كوچولو ها به رختخواب رفتند،بوسه اي گرفتند و فورا خوابشون برد.و مادر تا دير وقت بيدار نشست و دوخت تا عايدي ايي براي خودش و بچه ها در بياره.
و از خونه ي بزرگ نور مي تابيد و صداي موسيقي شنيده ميشد.

ستاره ها به روي همه ي خونه ها ميدرخشيدند.كاملا يكسان و مبارك به روي ثروتمندان و فقيران.

شمع پيه سوز فكر كرد:”بعدازظهر واقعا شادي بخشي بود.فكر ميكني شمع هاي مومي توي اون شمعدون هاي نقره اي بعدازظهري بهتر از من داشتن؟
دلم ميخواد قبل از اين كه بسوزم و از بين برم اينو بفهمم.“

و شمع به آدم هاي شاد فكر كرد.به اون هايي كه شمع مومي بهشون نور داده بود و اون هايي كه شمع پيه سوز.

بله و اين تمام ماجرا بود!

يادداشت مترجم:

شمع مومي و شمع پيه سوز هر كدوم جايگاه خودشون رو دارن.شمع مومي ميتونه كارهايي بكنه كه شمع پيه سوز نميتونه.و شمع پيه سوز هم همينطور.
هر كسي جايگاه و مقام خودش رو داره.هيچ چيز بي اهميت و بي فايده نيست.شايد يه آدم عادي نتونه كارهاي بزرگ بكنه ولي ميتونه كارهاي كوچيكي رو بكنه كه آدم هاي بزرگ نميتونن.
روشنايي دادن و شادي بخشيدن ِ كه مهمه.
هر شمعي نور ميده،هر انساني ميتونه يه منبع نور باشه... ميتونه يه راهنما باشه...ميتونه شادي بخش زندگي ديگران باشه.يه معلم براي شاگرد هاش يه منبع نوره،يه شاگرد معمولي براي يه معلم تيزبين راهنماست.
مهم نور دادنه.مهم حركت كردنه.
يه كم به اين داستان فكر كنيم...به نظرتون كار كدوم شمع با ارزش تر بود؟اوني كه مجلس باشكوهي رو روشن كرد يا اوني كه خونه ي فقيري رو از تاريكي در آورد و شادي رو به اون خونه آورد؟

...انگار اصلا نميتونيم بفهميم كدوم با ارزش تر و مفيد ترن.وجود هر دو تاشون لازمه.
شممع پيه سوز جمله ي خيلي جالبي گفت:
”توي اين دنيا هيچ كس جاي ديگري رو نميگيره“
هيچ آدمي جاي ديگري رو نميگيره.هيچ محققي هم جاي محقق هاي ديگه رو نميگيره.
اين ها برداشت من از اين داستان بود.مطمئنا شما هم چيز هاي جالبي از اين داستان فهميديد.براي من بنويسيد كه شما چي فكر ميكنيد.

... هدي

2004-07-06T23:40:00.000+04:30

داستان ”شمع ها“ قسمت سوم-هانس كريستين اندرسون

”...من بايد به خونه ي مردم فقير برم،و شايد ديگه هيچ وقت حتي يه شمعدون ِ برنجي هم گيرم نياد.در حالي كه شمع مومي توي شمعدون ِ نقره اي نشسته و مردم ِ مهم رو تماشا ميكنه.درخشيدن براي مردم مهم چقدر دلپذيره!اما سرنوشت ِ من اين بوده كه پيه باشم و بيهوده دور ريخته نشم!“

و به همين ترتيب شمع به خانه ي فقيران راه پيدا كرد.بيوه اي با سه بچه در يك خانه ي كوچك و پست،درست روبروي خونه ي با شكوه،زندگي ميكردند.“

مادر گفت:”خدايا به خاطر اين هديه ها به اون بانوي خوب بركت بده...اين چه شمع زيبايي ه!اين شمع ميتونه تا دير وقت بسوزه.“

”اووهو ...اوهووو...منو با چه كبريت بد بويي روشن كرد!
توي خونه ي با شكوه با شمع مومي همچين رفتاري نميكنن.“

در انجا هم شمع هايي روشن شد.انها در سر تا سر خيابان ميدرخشيدند.كالسكه ها با مهمان هاي زيبا و برازنده در حركت بودند.و موسيقي ايي نواخته ميشد.

شمع پيه سوز متوجه شد كه”حالا جشن در اون روبرو شروع ميشه.و
فكر كرد كه چهره ي درخشان ِ دختر ِ ثروتمند خيلي بيشتر از درخشش ِ شمع مومي ست...ديگه اون چهره رو نخواهم ديد.“

سپس،كوچكترين بچه اي كه توي اون خونه ي فقير بود،يه دختر كوچولو،آمد و برادر و خواهرش را دور خودش جمع كرد.
اون چيز خيلي مهمي براي گفتن به اونها داشت كه بايد در ِ گوششون ميگفت.
...

2004-05-10T13:39:00.000+04:30

داستان ”شمع ها“-هانس كريستين اندرسن
قسمت دوم

حرف هايي كه زده شد كم بود،چون كه آمدن و همه ي شمع هاي مومي رو بردن.اما شمع پيه سوز هم با اونها رفت.خانم خونه خودش شمع پيه سوز رو از اشپزخانه بيرون برد.
اونجا يه پسر بچه با سبدي در دستش ايستاده بود.
سبد پر از سيب زميني بود،دو سه تا سيب هم توش پيدا ميشد.همه ي اينها رو اون خانم خوب به پسر فقير داده بود.
خانم گفت:”اين هم يه شمع براي تو،دوست كوچولوي من.
مادرت شب ها تا دير وقت بيدار ميشينه و كار ميكنه،اون ميتونه از اين استفاده كنه.“
دختر كوچيك خونه هم اون نزديك ايستاده بود.و وقتي اين حرف ”شبها تا دير وقت“ رو شنيد،با شوق و ذوق زياد گفت:”منم تا دير وقت بيدار مي مونم،ما يه جشن خواهيم داشت،من ميتونم ساش بزرگ قرمزم رو بپوشم. “
چه درخششي داشت چهره اش!درخششي با شادي.
هيج شمع مومي ايي نمي تونه مثل چشمهاي يه بچه بدرخشه!
شمع پيه سوز فكر كرد:”ديدن اين يه نعمت،هيچ وقت فراموش نمي كنم.مطمئنا ديگه همچين چيزي نمي بينم.“

و شمع داخل سبد گذاشته شد.زير سرپوش سبد و پسر با سبد دور شد.
شمع با خودش فكر كرد:”حالا به كجا خواهم رفت؟“
...

2004-05-09T13:27:00.000+04:30

داستان ”شمع ها“-هانس كريستين اندرسن
قسمت اول
روزگاري يك شمع مومي بزرگ بود،كه اهميت خودش رو به خوبي ميدونست.
ميگفت:
”من از موم ساخته شدم و منو غالب زدن..
من نسبت به بقيه ي شمع ها نور بهتري ميدم و بيشتر مي سوزم.جاي من يا توي چلچراغ يا توي شمعدان هاي بزرگ نقره اي.“

شمع پيه سوز گفت:”بايد زندگي دلپزيري باشه!“
من فقط از پيه ساخته شدم ولي با اين فكر به خودم ارامش ميدم كه،شمع پيه سوز بودن هميشه كمي بهتر از اينه كه يه سكه پول سياه باشم.براي ساختن يه سكه،اون رو فقط دو بار غوطه ور ميكنن در حاليكه من هشت بار توي پيه با فتيله غوطه ور شدم،تا ضخامت خوبي پيدا كنم.
من راضي و خوشحالم!
البته خيلي بهتره و يه خوشبختيه كه از موم ساخته بشي تا از پيه.اما توي اين دنيا هيچ كس جاي ديگري رو نميگيره.
جاي تو توي اتاق بزرگ،توي شمعدان شيشه ايه.من توي اشپزخونه مي مونم.
اما اون جا هم جاي خوبيه.غذاي همه ي خونه از اونجا مياد.“

شمع مومي گفت:”اما يه چيزي هست كه مهم تر از غذا ست.معاشرت كردن!درخشش رو ديدن،و درخشيدن!
امروز عصر يه مجلس رقص هست و به زودي ميان تا من و خانواده ام رو ببرن اونجا.“
...

2003-09-01T09:14:00.000+04:30

زنگ – قسمت سوم – هانس كريستين اندرسون
افراد زيادي براي سودي كه پيدا كردن اون مكان داشت حالا به جنگل رفتند اما فقط يه نفر با توضيحاتي برگشت ، هيچ كس زياد دور نرفت اون يه نفر هم دورتر از بقيه نرفت اما به هرحال او مي گفت كه صدا از يه جغد بزرگ توي يه درخت سوراخ دار توليد مي شه .يه نوعي از جغد آموزش ديده كه مدام سر خودش رو به شاخه ها مي زنه .اما اين كه اين صدا از سر اون مي اومد يا سوراخ درخت كسي نمي تونست مطمئنا بگه.بنابرايناو لقب نوازنده زنگ جهاني را گرفت.و سالانه مقاله كوتاه : درباره جغد رو مي نوشت.اما همه همونقدر مي دونستند كه از قبل فهميده بودن .
اون روز روز تاييد بود.كشيش خيلي سوزناك و موثر حرف مي زد. بچه هايي كه تاييد شده بودندحركت بزرگي درونشون بوجود اومده بود.براي اونا اون روز يه روز پر حادثه بود.بچه ها به آدمهاي بزرگ تبديل شدند.مثل اينكه روح كودكانه اونا خيلي سريع به آدمهاي بزرگي تبديل شد كه خيلي بيشتر مي فهميدند..

2003-08-11T09:25:00.000+04:30

زنگ - قسمت دوم - هانس کریستسن اندرسون
شیرینی فروش شهر بیرون اومد و دکانش رو همونجا برپا کرد.و خیلی زود بعد از او یه شیرینی فروش دیگه اومد و یه زنگ به عنوان یه نشانه یا وسیله تزیینی کنار دکه اش آویزون کرد.
اما اون هیچ زبانه ای نداشت تا صداش رو در بیاره و با قیر برای محافظت از بارون پوشونده شده بود.وقتی مردم به خونه هاشونبرگشتند گفتند:"خیلی رمانتیک بود یه چیز جدیدی نسبت به پیکنیک و مهمانی های کوچک بود."
سه نفر بودند که ادعا می کردند تا آخر جنگل رفته اند و همیشه اون صدای جالب زنگ رو می شنیدند و به نظرشون رسیده که اون صدا از سوی شهر میاد..یکیشون یه شعر در مورد اون نوشت و گفت که صدای زنگ مثل صدای مادر برای بچه است و هیچ آهنگی شیرین تر از صدای زنگ نیست.
سلطان شهر هم مراقب اوضاع بود و قول داده بود هرکسی که بتونه کشف کنه که صدای زنگ از کجا میاد لقب "طنین انداز زنگ جهانی " و به او بده حتی اگه اون یه زنگ واقعی نباشه...

2003-08-09T20:50:00.000+04:30

دو داستان جديد ترجمه شده و متن دو داستان جديدتر از اندرسـِن در سايت ايران استوري قرار داده شدند.
با تشكر از تيم وبلاگ ديدار

2003-08-08T23:54:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت آخر-هانس كريستين اندرسون
شاهزاده گفت:”من هنوز گناهي نكردم و نخواهم كرد.“

و شاخه ها رو به كناري زد.او اونجا خوابيده بود.زيبا،به همون زيبايي كه پري ايي ميتونست در باغ بهشت باشه.پري در خواب لبخند زد،و شاهزاده روي او خم شد.و اشك هاي لرزاني رو ديد كه از پلكهاش پايين مي ريخت!

شاهزاده زمزمه كرد:”براي من اشك مي ريزي؟ گريه نكن،بانوي با شكوه!حالا سعادت و خوشي بهشت رو مي فهمم ! اون در خونم و ذهنم جريان داره.حالا در اين بدن فاني ام توان يك فرشته و نيروي داشتن زندگي جاودانه رو احساس ميكنم! بزار هر چي مي خواد برام اتفاق بيفته. يه دقيقه ديگه مثل اين خيلي قيمت داره!“

و او اشك ها رو از چشم هاش بوسيد...لبانش صورت او رو لمس كرد.

و ناگهان صداي رعدي طنين انداخت. اونقدر بلند و وحشتناك كه هيچ كس تا حالا مثل اون رو نشنيده بود.و همه چيز پايين افتاد. پري زيبا و بهشت دلربا به پايين فرو رفت،عميق و عميقتر.
شاهزاده ديد كه اون در سياهي شب ناپديد شد.مثل ستاره ي كوچيكي كه از فاصله اي دوري بدرخشه.
نا اميدي مرگباري به تن شاهزاده دويد.و او چشمهاش رو بست،و براي يه مدت طولاني مثل يه مرده خوابيد.

سرما رو روي صورتش احساس ميكرد.باد شديدي دور سرش غريد،و بعد هوش و حواسش برگشت.
آه كشيد و گفت:”من چي كار كردم؟ مثل آدم گناه كردم-گناه كردم و باغ بهشت به پايين فرو رفت!“
بعد چشم هاش رو باز كرد،و ستاره اي رو ديد كه در فاصله اي دور قرار داشت –ستاره مثل بهشتي كه به پايين فرو رفته بود مي درخشيد،-اون ستاره ي صبح بود.

بلند شد و خودش رو در جنگلِ بزرگ ديد،نزديك غار باد ها بود. ومادر بادها كنارش نشسته بود.عصباني به نظر ميرسيد، دستش رو در هوا بلند كرده بود.

گفت:”همون بعد از ظهر روز اول!!من فكر ميكردم اينطوري بشه!آره ، اگه پسر من بودي الان جات توي گوني بود!“
مرگ گفت:”آره،بايد بره اونجا!“اون يه پيرمرد قوي هيكل بود،داسي در دستش داشت و بال هاي سياه بزرگي داشت.”آره اون بايد توي تابوتش بخوابه.اما نه هنوز.من فقط اسمش رو مي نويسم،و اجازه ميدم مدتي در دنيا سرگردون بشه،تا گناه هاش رو پاك كنه و بهتر بشه.اما من يه روزي ميام.وقتي كمتر از هميشه انتظارش رو داره،او رو داخل تابوت سياه ميندازم و تابوت رو روي سرم ميگيرم و به بالا ،به طرف ستاره پرواز ميكنم.
باغ بهشت اونجا هم هست و شكوفه ميده.
و اگر اون خوب و پرهيزگار باشه،به اونجا ميره.اما اگه فكر و تصورش بد و شرورانه باشه
وهنوز قلبش پر از گناه باشه.با تابوتش به جايي عميق تر از جايي كه باغ بهشت فرو رفته، ميره.و من فقط هر هزار سال ميرم و اون رو ميارم،كه ممكنه اون عميق تر فرو بره،يا ممكنه كه به ستاره برسه-اون ستاره ي درخشنده ي بالا!“

پايان

يادداشت مترجم :
داستان از اونجا شروع ميشه كه شاهزاده به دنبال باغ بهشت مي گرده،شاهزاده اي كه همه چيز داره ولي به نظرش اون باغ بهشت گمشده مهمترين چيزيه كه بايد راجع بهش بدونه و پيداش كنه...و حقيقتا هم همين طوره.

ما اون شاهزاده ايم.همه مون داريم به دنبال بهشت ميگرديم، جايي پر از سرور و مستي
پر از عشق و شور...

او بعد از پشت سر گذاشتن طوفان و بارون به جاي امن و گرمي ميرسه،جايي كه بعد از صحبت هايي كه رد و بدل ميشه،بهش مژده ميدن باغ بهشت همين نزديكي هاست.

خيليه كه آدم بفهمه اون بهشت موعودي كه بهش وعده دادن رو ميتونه همين نزديكي ها پيدا كنه.اين از اون خبرهاس،از اون هايي كه نسيم صبحگاه با خودش مياره.

دكتر عبدالكريم سروش ميگه:”ما در همين دنيا هم در بهشت و جهنم زندگي مي كنيم.فقط حجاب ها و پرده هايي كه پيش چشم ما هستن باعث ميشه كه اونها رو نبينيم.درست مثل جنيني كه در اين دنيا هست ولي نميتونه چيزي رو ببينه...
هر چي باعث نزاع و دعوا بشه از جنس جهنمه،و هر چيزي كه صلح و صفا و آرامش بياره از جنس بهشته.“

شاهزاده با باد شرقي به سمت بهشت ميره.

ما هم ميتونيم سوار باد شرقي بشيم و به بهشت بريم.بهشت اون جاييه كه خورشيد حقيقت طلوع ميكنه.جايي كه حقيقت هست،شادي هم هست،زيبايي هم هست.

اون به زودي به بهشت ميرسه،به جايي كه پر از آرامش،شادي و صلح و صفاست.
بعد با پري سوار قايقي ميشه كه با اون انگار همه ي دنيا از زير پاهاشون مي گذره.

آره،وقتي انسان به وادي حقيقت برسه،همه ي دنيا رو با ديده ي بصيرت ميبينه.وقتي به بهشت رسيدي همه چي برات روشن و واضح ميشه،ميتوني همه چيز رو به خوبي درك كني...

اونجا آدم ميفهمه كه بنا ها ويران ميشن حتي اگه به بلندي و عظمت اهرام مصر باشن.
ميفهمه اون چيزي كه موندنيه نواي عشقِ. سرود شادي بخش يه چوپانِ،دعاي كشيشِ و يا حتي آواز وحشي ها ست.

شاهزاده ميخواد اونجا بمونه،تصميمي كه اگه ما هم به جاي او بوديم ميگرفتيم.

اما موندن توي باغ بهشت همين طوري نيست.آدم بايد امتحان بده تا لياقت خودش رو ثابت كنه.

شاهزاده فكر ميكنه كه حتما امتحان او هم اينه كه نبايد از ميوه درخت دانش بخوره.
اما همه ي امتحان ها يه جور نيست.همه با يه ترازو سنجيده نميشن.امتحان آدم هاي مختلف متفاوته چون زندگي هاشون متفاوته،چون ديدگاههاي متفاوت دارن.
و امتحان شاهزاده پيروز شدن بر شهوتش بود.

هر دو امتحان دور و بر ِدرخت دانشِ خوب و بد برگزار شدن.
شايد درخت دانش خوب و بد نماد روح ماست.هر كسي در اعماق روح خودش خوب وبد رو ميشناسه.پس ما هم امتحان ها مون رو زير درخت دانش ميديم.

هر دو امتحان درباره مبارزه با نفس بودن.نفسي كه به دنبال شادي ميگرده،ولي راه رو عوضي ميره،چون مي خواد هر چه زودتر به اون شادي بي پايان برسه.ولي اين راهش نيست.
و يه اشتباه كوچيك ميتونه انسان رو به قعر چاه بندازه...

اين قسمت داستان من رو به ياد نوشته ايي به نام سفر انداخت كه آقاي محمد انصاري از قول دكتر قمشه اي باز نويسي كرده بودند.شاهزاده توي راه عشق آباد بود ولي شهوت آباد پياده شد. همون ايستگاه اول.اشتباهي كه ممكن بود هر كسي مرتكبش بشه.

و همين باعث شد كه اون عظمت و شادي بزرگ از ديدش پنهان بشه.شاهزاده شادي ابدي رو به شادي لحظه اي فروخت.راه رو عوضي رفت.

اما هميشه يه دور برگردون وجود داره!

ميشه دوباره سعي كرد و بهشت رو پيدا كرد...بهشت همين دور و بر هاست.

هدي

2003-08-08T11:27:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت دهم-هانس كريستين اندرسون
پرچم هاي زرد هر گلي به شكل چنگ طلايي كوچكي در آمدن،كه صداش مثل ساز زهي و
فلوت بود.زيباترين باكره ها،باريك و شناور در هاله اي از مِه پوشيده شده بودند و نرم و روان ميرقصيدند.و از شادي جاودانه بودن آواز مي خوندند و مي گفتند كه اونها هرگز نمي ميرند،و باغ بهشت براي هميشه جوان خواهد ماند.

و خورشيد غروب كرد.تمام آسمون مثل طلا مي درخشيد، و اين درخشش ياس ها رو به شكل با شكوه ترين ُرز ها در آورده بود.و شاهزاده از شراب كف آلودي كه باكره ها براش ريخته بودند نوشيد، و شاديي رو احساس كرد كه هيچ وقت قبلا نمي شناخت.
او ديد كه چه طور پشت صحنه ي تالار كنار رفت و درخت دانش در شكوه و درخششي ظاهر شد كه چشمهاي او رو كور كرد.
آوازِ اونجا مثل صداي مادر عزيزش نرم و دوستداشتني بود.و مادرش در بين آواز مي خوند:” كودك من! كودك محبوبم! “
بعد پري به او اشاره كرد،و مُشوقانه صداش زد.

”با من بيا !با من بيا!“

و او با اشتياق به سمتش رفت،قولش رو فراموش كرد،همون روز اول فراموشش كرد.
و او هنوز بهش اشاره ميكرد و لبخند ميزد.بوي خوش قوي ايي در اطراف بلند شده بود و
صداي چنگ ها دلفريب تر شده بود.مثل اين بود كه ميليون ها چهره ي خندان
در تالار،جايي كه درخت رشد كرده بود،سر هاشون رو به علامت موافقت تكون
ميدادند و آواز مي خوندند،”آدم بايد همه چيز رو بچشه،آدم فرمانرواي زمينِ“
و درخت دانش ديگه حتي يه قطره هم خون گريه نمي كرد.اون چيزي كه به نظر شاهزاده ديده ميشد ستاره هاي قرمز درخشاني بودند.

هنوز هم اون صداي لرزان بگوش ميرسيد”بيا!بيا!“و با هر قدمي گونه هاي شاهزاده بيشتر مي سوخت و خونش تندتر جريان پيدا ميكرد.
شاهزاده گفت:”بايد برم.اين گناه نيست،نمي تونه گناه باشه.چرا دنبال زيبايي و شادي نرم؟
من فقط مي خوام اون رو خوابيده ببينم.اگه نبوسمش هيچ چيزي رو از دست نمي دم
.و من نمي بوسمش.من قوي ام و اراده اي محكمي دارم.

و پري رَداي درخشانش رو انداخت و شاخه ها رو به عقب خم كرد.و لحظه ي بعد
او در ميون شاخه ها پنهان شده بود.
...

2003-08-04T09:44:00.000+04:30

زنگ-قسمت اول - هانس کريستين اندرسون
مردم گفتند:" زنگ عصرها موقع غروب خورشيد به صدا در مياد."يک تن صدای عجيب و غير معمول توی خيابونهای باريک شهر بزرگ شنيده شد.که مثل صدای زنگ کليسا بود.اما فقط برای يه لحظه شنيده شد.چون چرخ کالسکه ها و صدای جمعيت مردم سرو صدای زيادی ايجاد می کرد.کسانی که اطراف شهر قدم می زدند .جايی که دورترين خونه هاکه باغ يا زمين های کوچکی بينشون بود قرار داشتند می تونستند عصرها آسمون رو بهتر ببينند و صدای زنگ را واضح تر بشنوند.مثل اين بود که صدا از يه کليسايی می اومد که توجنگل بود.مردم به اون سو نگاه کردند و فکر کردند که ذهنشون واقعا به اون جا تمايل داره.مدت زيادی گذشت .مردم به هم گفتند :" آيا واقعا کليسايی تو جنگل است؟صدای زنگ عجيب زيباست بهتره آروم آروم به اونجا بريم و موضوع رو ازنزديک بررسی کنيم مردم ثروتمند با ماشين و مردم فقير پياده به راه افتادند اما راه به طرز عجيبی طولانی به نظرشون رسيد.و وقتی به جنگل بيدی که در دامان جنگل روييده بود اومدند و به بالا و به شاخه های بلند نگاه کردند و خيال کردند که در اعماق سبز جنگل هستند...

2003-08-03T09:19:00.000+04:30

باغ بهشت قسمت نهم-هانس كريستين اندرسون
...پري لبخندي زد و براي اون توضيح داد كه،زمان در تصوير اين
قاب شيشه اي متوقف شده،اما مردم عادت به ديدن همچين تصاويري ندارند.

نه،زندگي در اون ها جريان داشت،برگ درختها مي جنبيدن، مردم مثل فيلمي كه روي پرده ي سينما باشه رفت و آمد ميكردند. و شاهزاده به قاب شيشه اي ديگه اي نگاه كرد.و اونجا روياي ژاكوب رو ديد،با نردبوني كه به بهشت ميرسيد و فرشته هايي كه با بالهاي بزرگ بالا و پايين ميرفتند.
بله،هر چيزي كه در دنيا اتفاق افتاده بود،در اون قاب هاي شيشه اي مي جنبيد و زندگي ميكرد.فقط زمان ميتونست همچين تصاوير فريبنده اي رو متوقف كنه.

پري لبخند زد،و اون رو به سالن بزرگ و دلباز ي هدايت كرد.سالني كه ديوار هاش
شفاف به نظر ميرسيد.اونجا نقاشيهايي از چهره وجود داشت كه هر كدومش از قبلي اش زيباتر به نظر مي رسيد.
اونجا ميليون ها چهره ي شادي كه مي خنديدند و آواز ميخوندند،ديده ميشد.همه با هم در نواي موسيقي شناور بودند.
بالاترين اونها اونقدر كوچيك بود،كه به اندازه ي كوچيكترين غنچه ي ’رز ي بود كه مثل يه نقطه روي كاغذ كشيده شده باشه.
در وسط اون سالن درخت عظيمي با شاخه هاي پر پشت و خميده اي قرار داشت،كه سيب هاي طلايي بزرگ و كوچيكش،مثل پرتقال هايي كه ميون برگ هاي سبز باشند،ازش آويزون بود.
اون درخت دانش بود،كه آدم و حوا از ميوه اش خورده بودن.از هر برگش چيزي مثل قطره هاي سرخ شبنم ميريخت.انگار كه درخت خون گريه ميكرد.

پري گفت:”حالا اجازه بديد بريم داخل قايق.بعد از تازگي ايي كه آبهاي در تلاطم،به ما ميدن لذت ميبريم.قايق مي جنبه،اما از جاش تكون نمي خوره.با اين حال همه ي
سرزمين ها از ديد ما مي گذرند.“
ديدن اينكه چه طور تموم ساحل به حركت درميومد،شگفت انگيز بود.
كوههاي وسيع و پوشيده از برف آلپ ،با ابر ها و درخت هاي كاج سياهش جلو آمدند.شيپور با نواي ماخولياي اش به صدا در آمد، و چوپان آواز شادش رو در دره سرود. بعد درخت هاي موز شاخه هاي بلند و آويزونشون رو به طرف قايق خم كردن.قو هاي سياه زغالي در آب شنا ميكردند،و حيوان ها و گلهاي عجيبي خودشون رو در كرانه ي ساحل نشون ميدادند.اون هلند جديد(=نيوزلند) بود،پنجمين قسمت بزرگ جهان.كه با زمينه اي از تپه هاي آبي گذشت و تموم شد.
اونها صداي آواز كشيش ها رو شنيدند،و ديدند كه وحشي ها با صداي طبل ها و شيپور هايي از استخوان مي رقصند.
اهرام مصر،تا نوك ابر ها ميرسيدند.ستون هاي واژگون شده و مجسمه هايي كه تا نيمه در شن دفن شده بودند هم گذشتند.
نور هاي شمالي بر روي آتشفشان هاي خاموش قطب مي درخشيد.اون آتيش بازي بود كه هيچ كس نمي تونست ازش تقليد كنه.شاهزاده خيلي شاد بود،و صد ها چيز ديگه هم ديد كه بيشتر از اون چيزي هستن كه ما بتونيم اينجا شرح بديم.

او پرسيد:”و من ميتونم هميشه اينجا بمونم؟“

پري جواب داد:”اين به خودت بستگي داره،اگه مثل آدم كه تسليم هوس هاش شد تا كار ممنوعي رو بكنه،نباشي ميتوني براي هميشه اينجا بموني.“
شاهزاده گفت:”من نبايد به سيب هاي درخت دانش دست بزنم!...اينجا هزاران ميوه درست به زيبايي اون ها هست.“

”در قلبت جستجو كن،اگه به اندازه ي كافي قوي نيستي،با باد شرقي كه تو رو به اينجا آورده دور شو.اون داره برميگرده،و تا صد سال ديگه هم اينجا نمياد.اما اينجا،اون صد سال برات مثل صد ساعت ميگذره.ولي براي فريب گناه رو نخوردن زمان زياديه.
هر روز عصر وقتي من تو رو ترك ميكنم،بايد به تو بگم ”با من بيا!“
و بايد با دستم به تو اشاره بكنم.اما تو همون جا كه هستي بايست.با من نيا،
و گرنه با هر قدم هوست بيشتر ميشه.تو اجازه ي ورود به تالاري كه درخت دانش اونجاست رو داري.من زير شاخه هاي آويزون و خوشبوش مي خوابم،تو جلوي من خم ميشي،و من بايد لبخند بزنم.اما اگر تو بوسه اي بر لب هاي من بزني،بهشت به عمق زمين فرو ميره و از ديد تو پنهان ميشه.باد شديد صحرا به تو هجوم مياره،و باران هاي سرد بر روي سرت ميباره،و غصه و غم نصيبت ميشه.“

شاهزاده گفت:”من اينجا مي مونم!“

و باد شرقي پيشوني اش رو بوسيد و گفت،-

”قوي باش،صد سال ديگه تو رو اينجا ميبينم.بدرود! بدرود!..“

و باد شرقي بال هاي وسيعش رو باز كرد و اون ها مثل زميني كه وقت برداشت محصول مي سوزونند،يا مثل نور شمالي در زمستون سرد، درخشيدند.

صداي”بدرود!بدرود!“ باد ميون درخت ها و گل ها مي پيچيد.
لك لك ها و پليكان ها مثل روبان هاي لرزان در رديف هايي پرواز كردند،چون از مصاحبت با او در مرز باغ كسل شده بودند.

پري اعلام كرد:”حالا رقصمون رو شروع ميكنيم!
در پايان،رقصي كه با تو ميكنم،وقتي كه خورشيد پايين ميره،تو ميبيني كه من به تو اشاره ميكنم،ميشنوي كه صدات ميزنم،”همراهم بيا!“
اما تو موافقت نكن.براي صد سال من بايد هر روز عصر اين رو تكرار كنم،هر دفعه كه از امتحان بگذري،قدرت بيشتري به دست مياري.و بلاخره زماني ميرسه كه تو اصلا به اين چيز ها فكر نميكني.امروز اولين دوره.حالا من به تو اخطار دادم.“

و پري اون رو به طرف سالن بزرگي از ياس هاي سفيد و شفاف، راهنمايي كرد...

2003-07-27T06:21:00.000+04:30

باغ بهشت قسمت هشتم-هانس كريستين اندرسون
...اونها به داخل غار رفتند.واي! اونجا وحشتناك سرد بود.اما سرما زياد طولي نكشيد.
باد مشرق بال هاش رو باز كرد و اونا مثل روشن ترين آتش ها درخشيدند.
عجب غاري بود! قطعه هاي بزرگ سنگ كه آب از اونها مي چكيد،به شكل عجيبي از
بالاي سرشون آويزون بودن.بعضي وقت ها راه اونقدر باريك ميشه كه اونا مجبور بودن چهار دست و پا راه برن.بعضي وقتها هم مثل هواي آزاد بزرگ و وسيع بود.
بدن هاي لوله اي شكل و بي صدايي كه سنگ شده بودن،اونجا رو شبيه مرده شور خونه ي كليساهاي كوچيك كرده بود.

شاهزاده پرسيد:”ما داريم از راه مرگ به باغ بهشت ميريم؟نه؟“

باد شرقي حتي يك كلمه هم حرف نزد.اما به جلو اشاره كرد،جايي كه نور زيبا و آبي رنگي
ميدرخشيد.قطعه سنگ هاي بالاي سر اونها بيشتر و بيشتر مه آلود شد،و بلاخره شبيه ابر سفيدي در نور ماه شد.حالا اونا در هواي لطيف و معتدلي بودن،هوايي به پاكي هواي
بالاي تپه ها،و به خوشبويي هواي ميون رز هاي دره.
اونجا رودخونه اي جريان داشت كه به پاكي هوا بود، و ماهي هاي اون مثل طلا و نقره بودند.مار ماهي هاي بنفش،هر لحظه جرقه هايي آبي رنگي ميزدن و توي آب بازي ميكردن.و برگ هاي بزرگ گياه هاي آبي به رنگ هاي رنگين كمون مي درخشيدن،و خود گل كه نارنجي رنگ بود مثل شعله اي بود كه داشت ميسوخت.
آب گل رو تغذيه ميكرد، درست مثل روغني كه به شعله نور ميده.
پلي كه از سنگ مرمر محكم و حقيقي بود،اما اونقدر ظريف ساخته شده بود كه انگار از تور و مهره هاي شيشه اي درست شده بود، به اونا اجازه داد كه رودخونه رو قطع كنند و به جزيره ي شادي برن.جايي كه باغ بهشت شكوفه ميداد.

اونا درختهاي خرما بودن كه اونجا رشد كرده بودن؟ يا گياه هاي دريايي غول پيكر؟

شاهزاده هيچ وقت همچين درخت هاي سبز و تنومندي نديده بود.گياههاي بالا رونده ي عجيب در حلقه هاي طولاني از اونجا آويزون شده بود ، مثل اونهايي كه توي حاشيه ي كتاب هاي دعا به صورت طلا كاري يا رنگاميزي ديده ميشن،يا دور اولين حرف يه متن
به هم پيچيدن.اونجا عجيبترين دسته هايي از پرنده ها و گلها وجود داشت.
نزديك اونجا،توي سبزه ها تعدادي از طاووس ها با دم گسترده و براق و درخشنده شون پراكنده شده بودن.

آره،واقعا اين طور به نظر مي آمد! اما وقتي شاهزاده به اونها دست زد،فهميد كه اونا پرنده نيستند،گياه هستن!
اونا گياه بابا آدم (اراقيطون) بودن كه مثل دم پر زرق و برق طاووس به نظر ميرسيدن.

شير و ببر مثل گربه هاي فرز و چابك،بين بوته هاي سبزي كه به خوشبويي شكوفه هاي درخت زيتون بودند،مي پريدن و دنبال هم ميكردن.اونا اهلي و رام بودند.
كبك وحشي مثل زيباترين مرواريد ميدرخشيد،و بال هاش رو جلوي يال هاي
شير به هم ميزد.بز كوهي هم كه اغلب خجالتي بود،ايستاد و سرش رو تكون داد انگار كه اون هم ميخواست بازي كنه.

حالا پري بهشت مي آمد.لباسش مثل خورشيد ميدرخشيد و چهره اش
به بشاشي چهره ي مادر شادي بود،كه از بچه اش خيلي راضيه.
اون جوون و زيبا بود،و با تعدادي از باكره ها همراهي شده بود،كه هر كدومشون
يه ستاره ي درخشان توي موهاشون داشتن.
باد شرقي برگ نوشته شده رو به اون داد و چشمان پري با شادي درخشيد.

پري دست شاهزاده رو گرفت و اون رو به قصرش راهنمايي كرد،جايي كه
ديوارهاش به رنگ برگ لاله اي بود كه رو جلوي نور خورشيد گرفته شده.
سقفش هم از گل درخشان بزرگي بود، كه هر چه بيشتر به آن نگاه ميكردي،
گنبدش عميق تر به نظر ميرسيد.

شاهزاده به طرف پنجره رفت و از ميون يكي از قاب هاي شيشه اي
نگاه كرد.اونجا درخت دانش رو ديد،با مار بزرگ و آدم و حوا كه نزديك اون ايستاده بودن.
شاهزاده پرسيد:”اونها بيرون نشدن؟“

2003-07-22T09:34:00.000+04:30

باغ بهشت قسمت هفتم-هانس كريستين اندرسون
شاهزاده صبح زود بيدار شد،و وقتي خودش رو بالاي ابر ها ديد،اصلا تعجب نكرد.اون پشت باد شرقي نشسته بود،و باد شرقي وفادارانه اون رو گرفته بود.اونا اونقدر بالا بودند كه جنگل ها و دشت ها، رودخونه ها و درياچه ها مثل تصاويري بودند كه روي يك نقشه كشيده شده بودند.
باد شرقي گفت:”صبح به خير!ميتونستي كمي ديگه هم بخوابي،چون اينجا چيز زيادي نيست كه ديده بشه،مگه اينكه دوست داشته باشي كليسا ها رو بشماري.اونا مثل لكه هايي از گچ هستن كه روي فرش سبزي ريختن.“

چيزي كه باد اسمش رو فرش سبز ميگذاشت،دشت ها و چمن زار ها بودند.

شاهزاده گفت:”اين گستاخي من بود كه از مادر و برادرهات خداحافظي نكردم،“
باد شرقي جواب داد:”وقتي كسي خوابه، عذرش موجه.“

و بعد اونا با سرعتي بيشتر از قبل پرواز كردند.ميشد صداي اونا رو از بالاي درخت ها شنيد،چون هر وقت كه از بالاي درخت ها ميگذشتن برگ ها و شاخه هاي كوچيك شون خش خش ميكردند.و ميشد صداي اونا رو از روي دريا و درياچه ها شنيد،چون وقتي كه از نزديك آب ميگذشتن آب بالا ميومد و كشتي هاي بزرگ مثل قوهاي شناگر خودشون رو به طرف آب خم ميكردن.

عصر اون روز وقتي هوا تاريك شد،شهرهاي بزرگ به خاطر چراغ هايي كه اين طرف و اون طرف روشن كرده بودند دلربايي ميكردند.درست مثل وقتي بود كه كسي يه تيكه كاغذ رو آتيش ميزنه و جرقه هاي اون يكي بعد از ديگري خاموش ميشن.
شاهزاده از خوشحالي دستهاش رو به هم زد،اما باد شرقي ازش خواهش كرد كه تكون نخوره و خودش رو محكم نگه داره و گرنه ممكنه كه به راحتي پايين بيفته و توي يكي از مناره هاي كليسا فرو بره!

عقابي با چابكي در جنگل هاي تاريك پرواز ميكرد،اما باد شرقي از اون هم چابك تر بود.
قزاقي با اسب كوچكش تيز و چابك از روي سطح زمين مي پريد،اما شاهزاده از اون هم تند تر وچابك تر بود.
باد شرقي گفت:”حالا ميتوني رشته كوه هيماليا رو ببيني،اين مرتفع ترين رشته كوه در آسياست.به زودي به باغ بهشت ميرسيم.“
بعد اونا به طرف جنوب پيچيدند،و هوا با عطر گل ها و بوهاي مطبوع خوشبو شد.
اونجا درخت هاي انجير و انار وحشي رشد كرده بودند.و درخت هاي انگور خوشه هاي قرمز و بنفش داده بودند.هر دوي اونها پياده شدند و روي علف ها كش و قوسي كردن.جايي كه گل ها سر هاشون رو براي باد تكون ميدادن،انگار كه ميگفتن:”خوش آمديد!“

شاهزاده پرسيد:”ما الان توي باغ بهشتيم؟“
باد شرقي جواب داد:”نه،اصلا. اما به زودي به اونجا ميرسيم.اون ديوار صخره اي و غار بزرگي رو كه خوشه هاي انگور مثل يه پرده ي عظيم اون رو پوشوندن ميبيني؟
ما بايد از بين اونا رد بشيم.خودت رو با لباس هات بپوشون.خورشيد اينجا تو رو ميسوزونه.
اما يه قدم جلوتر از اون هوا خيلي سرد ميشه.پرنده اي كه توي اون غار پرواز ميكنه يه بالش توي منطقه ي گرم تابستونه و يكي ديگه اش توي زمستونه.

شاهزاده با خودش گفت:”پس اين راه باغ بهشته؟“...

2003-07-21T09:22:00.000+04:30

سربازان حلبی- قسمت آخر- هانس کریستین اندرسون
رنگها یواش یواش از او پایین می آمدند اما اینکه دلیلش سفربود یا غم و اندوه کسی نمی تونست بگه.او به دختر کوچک نگاه کرد و دختر هم به او چشم دوخت.او احساسا کرد که داره آب می شه اما همچنان استوار ایستاده بود.و تفنگش را روی شانه نگه داشته بود.سپس ناگهان در باز شد و جریانی از هوا دختر رقاص را گرفت و او مانند یک روح به پرواز در آمد.و دقیقا درون کوره کنار سرباز حلبی افتاد.و آتش زبانه کشید و فرونشست.سپس سرباز حلبی مانند یک گلوله ذوب شد و وقتی خدمتکار روز بعد خاکستر ها را دور ریخت سرباز را به شکل یک قلب حلبی پیدا کرد .اما در مورد دختر رقاص چیزی بجز آن رز درخشان پر زرق و برق باقی نماند که آن هم مثل یک زغال سوخته بود.

2003-07-18T13:22:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت ششم-هانس كريستين اندرسون
باد مشرق گفت:”من تا فردا به اون جا نميرم.فردا، صد سال از وقتي كه من اونجا بودم ميگذره. الان از چين آمدم. اونجا دور برج چيني رقصيدم تا وقتي كه همه ي زنگ هاش جرينگ جرينگ كردن ! توي كوچه مقامات بالا رو- كه از درجه يك تا درجه ي نه بودند- با ني هايي كه روي گرده شون فرو ميومد و ميشكست، كتك ميزدم.اونا مردم متكبري بودن، و فرياد ميزدند:”سپاسگذاريم از لطف پدرانه شما ، اي باد“ اما اين حرفها از ته قلبشون نبود. و من زنگ ها رو به صدا در اوردم:”دلنگ، دولونگ ،ديلينگ!!“

بي بي پير گفت:” نادون! خوبه كه فردا به باغ بهشت ميري،رفتن به اونجا هميشه تربيتت ميكنه. از سر چشمه ي حكمت با شجاعت بنوش،و يه شيشه ي پر هم براي من بيار خونه.“
باد مشرق گفت:”چشم،ولي تو چرا برادر جنوبم رو توي كيسه گذاشتي؟ولش كن بره! اون بايد راجع به پرنده ي ققنوس با من حرف بزنه،چون شاهزاده خانم باغ بهشت هميشه،هر صد سالي كه من به اونجا ميرم،ميخواد راجع به اون پرنده بشنوه.گوني رو باز كن، اون وقت بهترين مادر دنيا ميشي،و من دو كيسه پر چايي سبز و تازه ايي رو كه از جاييكه كشت ميكردن چيدم،برات ميارم.

”خوب،براي كيسه ي چايي،و چون تو پسر عزيزم هستي،من گوني رو باز ميكنم.“

و اون گوني رو باز كرد. باد جنوب بيرون جهيد،اما خيلي سر به زير بود چون شاهزاده غريبه رسوايي اون رو ديده بود.
باد جنوب گفت:”تو يه برگ نخل داري كه به شاهزاده خانم بدي.اين برگ نخل رو ققنوس به من داده،تنها ققنوسي كه در جهان هست.اون با نوكش شرحي از همه ي صد سالي كه زندگي كرده رو روي اين برگ خراشيده.حالا خود شاهزاده خانم ميتونه بخونه كه چه طوري ققنوس آتيش رو در لونه خودش روشن كرده،و روي اون نشسته،و مثل يه بيوه ي هندي سوخته.و اينكه چه طور شاخه هاي خشك با صداي ترق و تروق مي سوختند! چه دود و دمي اون جا راه افتاده! و بالاخره لانه در شعله هاي آتشي كه زبانه ميكشيده از هم پاشيده شده.و ققنوس پير رو به خاكستر تبديل كرده،اما تخمش قرمز و داغ در آتش مونده .تخم با صداي مهيبي منفجر شده، و ققنوس جوون به بيرون پرواز كرده.حالا اين ققنوس جوون فرمانرواي همه ي پرنده ها،و تنها ققنوس دنيا ست.

مادر بادها گفت:”حالا ديگه اجازه بديد يه چيزي بخوريم،“

و همه پايين نشستند تا گوزن كباب شده رو بخورن.شاهزاده كنار باد شرقي نشست.
و طولي نكشيد كه اونها با هم دوست هاي خوبي شدند.

شاهزاده گفت:”اون چه شاهزاده خانميه كه اينجا اينقدر ازش صحبت ميشه؟ باغ بهشت كجاست؟“
باد شرقي گفت:”هو ،هو! ميخواي اونجا بري؟ خوب،فردا با من پرواز كن!
اما بايد بهت بگم كه هيچ انساني از زمان آدم و حوا اونجا نبوده.تو راجع به اونها توي تاريخ كتاب مقدس خوندي،نه؟“
شاهزاده گفت:”آره،“
”وقتي كه اونها رانده شدن،باغ بهشت به داخل زمين فرو رفت،اما تابش آفتابش هواي معتدلش و تمام شكوهش،همون طوري باقي موند.ملكه ي پريان اونجا زندگي ميكنه، اونجا جزيره ي شاديه،جاييه كه مرگ رو هرگز نمي بيني،اونجا زيباست.
فردا پشت من بنشين،من تو رو با خودم مي برم.فكر ميكنم،اوضاع به خوبي پيش بره.اما حالا صحبت كردن ديگه بسه،چون من ميخوام بخوابم.“

بعد همه رفتن تا استراحت كنن.

2003-07-18T09:02:00.000+04:30

سرباز حلبی_قسمت پنجم _ هانس کریستین اندرسون
و در نهایت کاغذ پاره شد و سرباز حلبی بیرون افتاد اما در یک لحظه توسط ماهی بزرگی بلعیده شد.اوه چقدر درون بدن آن ماهی تاریک بود حتی تاریک تر از آن لوله فاضلاب و خیلی هم باریک.اما سرباز حرکتی نکرد و تمام قد دراز کشید در حالیکه تفنگش را روی شانه اش نگه داشته بود.ماهی به این طرف و آن طرف شنا کرد و حرکات جالبی از خودش در آورد اما سپس کاملا آرام شد.در آخر چیزی مانند چراغ برق زد روشنایی روز به زیبایی درخشید و صدایی بلند گفت:"سرباز حلبی!"
ماهی گرفته شده بودءبه یک مغازه حمل شده بود ء خریده شده بود ء و به آشپزخانه آورده شده بود.جایی که آشپز با یک چاقوی بزرگ شکم ماهی را بریده بود.او دستهایش را به دور بدن سرباز گرفت و او را به اتاقی برد که در آن همه مشتاق دیدن مرد فوق العاده ای بودند که درون شکم ماهی سفر کرده بود.اما سرباز حلبی اصلا مغرور نبود. آنها او را روی میز گذاشتند و آنجاء اوه نه!!چه چیزهای غریبی در دنیا ممکنه اتفاق بیفته!!!سرباز حلبی در همان اتاقی بود که قبلا هم آنجا بود.او همان بچه ها همان اسباب بازی های روی میز همان قصر زیبا و همان رقاص دلپذیر را دید.او همچنان تعادلش را روی یک پا حفظ کرده بود.او هم خیلی با وفا بود.سرباز حلبی حرکت کرد او نزدیک بود تکه های حلبی گریه کند. اما این شایسته نبود.او به دختر نگاه کرد ولی آنها هیچ حرفی به هم نزدند.بعد یکی از پسر بچه ها سرباز حلبی را انداخت درون کوره و او هیچ دلیلی برای این کارش نداشت.این حتما باید تقصیر غول درون انفیه دان باشد.سرباز حلبی مانند یک روشن فکر آنجا ایستاد.و گرمای خیلی بدی را احساس کرد.اما اینکه این گرما از آتش واقعی بود یا از عشق او نمی دانست...

2003-07-13T16:10:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت پنجم-هانس كريستين اندرسون
...باد جنوب جواب داد:”در افريقا، مادر. من با هاتنتو ها[يكي از انواع بومي هاي جنوب افريقا كه اندامي كوتاه،و رنگ قهوه اي مايل به زرد دارند ] به شكار شير در سرزمين
كافرها رفته بودم.در دشتهاي اونجا علفهايي رشد مي كنن كه به سبزي زيتون هستن.اونجا شترمرغ با من مسابقه دو ميده،ولي من از اون سريعترام.
من به بيابان رفتم،جايي كه شن هاي زرد خوابيدن.اونجا مثل ته دريا بود.من كارواني ديدم كه مردمش براي بدست آوردن آب آخرين شترشون رو كشتن.اما چيزي كه بدست آوردن خيلي كم بود.خورشيد در بالا مي سوخت و شن ها در پايين.صحراي وسيع هيچ حد و مرزي نداشت.بعد من روي شن هاي نرم و آزاد، چرخيدم و اون ها رو مثل ستون هاي بلندي به چرخش در آوردم.اون يه رقص بود!بايد مي ديديد اون احمق ها چه طور وحشت زده ايستاده بودن و بازرگان خفتان رو از تنش در آورد و خودش رو جلوي من انداخت، انگار كه من خداي او باشم و او بنده ي من! ...حالا اونا خاك شدند،يه هرم از شن روي همهشون كشيده شده،وقتي چند روزي از روي اونا بوزم،
خورشيد استخونهاشون رو سفيد ميكنه.بعد مسافرها ميتونن ببينن كه قبل از اونا كساني
اونجا بودن،در غير اين صورت،هيچ كس چنين چيزي رو در صحرا باور نميكنه!“
مادر با تعجب فرياد زد:”پس تو هيچ كاري به جز شر و بدي نكردي!برو داخل گوني!“
و قبل از اينكه اون بفهمه،باد جنوب رو قاپيد و توي گوني گذاشت.باد جنوب روي زمين ميچرخيد اما پيرزن روي گوني نشست و اون ديگه مجبور بود آروم بگيره.
شاهزاده گفت:”اونا بچه هاي خطرناكي هستن،“
زن جواب داد:”آره،و من ميدونم چه طوري تنبيه شون كنم!آها،الان چهارمي شون هم آمد.“
اون باد مشرق بود،كه مثل يه چيني لباس پوشيده بود.
”تو از اونجا آمدي؟من فكر ميكردم تو توي باغ بهشت باشي.“…

2003-07-13T11:09:00.000+04:30

سربازان حلبی -قسمت چهارم - هانس کریستین اندرسون
اما رود سریع و سریع تر پیش می رفتسرباز حلبی می تونست روشنایی روز روجایی که لوله فاضلاب تموم می شد ببینه.او صدای غرشی شنید صدایی که ممکن بود حتی یه مرد شجاع رو هم بترسونه.
فقط فکر کن جایی که دقیقا تونل تموم بشه فاضلاب وارد کانال بزرگی می شه و برای او افتادن از یک آبشار همونقدر می تونه خطرناک باشه که برای ما خطرناکه .حالا او بسیار به آبشار نزدیک بود و نمی تونست متوقف بشه.قایق به سمت بیرون حرکت می کرد و سرباز حلبی بیچاره خودش رو تا اونجایی که می تونست محکم نگه داشته بود.و هیچکس نمی تونه بگه که او حتی یه پلک زد.قایق سه چهار بار دور خود چرخید و تا لب پر از آب شده بود.و راشت غرق می شد.سرباز حلبی تا گردن در آب بود و قایق پایین تر و پایین تر می رفت و کاغذ شل تر شل تر می شد.و آب تا بالای سر سرباز هم آمده بود.و او به دختر رقاص کوچک فکر می کردو اینکه چطور او را دیگه هرگز نمی بینه. و این آواز در گوش سرباز صدا کرد:
" خداحافظ ء خداحافظء تو ای سرباز شجاع
تو امروز خواهی مرد...."

2003-07-09T12:23:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت چهارم-هانس كريستين اندرسون
پير زن جواب داد:”البته،اون صباي كوچولو بوده،اما حالا كوچولو نيست.“
اون شبيه يه مرد وحشي به نظر ميرسيد،براي محافظت از صورتش، كلاهي با لبه پهن
گذاشته بود.توي دستش چماقي از چوب ماهوني داشت،كه از جنگل هاي درخت ماهوني
امريكا بريده بودش.اون چيز كم ارزشي نبود.
مادرش پرسيد:”از كجا امدي؟“
او گفت:”از جنگل هاي وحشي.جايي كه مار هاي آبي توي علف هاي
نمناك مي خوابند.و مردم دوست داشتني به نظر نمي رسن.“
”اونجا چيكار ميكردي؟“
”من به عميق ترين رودخانه نگاه كردم و تماشا كردم چه طور از صخره ها به پايين
يورش مي برد،و قطره هاي آب رو در اطرافش پخش ميكرد،اون ها رو به طرف ابرها پرت ميكرد تا رنگين كمون رو بسازن.من بوفالوي وحشي ايي رو ديدم كه داشت توي جريان آب شنا ميكرد.اما آب اون رو با خودش برد.بوفالو با دسته اي از اردك هاي وحشي كه در آب شنا ميكردن،حركت كرد و وقتي به آبشار رسيدند،پرنده ها پرواز كردند و
بوفالو مجبور شد كه از ابشار پايين بره!اين منو خوشحال كرد،من مثل توفان وزيدم و بنابراين درخت هاي قديمي تكه تكه شدن.
بي بي پير پرسيد:”و تو هيچ كار ديگه اي نكردي؟“
”من توي دشت هاي هموار معلق زدم،اسب هاي وحشي رو لمس كردم،و درخت كاكائو رو تكون دادم،آره،آره، من داستان هاي زيادي براي گفتن دارم!اما آدم نبايد همه چيز هايي رو كه كسي ميدونه بگه، تو اون ها رو ميدوني بانوي پير.“
و او مادرش رو آنچنان خشن بوسيد كه او تقريبا به زمين افتاد.اون جون و خيلي وحشي بود!
و حالا باد جنوب مي آمد،با دستاري بر سر و رداي باديه نشين ها.
”اون بيرون وحشتناك سرده!“و مقدار چوب بيشتري داخل آتيش انداخت.
”هر آدمي ميتونه بفهمه كه باد شمال اولين كسي بوده كه آمده.“
باد شمال گفت:”اينجا اونقدر گرمه كه ميشه يه خرس قطبي رو كباب كرد،“
باد جنوب در جوابش گفت:”تو خودت يه خرس قطبي هستي،“
بي بي پير پرسيد:”مي خوايد داخل گوني گذاشته بشيد؟...روي اون سنگ بشين وبه من بگو كجاها بودي؟“

2003-07-08T09:43:00.000+04:30

سربازان حلبي قسمت سوم - هانس كريستين اندرسون
اما سرباز حلبی وانمود کرد که صدای او را نشنيده. غول گفت :"فقط تا فردا صبر کن " اما وقتی صبح شد و بچه ها بيدار شدند سرباز حلبی کنار پنجره گذاشته شده بود. و اين يا کار غول بوذ و يا يا جريان هوا. اما يوهو در يک آن پنجره باز شد و سرباز بيرون از سومين طبقه افتاد در حاليکه سرش کنار پاشنه پايش بود..و اون يک اتفاق خيلی بد بود. او پاهايش را بالا گرفت و با کلاه خود ِ خود به پايين اومد در حاليکه سرنيزه اش بين سنگفرش بود.دختر خدمتکار و پسر کوچولو سريع پايين اومدند تا دنبالش بگردند .اما آنها نتونستند پيداش کنند اگر سرابز فرياد می زد که من اينجام اونها ممکن بود بتونن پيداش کنند اما او اين کار رو نکرد.فکر کرد که اين شايسته نيست که فرياد بزنه چون او در لباس مخصوص بود. باران شروع شد و قطره ها خيلی زود و زياد روی يک رود پايين اومدند. وقتی که باران بند اومد دو پسر در حاليکه نگاه می کردند جلو اومدند.يکی از آنها گفت:"اونجا يه سرباز حلبی افتاده او بايد بياد و قايق سواری کنه."و آنها يک قايق با روزنامه ساختند و سرباز حلبی را در ميانه آن گذاشتند و بنابراين او به سمت پايين رود شناور شد. و پسرها در کنارش می دويدند و دستهايشان را به هم می زدند."رود چه تند حرکت می کنه!"سپس باران شديدی شروع شد و قايق کاغذی بالا و پايين می رفت و بعضی اوقات خيلی سریع می چرخيد.به طوريکه سرباز حلبی می لرزيد اما او همچنان استوار باقی می ماند و همونطور راست که قبلا بود به نظر می رسيدو تفنگش را با شانه اش نگه داشته بود.ناگهان قايق داخل يک لوله فاضلاب رفت و همه چيز به تاريکی وقتی شد که او در جعبه خود بود. او فکر کرد :" کجا دارم ميرم؟بله درسته اين تقصير غول است آه اشر اون دختر کوچک اينجا کنار من نشسته بود اين دومين بار می شد که برای اون چيزی که بايد خيلی مواظبش باشم به اندازه کافی تاریک بود."ناگهان يک موش آبی که زير لوله فاضلاب زندگی می کرد سر رسيد.موش گفت:"پاسپورت داری ؟پاسپورتت رو به من بده" اما سرباز حلبی ساکت ماند و فقط تفنگش را محکمتر از قبل نگه داشت. قایق رفت اما موش به دنبالش اومد او دندانهايش را به هم می ساييد و بر خرده کاهها و چوبها فرياد می زد:" نگهش داريد نگهش داريد او عوارض رو نپرداخته پاسپورتش رو نشون نداده....

2003-07-07T18:32:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت سوم-هانس كريستين اندرسون
”...سرما دقيقا اون چيزيه كه من رو خيلي به وجد مياره!ولي تو ديگه چه جور آدم كوچولويي هستي؟چه طور راهت رو به غار بادها پيدا كردي؟“
پير زن حرفش رو قطع كرد”اون مهمون منه،و اگه اين توضيح راضيت نمي كنه،
ميتوني بري داخل گوني،منظورم رو كه مي فهمي؟“
ديديد،اين راه درست بود،و حالا باد شمال شروع به گفتن اين كرد كه از كجا آمده،و اين يك ماه رو كجا بوده.
”من از درياي قطب امدم.در سرزمين يخي خرس ها با شكارچيان شير ماهي بودم.
وقتي اونا داشتن دماغه ي شمالي رو ترك ميكردند،من روي سكان اونا نشستم و خوابم برد و وقتي بيدار شدم،پرنده ي توفان گاه و بيگاه دور پاهام پرواز ميكرد.اون يه پرنده ي مضحكه! اون با بالهاش يه دست محكم زد و بعد -براي يه لحظه- اونا رو كاملا بي حركت نگه داشت وتيز و سريع به جلو پرواز كرد...
مادر بادها گفت:” پر چونگي نكن،پس تو به جزيره ي خرس ها رفتي؟“
”اونجا خيلي قشنگه،اون جا يه زمين به صافيه يه بشقاب براي رقصيدن هست.
برف هاي نيمه آب شده كه با كمي خزه پوشيده شدن.صخره هاي تيز و اسكلت شير ماهي ها و خرس هاي قطبي كه دور و اطراف افتادن،و علاوه بر اون دست وپاهاي غول پيكر و زنگ زده سبز...آدم فكر ميكنه خورشيد هيچ وقت اونجا ندرخشيده.من كمي روي مه وزيدم.بنابرين كلبه اي ديده شد،اون خونه اي بود كه از چوب هاي يك كشتي شكسته ساخته شده بود.و با پوست شير ماهي پوشيده شده بود.قسمت گوشتي پوست به طرف بيرون بود.همه جاي كلبه سبز و قرمز بود،و روي سقفش يه خرس قطبي زنده نشسته بود و داشت خرناس ميكشيد.
من به ساحل رفتم تا مراقب لونه هاي پرنده ها باشم،جوجه هاي نابالغي رو ديدم كه جيغ ميزدند و نوكشون را باز ميكردند.بعد من داخل هزاران گلو وزيدم و بهشون ياد دادم كه دهنشون رو ببندن.اون طرف تر شير ماهي هاي گنده مثل كرم هاي پنير با كله ي شبيه خوك و دندون هاي يه متري داشتند،آب بازي ميكردند.
بانوي پير گفت:”تو داستانت رو خيلي خوب تعريف ميكني،پسرم.وقتي به داستان هات گوش ميدم دهنم آب ميفته!“
”شكار شروع شد!نيزه به داخل سينه ي شير ماهي پرتاب شد و جرياني از خون
مثل يك چشمه ي جوشان،روي يخ ها فوران كرد.من وقتي به شكار و سرگرمي خودم فكر كردم، وزيدم و به كشتي هاي بادبانيم،كوههاي يخي شناور،اجازه دادم،اون قايق ها
رو بين خودشون خرد كنن...واي كه چقدر مردم فرياد ميزدن و چقدر ناله ميكردن!
اما من بلندتر از اونا فرياد ميزدم.اونا مجبور شدند كه شير ماهي هاي مرده،و صندوق هاشون رو به بيرون پرتاب كنند.
من دونه هاي برف رو روي اونا تكون دادم و اجازه دادم با غنائم و قايق هاي شكسته شون به طرف جنوب حركت كنند،تا مزه ي آب شور رو بچشند.اونا ديگه هرگز به جزيره ي خرس ها نميان...
مادر بادها گفت:” تو كار شرورانه اي انجام دادي!“
”كارهاي خوبي كه كردم رو ديگران ميگن!اما حالا برادري از غرب داره مياد.من اون رو بيشتر از همه دوست دارم.اون دريا رو مي چشه و خنكي خوبي با خودش مياره.“
شاهزاده پرسيد:”آيا اون صباي كوچيكه؟“...

2003-07-04T13:03:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت دوم-هانس كريستين اندرسون
شاهزاده گفت:”اون بيرون آب زيادي جمع شده.“ و روي زمين نشست.
زن جواب داد:”وقتي پسر هاي من بيان از اين بدتر هم ميشه!..تو الان در غار بادها هستي.و پسرهاي من چهار باد جهان اند.ميتوني اين رو بفهمي؟“
شاهزاده پرسيد:”پسرهاتون كجان؟“
زن گفت:”جواب دادن به سوال هاي احمقانه مشكله!اونا سرشون به كار خودشون گرمه،
و دارن اون بالا در تالار پادشاه، با ابرها بدمينتون بازي ميكنن!“
و به بالا اشاره كرد...
شاهزاده گفت:”اوه واقعا!!...
اما شما نسبتا خشن صحبت ميكنيد،به هر حال مثل زنهايي كه من معمولا در اطرافم ميبينم،ملايم نيستيد.“
”آره،به نظر ميرسه اونا هيچ كاري براي انجام دادن ندارن!
اگه بخوام پسرهام مطيعم باشن، بايد خشن باشم،اما من از عهدشون بر ميام،
اگرچه اونا آدم هاي كله شقي هستن.اون چهار تا گوني كه به ديوار اويزون شده رو ميبيني؟اونا همونقدر از اون مي ترسند كه تو از تركه مي ترسيدي.
من ميتونم اون جوانك ها رو به هم ببندم، و بعد اونا رو هل بدم داخل گوني.اونا اونجا ميشينند و ديگه اين اطراف پرسه نمي زنن، تا زماني كه من فكر كنم خوبه كه به اونا اجازه بدم...ولي الان يكي از اونا داره مياد.“
اون باد شمال بود.كه با سرمايي كه به داخل پوست مي خليد،هجوم اورد.تگرگ هاي بزرگي دور و اطراف ريختند. و دونه هاي برف در اطراف چرخيدند.اون، ژاكت و شلواري از پوست خرس پوشيده بود.و كلاهي از پوست خوك آبي رو تا زير گوش هاش پايين كشيده بود.قنديل هاي بلندي از ريش هاش آويزون بود و تگرگ ها يكي بعد از ديگري از يقه ژاكتش پايين مي غلتيد.
شاهزاده گفت:”يكراست به طرف آتيش نرو!ممكنه دست و صورتت سرمازده بشه.“
باد شمال تكرار كرد:”سرما زده؟“و بلند خنديد...

2003-07-03T10:29:00.000+04:30

باغ بهشت-قسمت اول
در زمان هاي قبل،پسر پادشاهي زندگي ميكرد،كه كتاب هاي زيادي داشت و هيچكس كتابهايي به زيبايي او نداشت.
اون ميتونست هر چيزي كه در جهان اتفاق مي افته رو توي كتابهاش بخونه،و تصوير
هاش رو در لوح هاي مسي قشنگي ببينه.و يا از همه مردم و همه ي سرزمين ها
دانش بدست بياره.اما توي اون كتابها حرفي از اينكه باغ بهشت رو كجا ميشه پيدا كرد، نبود.و اين چيزي بود كه اون خيلي بهش فكر ميكرد.
مادربزرگش وقتي كه اون خيلي كوچيك بود-اما به سن مدرسه رفتن رسيده بود- بهش گفته بود،كه گلهاي باغ بهشت از كيك خوشمزه بودند و شهد اونا از بهترين شرابها بود.
روي يكي از گل ها تاريخ نوشته شده بود،روي يكي ديگه جغرافيا يا نوشته(لوحه).
پس يك نفر كافي بود كه كيكي بخوره...تا درسي ياد بگيره.و هر چه كه بيشتر بخوره،تاريخ، جغرافيا يا نوشته ي بيشتري ياد ميگيره.
در اون زمان او اين حرف ها را باور كرد.اما وقتي پسر بزرگتري شد،بيشتر ياد گرفت و
باهوش تر شد، بخوبي فهميد كه شكوه و جلال باغ بهشت بايد چيزي از نوع ديگري باشه.
”اوه،چرا حوا از درخت دانش چيد؟چرا آدم ميوه ي ممنوعه رو خورد؟ اگه من به جاي او بودم،چنين چيزي هرگز اتفاق نمي افتاد- و بنابرين گناه هرگز به جهان نمي آمد.“
او در ان زمان چنين حرفي زد.و هنوز هم در سن هفده سالگي همين را ميگفت.
باغ بهشت تمام فكرش رو مشغول كرده بود...
يك روز در جنگل به تنهايي راه ميرفت،چون اين بزرگترين چيزي بود كه ازش لذت ميبرد.
عصر شد،و ابرها دور هم جمع شدند،باران به طرف پايين جاري شد،آسمون مثل رودي شده بود كه آب از اون ميباريد.هوا تاريك شده بود، به تاريكيه عميق ترين چاه درشب.شاهزاده بارها روي علف هاي نرم لغزيد و روي سنگ هاي صافي افتاد،كه به نظرش ميرسيد خيس نباشند.
آب در همه چيز رسوخ كرده بود و روي شاهزاده بيچاره حتي يك باريكه خشك هم پيدا نمي شد.او مجبور شد كه از قطعه هاي بزرگ سنگ بالا بره،جايي كه آب از خزه هاي ضخيمش فوران ميكرد.
اون تقريبا داشت بيهوش ميشد كه صداي عجيبي شنيد،و در مقابلش يه غار روشن ديد. در ميون اون غار آتش وسيعي روشن شده بود كه يه گوزن ميتونست روي اون كباب بشه.و در حقيقت هم چنين چيزي بود.يك آهوي كوهي باشكوه با شاخها يش، روي يك سيخ چسبيده بود و داشت به آرامي بين دو كنده بريده شده ي درخت كاج ميچرخيد. يك زن سالخورده، بزرگ و قوي هيكل،-كه انگار مردي بود كه تغييير چهره داده بود – نزديك آتش نشسته بود، و تكه هاي چوب را يكي پس از ديگري در آن مي انداخت.
زن گفت:”نزديكتر بيا! كنار آتيش بشين و لباسهات رو خشك كن.“ ...

2003-06-02T10:47:00.000+04:30

سربازان حلبی قسمت دوم.- هانس کریستین اندرسون
او فکر کرد:"او می تونه همسر من بشه.اما او خیلی مهمه .تو یه قصر زندگی می کنه اما من فقط یک جعبه دارم که تازه توی اون 5 گروه 20 تایی از ما هستندهیچ جایی برای اون نیست.اما من باید سعی کنم با او آشنا بشم."تمام قد پشت انفیه دان که روی میز بود دراز کشید.اونجا او راحتتر میتونست دختر کوچک و زیبا را ببیند.کسی که در ایستادن روی یک پا مداومت می کرد بدون اینکه تعادلش را به هم بزند.وقتی شب شد همه سربازای حلبی دیگه در جعبه شان قرار داده شدند و اهالی آن خانه به دختخواب رفتند.حالا اسباب بازی ها شروع کردند به بازی کردن.بازیهایی مثل جنگیدن و توپ بازی.سربازان حلبی در جعبه خود تلق تلق می کردند زیرا آنها هم می خواستند لذت ببرند اما نمی توانستند در جعبه را بلند کنند.ترقه پشتکی در هوا زدو مداد خودش را روی میز انداخت.سرو صدای زیادی بود به طوری که قناری هم بیدار شد و شروع به صحبت کردو حتی به شعر تنها نفراتی که از جای خود حرکت نکردند سرباز حلبی و دختر رقاص بودند.دختر صاف روی یک شصت پای خود ایستاده بود و هر دو بازوی خود را کشیده بود.سرباز همچنان روی یک پا ایستاده بود و هرگز چشمش را نمی بست.
حالا ساعت 12 را نشان داد و بالا پرید! در انفیه دان باز شد.اما هیچ انفیه ای در آن نبود اما یک غول سیاه کوچک در آن وجود داشت.البته می فهمید که این یک حقه بود.غول گفت:" سرباز حلبی به چیزهایی که به او اهمیت نمی دهند خیره نشو."...

2003-05-19T10:34:00.000+04:30

سربازان حلبی قسمت اول -هانس کریستین اندرسون
روزی 5 گروه 20 تایی از سربازان کوچک حلبی بودند که همه با هم برادر بودند زیرا همه از یک قاشق حلبی قدیمی ساخته شده بودند .آنها اسلحه هایشان را بر شانه هایشان حمل می کردند و از عقب مانند یک خط به نظر می رسیدند .یونیففرم آنها قرمز آبی و خیلی با شکوه بود.
اولین جمله ای که آنها در جهان شنیدندء و قتی در جعبه آنها باز شد"سربازان حلبی "بود.این کلمات متعلق به پسر بچه ای بود که دستهایش را به هم می زد.و سربازها را به مناسبت روز تولدش هدیه گرفته بود.و حالا او آنها را روی میز گذاشت.
هر سرباز دقیقا مثل بقیه بود ولی یکی از آنها آخر از همه قالب زده شده بود.و حلبی کافی برای تمام کردن ا و نبود.اما او روی یک پا همانطور استوار می ایستاد که سایرین روی دو پای خود می ایستادند.و فقط این سرباز بود که متمایز و قابل توجه شده بود.
روی میزی که آنها جاگیر شده بودند بسیاری از اسباب بازی های دیگر نیز بودند اما آنچه بیش از همه توجه را به خود جلب می کرد یک قصر تمیز مقوایی بود .از میان پنجره های کوچک می شد درون هال را دید.جلوی قصر چند درخت کوچک اطراف یک شیشه شفاف کوچک که به جای دریاچه ای تمییز بود جایگزین شده بودند.چند قو از جنس موم در این دریاچه شنا می کردند و عکسشان در آن منعکس می شد.همه اینها بسیار زیبا بود اما زیباتر از همه دختر زیبایی بود که او هم از کاغذ ساخته شده بود اما لباسی از تمییز ترین تور داشت و یک روبان باریک آبی مانند یک روسری دور شانه هایش .درمیانه این روبان یک رز درخشان و پر زرق و برق و به بزرگی صورت خودش قرار داشت.دختر کوچک هر دو بازوی خود را کشنده و باز کرده بود زیرا او یک رقاص بودو سپس او یک پای خود را آنقدر بالا برد که سرباز حلبی اصلا نمی توانست آن را ببیند و فکر کرد که مثل خودش دخترک نیز یک پا دارد.....

2003-04-15T00:23:00.000+04:30

تا كنون داستانهايي كه توسط تيم اين وبلاگ يعني تيم VISIT ترجمه شده اند در پايگاه اينترنتي ايران استوري نهاده شده اند. (لينك اين پايگاه در بالاي همين صفحه در قسمت About وجود دارد.) داستانهاي بعدي به مرور به اين پايگاه اضافه مي شود. لازم به ذكر است كه كسانيكه تمايل به ترجمه كردن داستانهاي شيرين و كوتاهي از فرهنگهاي دنيا دارند مي توانند با اين اين نشانيتماس بگيرند.
منتظر ترجمه هاي بعدي باشيد ...

2003-04-11T08:52:00.000+04:30

خوک چران قسمت آخر-هانس کریستین اندرسون
دختری که برای سوال کردن داخل رفته بودگفت:او صد بوسه از شاهزاده خانوم می خواهد.
شاهزاده خانوم گفت :فکر کنم او احمق است. و شروع به قدم زدن کرد ولی وقتی مقداری راه رفت مجددا ایستاد و گفت :یکی باید هنر را تشویق کند.من دختر امپراطورم.به او بگو همانطورکه دیروز ده بوسه از من گرفت بقیه را از دختران قصر خواهد گرفت.
دختران گفتند :اما ما این را نمی خواهیم.
شاهزاده خانوم پرسید:چی پچ پچ می کنید؟اگر من تونستم او رو ببوسم شما هم می تونید..یادتون باشه که من به شما غذا و حقوق می دم.
بنابراین از دختران قصر خواست که دوباره پیش او بروند.او گفت:فقط صد بوسه از شاهزاده خانوم و یا هر کسی مال خودش را نگه دارد.شاهزاده خانوم گفت:دور بایستید.و همه در طول مدتی که بوسه ها داشت گرفته می شد دور او ایستادند.
امپراطور گفت:علت این تجمع جلوی طویله خوکها چی میتونه باشه؟و سپس در بالکن پا به پا کرد.چشمانش را تیز کرد و عینکش را زد.
-آنها دختران قصرند .یه اتفاقی داره می افتهباید برم پایین و ببینم چه خبره.
سپس پاشنه های کفشش را بالا کشید چرا که آنها را خوابانده بود.و با عجله به سمت آنجا رفت اما وقتی به حیاط قصر رسیدآهسته حرکت کرد.و دختران چنان محو شمردن بوسه ها بودند که ممکن بود از ترس از جا بپرند اما آنها متوجه امپراطور نشدند.او پاورچین چیش رفت و وقتی دید چه اتفاقی دارد می افتد با دمپایی اش سیلی محکمی به گوش شاهزاده خانوم زد و پرسید:اینجا چه خبر است؟و این دقیقا موقعی بود که خوک چران داشت هشتادو ششمین بوسه را می گرفت.امپراطور با عصبانیت فریاد زد:وای بر تو.و شاهزاده خانوم و خوک چران هر دو با خارج ازشهر تبعید شدند.شاهزاده خانوم ایستاد و گریست و خوک چران غرولند کرد.باران نم نم می بارید
شاهزاده خانوم گفت:چقدر من بدبختم.اگر نبودم با یک شاهزاده جوان و زیبا ازدواج می کردم.چفدر من بد شانسم.
و خوک چران پشت درخت رفت رنگهای قهوه ای و مشکی را از صورتش شست لباسهای کثیف را درآورد و لباس بلند پادشاهی اش را پوشید.و خیلی شریف به نظر می رسید.به طوریکه شاهزاده خانوم نتوانستاز تعظیم کردن در برابرش خودداری کند.پادشاه گفت:من آمده ام تا تو را تحقیر کنم تو یک شاهزاده خوش نا م نخواهی داشت.تو نمی توانی هدیه ای از رزها و نایتینگل را داشته باشی اما حاضری بخاطر اسباب بازی بی ارزشی خوک چرانی را ببوسی.حالا تو جزای خودت را خواهی داشت.سپس به قصر کوچکش برگشت و در را به روی شاهزاده خانوم بست. و او حالا شاید خوب بخواند:
آه تو ای عزیزترین آگوستین
همه چیز تمام شد تمام شد تمام شد.
پایان

2003-04-04T09:50:00.000+04:30

داستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون- قسمت ششم
پاييز آمد و برگ درخت ها زرد شد. باد ان ها رو ميگرفت و در هوا
مي رقصوند.اون بالا هوا خيلي سرد بود.ابر ها از دانه هاي برف و تگرگ سنگين
شده بودندو پايين آمده بودند.
كلاغي روي پرچين نشست و قار قار كرد،-از سرد شدن هوا خبر مي داد.-
حتي فكر كردن بهش هم باعث سردي آدم ميشد.جوجه اردك بيچاره روزگار
خوبي رو نمي گذروند.

يك بعد از ظهر –كه خورشيد به زيبايي هميشه بود-از پشت بوته ها يك دسته
بزرگ از پرنده هاي زيبا بيرون آمدند.بدن سفيد و خيره كننده اي داشتند.
با پاهاي بلند و گردن قابل انعطاف...اون ها قو بودند.صداي عجيب غريبي داشتند.
بال هاي بزرگ و باشكوه شون رو باز مي كردند و از اون منطقه سرد به سرزمين
هاي گرم پرواز ميكردند،به بركه هاي ازاد و زيبا.
اونا اونقدر بالا رفتند،اونقدر كه، جوجه اردك از ديدنشون احساس عجيبي پيدا كرد.
دور خودش چرخيد ، گردنش رو به طرف اونا كشيد و مثل اونا
بلند صداي عجيبي در آورد. كه حتي خودش هم ترسيد!
هيچ وقت نمي تونست اون پرنده هاي زيبا و شاد رو فراموش كنه...
وقتي ديگه نتونست اونا رو ببينه،داخل اب شيرجه زد .و وقتي دوباره بالا آمد،كاملا تنها بود.
نه اسمشون رو مي دونست،نه حتي مي دونست به كجا پرواز مي كتتد.اما ،بيشتر از هر كس
ديگه اي كه تا حالا دوست داشت، دوستشون داشت.به هيچ وجه به اونا حسودي نميكرد.
چه طور مي تونست حتي فكر كنه،دلش مي خواد به زيبايي اونا باشه؟
اگه فقط اردكها ميتونستند معاشرت با اون رو تحمل كنند خوشحال مي شد،-موجود بيچاره ي زشت!

زمستان هوا سرد شد، خيلي سرد. جوجه اردك مجبور بود براي جلو گيري از يخ زدن تمام سطح آب،
داخل اب شنا كنه،اما هر شب چاله اي كه اون توش شنا ميكرد كوچيك وكوچيك تر ميشد...
و جوجه اردك مجبور بود دائما پاهاش رو توي اب تكون بده تا نگذاره اون چاله هم يخ بزنه.
آخر سر خسته شد،و آروم خوابش برد،بنابرين آب به سرعت يخ زد.
صبح زود،كشاورزي آمد و وقتي ديد چه اتفاقي افتاده، با كفش چوبيش يخ رو شكست و اون
رو برد خونه براي زنش.جوجه اردك كه به هوش آمد،بچه ها مي خواستند باهاش بازي كنند.
اما جوجه اردك فكر كرد ميخوان بهش صدمه بزنن.
و از ترس زيادش بال هاش رو محكم به هم زد و داخل ظرف شير پريد... ظرف شير روي زمين
چپ شد،زن دستاش رو به هم نزديك كرد تا اون رو بگيره اما باعث شد جوجه اردك فرار كنه و
داخل ظرف روغن بيفته و بعد داخل ظرف غذا و بعد دوباره بيرون بياد.
نمي توني تصور كني چه اوضاعي بود! زن جيغ ميزد و با انبر به جوجه اردك ضربه ميزد ؛
بچه ها مي خنديدند ، جيغ ميزدند و بالا و پايين مي پريدند و سعي مي كردند بگيرنش.بالاخره
در باز شد و اون موجود بيچاره تونست فرار كنه و داخل بوته هايي كه برف تازه روشون باريده بود بيفته ،
همون جا از خستگي خوابش برد.
خيلي غمگينانه ميشه، اگه همه ي غم و بدبختيي كه اون جوجه اردك در اون زمستان سخت تحمل ميكرد رو براتون بگم.
وقتي خورشيد دوباره شروع به تابش كرد و چكاوك ها آواز خوندند؛ جوجه اردك بيرون، بين ني ها خوابيده بود: بهار آمده بود...
جوجه اردك بال هاش رو محكم به هم زد،اونا خيلي قوي تر از قبل شده بودند!
قبل از اين كه به خوبي بفهمه چه طوري اين طور شده، خودش رو در باغي بزرگ ديد
جايي كه درختان بلند و زيبايي داشت و شاخه هاي بلند و سبزش خم شده بودند، به طرف كانال آبي
كه در سراسر اون ناحيه جاري يود.واي اون جا خيلي قشنگ بود!چقدر بهار شادي آور بود!
از بيشه زار سه قوي سفيد و باشكوه بيرون امدند،بال هاشون رو به هم زدند و
به آرامي بر روي آب شنا كردند.
جوجه اردك اون موجودات زيبا رو مي شناخت،احساس ذلت عجيبي كرد.
”من به طرف اون پرنده هاي سلطنتي پرواز ميكنم؛و اونا من رو ميزنن.
چون من،خيلي زشتم،و جرات كردم به اونا نزديك بشم.ولي چه فرقي داره؟
بهتره كه اونا من رو بكشن تا اينكه اردك ها مسخره ام كنن يا مرغ ها گازم
بگيرن يا دختري كه از مرغ وخروس ها نگهداري ميكنه پرتم كنه و يا از گرسنگي
توي زمستون رنج ببرم!“
و بعد به طرف درياچه پرواز كرد.و به سمت اون قو هاي زيبا شنا كرد.
اونا بهش نگاه كردند،و با بال هاي باز به طرفش شنا كردند.
موجود بيچاره گفت: ”منو بكشيد!“و سرش رو روي آب خم كرد،
منتظر هيج چيز جز مرگ نبود...اما اين چي بود كه داخل آب مي ديد؟
تصوير خودش رو داخل آب مي ديد! وااااي ديگه اون پرنده ي بد تركيب
و خاكستري نبود...يه قو بود!
اگه يه قو باشي ،مهم نيست كه كجا به دنيا بياي..
با وجود همه بدبختي هايي كه احساس كرده بود و ازشون رنج برده بود،احساس رضايت
ميكرد،حالا داشت شادي رو با همه شكوهي كه احاطه اش كرده بود،درك مي كرد.
بچه هايي كه نون و ذرت داخل آب مي انداختند به باغ آمدند ؛ كوچكترينشون
فرياد زد:”اين يكي جديده! “و بقيه بچه ها با خوشحالي فرياد زدند:” آره،اون تازه رسيده!“
و اونا دست زدن و رقصيدند. و به طرف بابا و مامان شون دويدند؛وبراشون نون و كيك
ريختند.وهمه با هم گفتند:”اون جديده از همه شون قشنگتره!خيلي جون و خوش قيافه است.“
قو هاي مسن سرشون رو در برابرش خم كردند.و اون خجالت زده، سرش رو زير پر هاش قايم كرد،
چون نمي دونست چيكار بايد بكنه.خيلي خوشحال بود و اصلا هم احساس غرور نمي كرد.
فكر كرد چقدر اذيت و تحقير شده؛ و حالا ميشنوه كه اونا ميگن:اون از همه پرنده ها قشنگ تره.
حتي درخت بلند هم شاخه هاش رو در مقابل اون خم كرده،و خورشيد گرم و مهربون شده.
بال هاش رو تكوني داد و گردن باريكش رو بالا برد و با شادي از ته قلبش فرياد زد،-
”وقتي جوجه اردك زشت بودم،حتي توي رويا هام هم چنين شادي رو نمي ديدم!“
پايان
يادداشت مترجم :
جوجه اردك زشت،خيلي رنج و درد كشيد تا يه قوي زيبا شد.ولي وقتي قو شد از همه ي
رنج و درد هايي كه كشيده بود،به خودش مي باليد.چون همين ها باعث زيبايي بيشترش شده بود.
توي زندگي شايد يه وقت هايي مجبور بشيم، به جاي خوابيدن توي يه لحاف گرم و نرم،توي صحرا
روي برف ها بخوابيم.اما هميشه يه بهاري هست.”هميشه بعد از هر سختي آسونيه.“ و هميشه دوباره به اصل مون برميگرديم.
از مواجه شدن با مشكلات نبايد ترسيد؛همين مشكلات هستن كه روح ما رو صيقل ميدن و باعث درخشش روحمون ميشن.
يه چيز ديگه هم كه توي اين داستان خيلي دوست دارم اينه كه جوجه اردك زشت به هيچ وجه حاضر نشد،
مرغ بشه و تخم بگذاره، يا گربه بشه و ميو ميو كنه...هر كسي آرزوهاي شخصي خودش رو داره،آرزو هامون رو جدي بگيريم،ما مثل همه نيستيم.
توي اين قسمت آخر هم اندرسون به ظريفي به يه نكته اي اشاره ميكنه كه:
اگه كسي يه قو باشه ، اهميتي نداره كجا به دنيا بياد.
فكر كنم آنقدر واضح باشه كه نيازي به توضيح اضافه نداشته باشه.
خيلي نكته هاي قشنگ ديگه هم توي اين داستان هست،كه اونا رو مي گذارم به عهده ي
خودتون.
هدي

2003-04-02T11:09:00.000+04:30

داستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون- قسمت پنجم
جوجه اردك رو براي سه هفته آزمايشي پذيرفتند.اما هيچ تخمي نگذاشت.
گربه اقاي خونه بود و مرغ خانم خونه.و هميشه ميگفت:”ما و تمام جهان!!“
چون اون فكر ميكرد كه اونا نيمي از دنيا هستن!و البته نيمه ي برتر آن!
جوجه اردك فكر ميكرد ممكنه كس ديگه اي هم باشه كه يه نظري ديگه
داشته باشه.اما مرغ بهش اجازه نمي داد.
و ازش ميپرسيد:”تو ميتوني تخم بگذاري؟“
”نه.“
”پس دهنت رو ببند!“
و گربه گفت:”مي توني پشتت رو خم كني و ميو ميو كني؟“
”نه.“
”پس لطفا وقتي آدم هاي مهم دارن صحبت مي كنند نظر نده،.“
و جوجه اردك غمگين يه گوشه مي نشست.
هوا پاك و آفتابي شد.و اون به شدت هوس كرد داخل آب شنا كنه.
گفتن احساسش به مرغ كمكي نمي كرد.
مرغ فرياد زد:”تو چه فكري هستي؟تو كاري براي انجام دادن نداري،
به خاطر همين هم نشستي و خيال پردازي ميكني.تخم بذار يا ميوميو كن،
و تخيلاتت ميرن.“
جوجه اردك گفت:”اما شنا كردن توي اب خيلي لذت بخشه!
اگه بذاري اب تا بالاي سرت بياد و توي آب شيرجه بزني،
خيلي خستگي رو از تنت در مياره.“
مرغ اداش رو در آورد: ”بله حتما لذت زيادي داره،“
و ادامه داد: ”من فكر مي كنم تو ديونه شدي.از گربه بپرس، اون با هوش ترين
حيونيه كه مي شناسم،ازش بپرس دوست داره داخل اب شنا كنه؟ يا حتي شيرجه بزنه؟
من هيچي،از اون زن صاحب خونه بپرس،هيچ كس در دنيا از اون با هوش تر نيست.
فكر مي كني اون اصلا تمايلي به شنا كردن داره؟ يا اينكه بذاره اب تا بالاي سرش بره؟“
جوجه اردك گفت:”تو نمي فهمي من چي ميگم.“
”ما نمي فهميم تو چي ميگي؟ پس بگو كي هست كه حرفاي تو رو بفهمه؟
مطمئنا نمي خواي بگي كه از گربه و زن –من خودم رو نميگم- باهوش تري.
مغرور نباش بچه.از خدا به خاطر تمام محبتي كه بهت داشته تشكر كن.
اين تو نبودي كه داخل يه خونه گرم افتادي؟ يا وارد گروهي نشدي كه بتوني
ازشون چيزي ياد بگيري؟ اما تو يه وراج بيشتر نيستي و معاشرت با تو اصلا
خوب نيست.مي خواي باور بكن مي خواي نكن ،من خوبي تو رو مي خوام.
من به تو حرفايي ميزنم كه با هاشون مخالفي،اينطوري مي توني دوست هاي
حقيقي خودت رو بشناسي!فقط سعي كن ياد بگيري تخم بذاري يا ميو ميو كني!“
جوجه اردك گفت:” من از اينجا ميرم، ميرم به دنياي بزرگ.“
مرغ جواب داد:”آره برو.“
و جوجه اردك رفت.داخل آب شنا كرد و شيرجه زد. اما هنوز هم هر
موجودي اون رو به خاطر زشتي اش مسخره ميكرد.
ادامه دارد...

2003-04-01T01:28:00.000+04:30

داستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون- قسمت چهارم
صبح روز بعد اردك هاي وحشي پروازكردند،و به همنشين جديدشون نگاهي انداختند و پرسيدند:
”تو چه نوع پرنده اي هستي؟“ جوجه اردك به سمت اونا چرخيد و تا اون جايي كه ميتونست
-به نشونه تعظيم- سرش رو خم كرد.اردك هاي وحشي گفتند:”تو واقعا زشتي! اما
تا زماني كه نخواهي با خانواده ما ازدواج كني برامون مهم نيست!“
بينوا ! اون حقيقتا اصلا به ازدواج فكر نميكرد،و فقط آرزو داشت بتونه توي
ني زار بخوابه و از آب مرداب بنوشه...
پس اون، دو روز تموم رو اونجا خوابيد.بعد دو غاز وحشي نر به اونجا آمدند،
زمان زيادي نبود كه انها از تخم بيرون آمده بودند،به خاطر همين خيلي بامزه بودند.
يكي از اونا گفت:” گوش كن رفيق،تو اونقدر زشتي كه ازت خوشم آمده.
با ما مياي تا يكي از پرنده هاي مهاجر بشي؟نزديك اين جا،توي يه دشت ديگه،
تعداد كمي غاز وحشي دوست داشتني و شيرين هستند، همه شون مجردن،
زشتي، مثل تو براي خوشبخت شدن به يه تغييراتي نياز دارد.“
صداي” بنگ !!بنگ!“ در هوا منعكس شد.و دو غاز نر، مردن و به داخل مرداب افتادند.
و آب پر از خون قرمز شد.دوباره صدايي آمد:”بنگ ! بنگ!“و همه ي دسته ي غاز هاي وحشي
از ني زار پرواز كردند.
شكار عظيمي در حال وقوع بود.شكارچي ها دور تا دور دشت كمين گرفته بودند.
حتي بعضي ها هم روي شاخه هاي درختهايي كه اطراف ني زار پخش شده بودند
نشسته بودند.از بين درخت هاي تيره دودي آبي مثل ابر بيرون ميزد.
سگ هاي شكاري داخل مرداب شدند. -چلپ چلوپ!-
وني ها و بوريا ها رو به اطرف خم كردند.اين براي جوجه اردك بيچاره
بسيار وحشتناك بود! اون سرش رو زير پرهاش قايم كرد.
اما همون موقع يه سگ وحشتناك و بزرگ درست نزديكش ايستاد...
زبونش از دهنش اويزون بود و چشماي زشت و ترسناكش برق مي زد .
بيني بزرگش رو جلو اورد و دندانهاي تيزش رو نشون داد...
و ”چلپ چلوپ!“رفت بدون اينكه اونو گاز بگيره.
جوجه اردك نفس راحتي كشيد و گفت :”واي خداي من،ممنون!
من اونقدر زشتم كه حتي سگ ها هم دلشون نمي خواد منو بخورن.“
و بعد كاملا آروم خوابيد، در حالي كه صداي شليك پي در پي مي آمد و
تفنگ بود كه از گلوله پر مي شد.و در آخر روز همه جا آروم شده بود.
اما جوجه اردك بيچاره جرات بلند كردن سرش رو نداشت.
ساعت هاي زيادي رو همين طوري-بدون نگاه كردن به اطرافش-ساكت موند.
و بعد با بيشترين سرعتي كه ميتونست از اون دشت فرار كرد.
از بالاي كشتزار ها و مزارع بدون هيچ توقفي پرواز كرد.طوفان شديدي بود و
پرواز كردن خيلي سخت بود.
عصر روز بعد اردك به يك كلبه ي روستايي كوچك و قديمي رسيد
اين كلبه به حدي ويران بود كه خودش هم نمي دونست از كدوم طرف بيفته.
و فقط به خاطر همين بود كه هنوز سر پا بود.
باد اونقدر باشدت صفير ميكشيد و مي وزيد كه اردك بيچاره مجبور شد به جاي
ايستادن در مقابل اون بشينه. و باد بد و بدتر مي وزيد.
بعد جوجه اردك متوجه شد كه يكي از لولاها ي در دور انداخته شده و
در طوري كج قرار گرفته كه اون ميتونه از داخل شكاف رد بشه به داخل اتاق بره.
و جوجه اردك اين كار رو كرد.
اون جا زني با گربه و مرغش زندگي ميكرد. گربه اي كه اون ”سوني “
صداش ميكرد،ميتونست كمرش رو كش و قوس بده.و حتي ميتونست قبل از رعد و برق زدن
خبرش رو بده.
مرغ پا هاي كوچيك و كوتاهي داشت. به همين خاطر صداش مي زدند ”جوجه پا كوتاه“
اون تخم هاي خوبي مي گذاشت،و زن اون رو به اندازه بچه خودش دوست داشت.
صبح، جوجه اردك غريبه خيلي زود توجه همه رو جلب كرد.گربه شروع كرد به خرخر كردن
و مرغ قدقد كرد.
زن يه نيگا به اطراف كرد و پرسيد :”چي شده؟“اما اون نميتونست خوب ببينه.
و فكر كرد جوجه اردك،اردك چاقيه كه سرگردون و بي صاحب شده.
زن گفت:”اين يه غنيمته!حالا من بايد تخم اردك هم داشته باشم.اي كاش نر نباشه.
بايد ببينيم.“ ادامه دارد...

2003-03-31T10:40:00.000+04:30

داستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون- قسمت سوم
”فقط از پاهاتون استفاده كنيد،مي بينيد كه ميتونيد اين اطراف شلوغ كنيد،ولي بايد حتما
در مقابل اردك پير تعظيم كنيد.
اينجا او بزرگتر از همه ماست.از خون اسپانياييه - به خاطر همينه كه اينقدر چاقه-
نخ قرمز دور پاش رو مي بينيد؟ ؛اين يه چيز عاليه ،بزرگترين امتيازيه كه يه اردك ازش لذت ميبره.
اين نشونه ي اينه كه كسي نميخواد اون اردك رو از دست بده.و براي اينه كه حيوانات و انسان ها ان رو بشناسند.
....خودتون رو تكون بديد – روي انگشتتون نچرخيد؛ يه اردكي كه خوب بار امده باشه انگشتش رو كاملا
به طرف بيرون مي چرخونه،درست مثل پدر و مادرش.- خوب حالا گردنتون رو كج كنيد و بگيد” كواك! “
و انها همون طور رفتار كردند ؛ ولي بقيه اردك ها دورشون جمع شدند نگاهشون كردن ، و خيلي گستاخانه گفتند:
”اونجا رو نگاه كن! خودمون كم بوديم چند تا مفت خور ديگه اضافه شدن
اه اون يكي رو نگاه كنين! حال آدم به هم ميخوره بهش نگاه كنه!!“
و يك اردك به طرفش رفت و گردنش رو گاز گرفت.
اردك مادر گفت :”ولش كن! اون به هيچ كس آسيبي نمي رسونه.“
اردكي كه اون رو گاز گرفته بود گفت:”آره،اما اون خيلي بزرگ و عجيب غريبه.
بنابرين بايد سرنگون بشه.“
اردك پيري كه نخ قرمزي دور پايش داشت گفت:”اونا بچه هاي قشنگي هستن.
همه شون قشنگن... اما اون يه مقدار بد شانس بوده.“
اردك مادر جواب داد:”اون قشنگ نيست اما واقعا به خوبي بقيه شنا ميكنه ،
آره حتي ميتونم بگم از بقيه هم بهتر شنا ميكنه.فكر مي كنم بزرگ كه بشه زيبا و كوچيكتر بشه.
اون مدت خيلي زيادي توي تخم خوابيده بوده، بنابرين اون طور كه بايد و شايد شكل نگرفته.“
بعد اون رو از گردن گرفت و پرهاش رو صاف كرد.”علاوه بر اين، اون يه اردك نره و نيازي نيست.
كه خيلي خوشگل باشه فكر كنم اگه همين طوري ادامه بده اردك خيلي قوي بشه .“
اردك پير گفت:”بقيه ي جوجه اردك هات به اندازه كافي زيبا هستن.
بهتره تو خونه بموني و اگه يه سر ماهي پيدا كردي اون رو برام بيار.“
و حالا اونا در خونه بودند.اما جوجه اردك بيچاره رو كه آخر از همه از تخم در آمده بود،
و خيلي زشت به نظر ميرسيد؛گاز گرفته بودند،هل داده بودند و ريشخند كرده بودند.
مرغ ها هم به اندازه اردكها اذيتش كرده بودند.
همه گفتند:” اون خيلي گنده است!!“ و بوقلمون نر كه فكر ميكرد يه امپراتوره،
خودش رو باد كرد ، پر هاش رو باز كرد وصداي بوقلمون از خودش در اورد ان وقت
صورتش تماما قرمز شد.
اردك بيچاره نمي دونست كجا بايد راه بره يا كجا بايد بايسته. كاملا غمگينانه بود،چون اون زشت بود،
و هميشه آخر حياط اردك ها بود.
روز هاي اول اين طوري بود و بعد از اون بد و بدتر شد.تقريبا همه به اردك بيچاره صدمه مي زدند.
حتي خواهر و برادرهاش با اون اوقات تلخي ميكردند، و ميگفتند:”چي ميشد اگه گربه تو رو
-تو جونور زشت رو- مي خورد،“
و مادر ميگفت:” چي ميشد،اگه از اينجا دور مي شدي!“
و اردك ها گازش ميگرفتند.
و دختري كه بايد به مرغ و خروسها غذا ميداد اون رو با پاش پرت ميكرد.

پس، اون فرار كرد و از بالاي پرچين پريد.و پرنده هاي كوچك از ترس پرواز كردند.
جوجه اردك فكر كرد:” اين به خاطر اينه كه من خيلي زشتم!!“
چشم هاش رو بست، و به دورتر پرواز كرد وبعد از مدتي به دشت بزرگي رسيد.
جايي كه اردك هاي وحشي زندگي ميكردند... اون همه ي اون شب طولاني رو اونجا گذروند.
جايي كه كسالت آور و غمگين بود. ...ادامه دارد

2003-03-28T12:58:00.000+04:30

خوک چران 6 هانس کریستین اندرسون
آن فوق العاده بود ماهیتابه تمام آن روز عصر و روز بعد را می جوشید.آنها به خوبی می دانستند که چه چیزی روی هر اجاقی در تمام شهر از اجاق خدمتکارها گرفته تا کفاش ها در حال پختن است .دختران قصر دست می زدند و می رقصیدند.
"ما حالا می دانیم که چه کسی برای شام سوپ دارد و چه کسی پنکیک.چه کسی کتلت و چه کسی تخم مرغ چه جالب"
و همسر پیشکار گفت:" چه جالب"
- "بله اما راز مرا نگه دارید چون من دختر امپراطورم."
همه گفتند :"کار را به ما بسپار"
خوک چران (که بهتر است بگوییم چادشاه.چون کسی نمی دانست که او بیش از یک خوک چران بیمار مهربان است.) اجازه نداد حتی یک روز بدون کار کردن با چیزی بگذرد.بنابراین او یک زنگوله ساخت که وقتی جلو و عقب می رفت و می چرخید تمام موسیقی هایی برای رقصهای آرام و تند را می نواخت.که تا به حال از زمان آفرینش زمان شنیده نشده بود.
شاهزاده خانوم در حالیکه از آنجا می گذشت گفت:"آه فوق العاده است.. تا به حال زیباتر از این قطعه نشنیده ام.برو و از او قیمت این دستگاه را بپرس .اما من به او بوسه نمی دم....

2003-03-28T00:48:00.000+04:30

داستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون- قسمت دوم
اردك پيري كه براي ملاقات آمده بود پرسيد:”خوب اوضاع چه طوره؟“
اردك مادر كه انجا نشسته بود گفت:”با ان يك تخم زمان زيادي طول ميكشه، نمي شكنه!
به بقيه نگاه كن،ايا قشنگترين اردكهايي نيستند كه ميشه ديد؟همه شون شبيه پدرشون هستن.
دغل باز هيچ به ديدنم نمياد!“
ملاقات كننده پبر گفت:”بزار تخمي رو كه نميشكنه ببينم.مطمئنا بايد تخم بوقلمون باشه!
من يه بار اين طوري گول خوردم،و با اون كلي مشكل داشتم.چون اونا از آب مي ترسن.
بايد بگم كه ، من نمي تونستم وادارش كنم داخل آب بره.كواك كواك ميكردم ولي هيچ فايده نداشت.
بزار تخم رو ببينم...آره اون يه تخم بوقلمونه. اون رو بزار همون جا بخوابه و به بقيه شنا ياد بده.“
اردك گفت:”فكر كنم يه كم ديگه هم روش بشينم . يه مدت طولاني روش نشستم،چند روز بيشتر
هم ميتونم تحمل كنم.“
اردك پير گفت:” هر طور كه مايلي.“ و دور شد.
بالاخره تخم بزرگ شكست.”پبپ! پبپ!“و اون نورسته خزيد جلو. خيلي بزرگ و زشت بود.
اردك بهش نگاه كرد.”جوجه اردك خيلي بزرگيه! هيچ كدوم از بقيه مثل اون نيستند.
ممكنه اون واقعا يه جوجه بوقلمون باشه؟ خوب، به زودي مي فهمم.
بايد داخل آب بره.. حتي اگه مجبور بشم خودم پرتابش مي كنم .“
روز بعد هوا آفتابي لطيف بود و خورشيد روي همه ي درختان سبز مي تابيد.
اردك مادر با خانواده اش به طرف كانال آب رفت. چلپ چلوپ!
اردك مادر داخل كانال پريده بود. :”كواك! كواك! “
و جوجه اردك ها يكي بعد از ديگري داخل آب شيرجه زدند.آب تا نزديك سرشون مي آمد.
ولي آنها فورا بالا امدند. همه در آب بودند و جوجه اردك زشت هم با آنها شنا ميكرد.
اردك مادر گفت:”نه ،اون يه بوقلمون نيست.ببين چقدر خوب ميتونه از پا هاش استفاده كنه و چقدر
راست خودش رو نگه ميداره.اون بچه مال خودمه! در كل كاملا زيبا ست... اگه كسي دقيقا بهش نگاه كنه.“
” كواك! كواك! “ با من بياين،تا شما رو به جهان بزرگ راهنمايي كنم. حياط اردكها را به شما معرفي ميكنم.
نزديك من حركت كنيد،اينطوري هيچ كس نميتونه لگدتون بكنه! و مراقب گربه ها باشيد!“
آنها داخل حياط اردكها شدند.انجا داد و بيداد وحشتناكي بود...چون دو خانواده داشتند سر يك كله ماهي دعوا ميكردند.
و از بين همه گربه اون رو قاپيد.
اردك مادر گفت:”ببينيد، اين چيزيه كه در جهان اتفاق مي افته!“و منقارش رو صاف كرد،چون خودش هم آن سر ماهي رو ميخواست...

2003-03-27T00:03:00.000+04:30

قسمت اولداستان جوجه اردك زشت -هانس كريستين اندرسون
بيرون از دهكده خيلي با شكوه بود.
تابستان بود، مزارع ذرت زرد بودند، جوها سبز و يونجه ها به صورت خرمن در چمن زار بسته بندي شده بودند
لك لكي با پاهاي بلند وقرمز رنگش به اطراف رفت و به مصري تندتند چيزهايي گفت،اين زباني بود كه او از مادر
خوبش ياد گرفته بود.دور همه ي مزرعه ها و چمن زارها جنگل هاي بزرگي وجود داشت و در وسط اين جنگل بركه هاي عميقي بود.
بله، بيرون از دهكده واقعا با شكوه بود.
در قلب تابش خورشيد مزرعه قديمي اي خوابيده بود.با كانال هاي عميقي در اطرافش.
و از پايين ديوار تا كنار آب گياه هاي بلندي رشد كرده بودند،انقدر بلند كه وقتي بچه هاي كوچك راست مي ايستادند زير بلندترين انها بودند.
انجا درست به اندازه ي عميق ترين جنگل ها وحشي بود.
در اين موقع يك اردك روي لانه اش نشسته بود ،بايد تخمهايش را مي گذاشت.
و بعد به ندرت عيادت كنندگاني داشت.بقيه اردكها ترجيح مي دادند در كانال هاي اطراف شنا كنند
تا اينكه در زير كياهان بشينند و با او قات قات كنند.
بالاخره پوسته تخم ها يكي بعد از ديگري شكست...”پيپ! پيپ!“و در همه ي تخمها مخلوقات كوچكي
سرشان را بيرون آوردند.
انها گفتند:” كواك ! كواك!“و با همين سر و صدا ها با بيشترين سرعتي كه مي توانستند بيرون آمدند.
به همه چيزهاي اطرافشان در زير برگهاي سبز نگاه كردند.و مادر به انها اجازه داد هر قدر كه ميخواهند نگاه
كنند ،چون رنگ سبز براي چشم خوب است.
همه ي نورسته ها گفتند: ”چقدر جهان وسيع است!“ چون مطمئنا انها حالا نسبت به تخمشان فضاي بيشتري داشتند.
مادر گفت:”شما ها فكر ميكنيد اين همه ي جهان است؟ آن قطعه زمين دور دست،مقابل گوشه ديگر باغ،
سراسر مزرعه ي كشيش بخش است اما من تا حالا هرگز به آن جا نرفته ام...اميدوارم همه شما با هم باشيد.“
و او ايستاد.
”نه من همه را ندارم...بزرگترين تخم هنوز انجاست.چقدر طول ميكشد تا بيرون بيايد؟ من واقعا ازش
خسته شدم.“ و او دوباره روي تخم نشست

2003-03-25T09:48:00.000+04:30

خوک چران 5 هانس کریستین اندرسون
شاهزاده خانوم گفت : این قسمت من است آن خوک چران باید خیلی خوب آموزش دیده باشد.برو تو و از او در مورد قیمت دستگاه موسیقی سؤال کن .
بنابراین یکی از دختران قصر باید داخل می شداو ابتدا دمپایی چوبی را پوشید
دختر پرسید: این ماهیتابه را در ازای چه چیز می فروشی؟خوک چران گفت : ده بوسه از شاهزاده خانوم.
دختر گفت :به ما رحم کن.
خوک چران گفت :بله نمی توانم آن را به قیمت کمتری بفروشم
شاهزاده خانوم کفت :خوب او چه گفت؟دخنر جواب داد :واقعا نمی توانم به شما بگویم خیلی بد است.
شاهزاده خانوم گفت:بسیار خوب می توانی آرام بگویی.و شروع به راه رفتن کرد اما کمی که راه رفت زنگهابه زیبایی به صدا درآمدند :آه تو ای عزیزترین آگوستین
همه چیز تمام شد تمام شد تمام شر
شاهزاده خانوم گقت:بمان .از او بپرس با ده بوسه از دختران قصر من چطور؟
خوک چران گفت :نه متشکرم یا ده بوسه از شاهزاده خانوم و یا ماهیتابه را برای خود نگه می دارم.
شاهزاده خانوم گفت :آن هم نمی شود.آیا شما همه جلوی من می ایستید به طوریکه کسی ما را نبیند؟
و دختران قصر روبروی او ایستادند و پیراهنشان را پهن کردند.و بنابراین خوک چران ده بوسه و شاهزاده خانوم ماهیتابه را کرفت....

2003-03-24T12:49:00.000+04:30

یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچ کس نبود.بعد خدا رمین و آسمانها و همه جهان را آفرید و بعد انسان را.اما هنوز هم غیر از خدا هیچ کس نبود.چون همه چیز را از وجود بی نهایت خودش ساخته بودوقتی خدا انسان را به زمین فرستاد

وظیفه ای را به دوشش گذاشت .وظیفه ای که آسمان از قبولش سر باز زد.
حالا آدمها رو زمین بودند و برای اینکه بتونند اون جا زندگی کنند خدا یک لباس از جنس خاک براشون دوخت اما این لباس نیازهایی هم داشت
نیاز داشت بخوره استراحت کنه برای اینکه از سرما و گرما دور باشه چیزی بپوشه . اینها نیازهای اولیه آدم نبودند نیازهای اولیه لباسش بودند.
آدمها با هم قرار گداشتند هر کسی یاد بگیره یک نیاز لباس رو برطرف کنه تا همه بتونند به وظیفه اصلیشون عمل کنند و قول دادند که یادشون نره که برای چی اینجا اومدند.
بنابراین یکی لباس دوخت یکی غذا درست کردو اینطوری کارهای وقت گیر بین همه تقسیم شد.در این بین هر چند وقت یک بار دور هم جمع می شدند تا در مورد کار و وظیفه شون با هم صحبت کنند و از هم راهنمایی بخواهند.اما هر چی گذشت بچه های اونها یادشون رفت که چی کار باید می کردندفکر می کردند همه زندگی شون را باید صرف لباس کنند .اصلا یادشون رفت چیزی غیر از لباس هم هستندوقتی هم بهش می گفتی خودت رو فراموش کن(لباست رو)تو برای کار دیکه ای اینجا اومدی . می گفت پس کی زندگی کنم؟ بی خبر از اینکه زندگی نمی کرد.اگر می خواست زندگی کنه باید بار رو دوشش رو سلامت به مقصد می رسوند اما وسط های راه به زمینش انداخت.
اگر یک ذره فکر کنیم حتما یادمون میاد اون روری رو که خدا گفت :تو دیگه الآن می دونی چی بده چی خوبه .برو رو زمین و به عنوان خلیفه من رسالتت رو انجام بده.

2003-03-07T13:55:00.000+03:30

خوک چران 4
هانس کریستین اندرسون
امپراطور گفت :" خیلی ها هستند که جایی در قصر می خواهند.خوب اجازه بده ببینم.من یک نفر را می خواهم که از خوک ها مراقبت کند.ما تعداد زیادی خوک داریم."
و پادشاه به عنوان خوک چران امپراطور انتخاب شد. اتاقی کوچک و کثیف و نزدیک به طویله خوکها به او دادند .که تمام روز آنجا می نشست و کار می کرد.بعد از ظهر او یک ماهیتابه کوچک و زیبا ساخت که زنگهای کوچکی دور تا دور آن آویخته شده بود وقتی ماهیتابه می جوشید زنگها با روشی فوق العاده به صدا در امدند و یک ملودی قدیمی را می نواختندکه می گفت:" آه تو ای عزیزترین آگوستین همه چیز تمام شد تمام شد تمام شد.اما چیزی که بیشتر از همه عجیب بود تین بود که هر کسی که انگشتش را در بخار ماهیتابه فرو میبرد همه ظرفهایی که در تمام خانه ها ی شهر در آنها چیزی پخته می شد بو می دادند.و این کاملا از رز ها متفاوت بود.
شاهزاده خانوم داشت اتفاقی آنجا قدم می زد که آین صدا را شنید.ساکت ایستاد و خیلی خوشحال به نظر می رسید.او می توانست "عزیزترین آگوستین" را بنوازد.و این فقط قسمتی بود که می توانسا آن را با یک انگشت بنوازد....

2003-02-28T08:35:00.000+03:30

خوک چران 3
هانس کریستین اندرسون
سپس پرنده کوچک ( نایتینگل) بیرون آمد.و بسیار زیبا و شاد شروع به خواندن کرد.بطوریکه در ابتدا هیچ کس نتوانست سخنی بگوید.و با ان سرگرم شده بودند
دختر ها ناگهان گفتند."عالیه .لذت بخشه"و آنها عادت داشتند که به فرانسوی پچ پچ کنند.هر کدا م بدتر از فرد کناریش.
شوالیه گفت:"چقدر این پرنئه مرا به یادجعبه موزیکال ملکه بزرگ می اندازد."
امپراطور گفت :" بله بله این صدا صدای همان جعبه است "و مانند یک بچه گریه کرد.
شاهزاده خانم گفت :" اما من هنوز امیدوارم که این پرنده واقعی نباشد."
آما آنهایی که آن را آورده بودند گفتند :" ولی این یک پرنده واقعی است." شاهزاده خانم جواب داد:" پس اجازه بدهید پرواز کند."در حالیکه شاهزاده خانم از دیدن پادشاه سر باز می زد.اما به هر حال پادشاه دلسرد نشد..او صورتش را به رنگ قهوه ای و مشکی نقاشی کرد .کلاهش را روی گوشهایش قرار داد و در را زد.
-روز خوبی داشته باشید امپراطور.می توانم در قصر شما استخداو شوم امپراطور؟

2003-02-17T13:27:00.000+03:30

خوک چران2
هانس کریستین اندرسون
امپراطور هدایا را به اتاقی بزرگ جایی که شاهزاده خانم با دختران قصر مشغول بازی بودندبرد. آنها هیچ کار دیگری انجام ندادند و هنگامی که او جعبه و هدیه ها را دید با خوشحالی دستهایش را به هم زد .
او ناگهان گفت:" وای اگر بچه گربه ای کوچک باشد سپس رزهای زیبا را بیرون آمدند.
دختران گفتند :" چه زیبا ساخته شده اند!
امپراطور گفت :"آنها خیلی بیشتر از زیبا هستند.آنها جادویی اند .
اما شاهزاده خانم آنها را لمس کرد و فریاد زد :" وای پدر ! اینها ساختگی نیست طبیعی اند."
همه دختران فریاد زدند :" وای طبیعی اند.
قبل از اینکه بیشتر تعجب کنیم بیایید ببینیم در جعبه بعدی چه بود

2003-02-12T22:31:00.000+03:30

لباس جديد امپراتورـ بخش چهارم ـ هانس كريستين اندرسون ـ
...امپراتور جواب داد:” خوب من حاضر هستم.“
سپس دوباره به طرف اينه برگشت، چون مي خواست اينطور به نظر برسد،
كه دارد با علاقه زيادي درباره اراستگي ظاهرش تفكر مي كند.
دو پيشكار،دستهايشان را به طرف زمين گرفتند درست مثل اينكه
دارند، ردا را بلند مي كنند. و سپس تظاهر كردند ، چيزي را در هوا گرفته اند.
انها شهامت گفتن اينكه چيزي را نمي بينند نداشتند.
پس امپراتور به جشن رفت و در زير سايبان با شكوهي ايستاد.
همه كساني كه در خيابان بودند گفتند:” بي همتاست!
ردايش چه دنباله اي دارد! چقدر برازنده ايشان است!“
هيچ كس اجازه نمي داد كسي بفهمد كه او چيزي را نمي بيند.
چون اين نشان مي داد كه او براي شغلش مناسب نيست
و يا خيلي كودن است.
هيچ كدام از لباس هاي امپراتور موفقيتي مانند اين نداشته بودند.

در آخر بچه كوچكي فرياد زد: ”اما او هيچ چيز نپوشيده!“
پدر گفت:”ببين اين بچه معصوم چه مي گويد!“
و شخصي در گوش شخص ديگر حرف بچه را تكرار كرد،
همه مردم گفتند:”اما او چيزي نپوشيده!“
امپراتور احساس كرد كه حق با انها است.
اما با خودش فكر كرد:”من بايد به درون جمعيت بروم.“
و بنابرين حالت متكبرانه تري گرفت.
و پيشكاران دنباله اي را كه اصلا وجود نداشت ،محكمتر از قبل گرفتند.
پايان

داستان امپراتور و لباس جديدش يه داستان قديميه كه خيلي شنيديم
و خيلي هم كارتونش رو ديديم.اما انگار اين قصه هيچ وقت تكراري
نميشه.هر دفعه كه گوشش ميديم يا مي خونيمش همون احساس
خوب هميشگي رو به ما ميده.
انگار كه داستان زندگي ماست، داستان هر روز مون...
گاهي وقتها به خاطر اينكه مردم ما رو كودن و احمق ندونن حاضريم
هر كاري بكنيم...حتي اينكه بدون لباس توي خيابونا بريم!
احساس من اينه كه اون بچه اي كه فرياد ميزنه همون كودك درون
ماست.اين كودك هر روز فرياد ميزنه،تا ما رو از حقايقي با خبر كنه...
جلوي اين فرياد رو نگيريم، بهش نياز داريم...
يه نكته ديگه داستان هست كه برام خيلي جالبه: مردم مي خواستن ببينن
كه آيا همسايه شون ميتونه لباس امپراتور رو بينه يا نه؟!
خيلي وقتها به جاي اينكه دنبال اشكالهاي خودمون باشيم،
ديگران رو مي بريم زير ذربين...
اين داستان براي من خيلي مفيد بود،باعث شد دوباره
به صداي كودك درونم گوش بدم.
هدي

2003-02-11T11:28:00.000+03:30

خوك چران1
هانس كريستسين اندرسون
روزگاري پادشاه فقيري بود كه قلمرو كوچكي داشت.اما قلمرواش آنقدر بزرگ بود كه بتواند روي آن حساب كند. او دلش مي خواست ازدواج كند..
. ولي واقعا برايش سخت بود كه به دختر امپراطور بگگويد:"آيا مرا مي پذيريد؟"اما بالاخره اين كار را كرد
بخاطر شهرتي نامش داشت شاهزاده خانم ها ي بسياري بودند كه به او جواب مي دادند .
اما ببينيم كه آن شاهزاده خانم چه گفت.
كنار قبر پدر پادشاه بوته رز بسيار زيبايي وجود داشت كه هر پنج سال يكبار گل مي داد .هر بار فقط يك گل.اما آن گل بسيار خشبو بود به طوريكه غم و غصه را از هر كس دتور مي كرد.
علاوه بر آن پادشاه يك نايتينگل (پرنده اي كوچك) داشت. كه مي توانست به حدي زيبا بخواند كه گويي تمام ملودي هاي زيبا در حنجره اش جاي گرفته.پس شاهزاده خانم مي بايست آن دو را مي داشت.او آنها را در جعبه هاي نقره اي زيبا گذاشت و براي او فرستاد...

2003-02-09T23:52:00.000+03:30

لباس جديد امپراتورـ بخش سوم-هانس كريستين اندرسون
دغل باز ها پول بيشتري خواستند،
و اظهار كردند كه ابريشم و طلاي بيشتري براي بافتن مي خواهند.
همه ان ها را داخل جيبهاي خودشان گذاشتند.
در حالي كه حتي يك نخ هم در دستگاه نگذاشته بودند.
و آنها مانند قبل تا دير وقت در كارگاه كار مي كردند...
طولي نكشيد كه امپراتور يكي ديگر از صاحب منصب هاي
با صداقت دربارش را فرستاد، كه ببيند ايا پارچه حاضر است يا نه؟

او هم درست مثل شخص اول رفتار كرد...
او نگاه كرد و نگاه كرد،اما چون انجا چيزي براي ديدن نبود
ـ به جز دستگاههاي خالي ـ چيزي نديد...
دو دغل باز گفتند :ايا ان نمونه قشنگي از يك پارچه نيست؟
و انها طرح زيبايي را كه اصلا وجود نداشت ،نمايش و توضيح دادند.
مرد با خود گفت:”من كودن نيستم!علتش بايد مقام خوب من
باشد كه برايش مناسب نيستم.به قدر كافي مضحك هست
نبايد اجازه بدهم كسي متوجه بشود.“
سپس او پارچه اي را كه نمي ديد تحسين كرد.
و اظهار داشت كه از زيبايي رنگ و دلربايي طرحش لذت برده است.
به امپراتور گفت:”بله، دلرباست“
همه مردم شهر راجع به پارچه مجلل صحبت مي كردند.
امپراتور ميل داشت كه ان را وقتي كه هنوز روي دستگاه بود ببيند.
او به همراه جمعي از دولتمردان و دو نفري كه قبلا هم از انجا بازديد كرده بودند
به طرف ان دو مكار رفت.
آنان نيرومند و پر انرژي در حال بافتن بودند،بدون هيچ الياف يا نخي.
دو دولتمرد گفتند:”عالي نيست؟ آيا اعليحضرت طرح و رنگهاي ان را ملاحظه نمي كنند؟ “
و به دستگاه خالي اشاره كردند.چون فكر مي كردند بقيه مي توانند پارچه را ببينند.
امپراتور فكر كرد: اين ديگر چيست؟ من اصلا چيزي نمي بينم! وحشتناك است.
ايا من كودن هستم؟ ايا من مناسب امپراتور بودن نيستم؟
اين وحشتناك ترين چيزي ست كه ميتوانست برايم اتفاق بيفتد.“
امپراتور با صداي بلند گفت:”اوه اين خيلي زيباست!“
و با خرسندي سر تكان داد،و به دستگاه خالي چشم دوخت.
چون نمي توانست بگويد، چيزي نمي بيند.
همه همراهاني كه با او بودند،نگاه كردند و نگاه كردند ولي چيزي نديدند.
اما مثل امپراتور گفتند:”قشنگ است!“
و به او توصيه كردند كه ان لباس هاي جديد عالي را براي روز جشني كه نزديك
بود بپوشد.
اين حرف دهان به دهان گشت:”عالي است،بسيار خوب است.“
همه جا شادي عظيمي موج ميزد و امپراتور به انها عنوان
” بافنده هاي بارگاه امپراتور “ داد.

تمام شب قبل از روز جشن، دغل باز ها بيدار بودند و بيشتر از ششصد
شمع را روشن نگه داشتند.
مردم مي ديدند كه انها به سختي براي كامل كردن لباس امپراتور كار مي كنند.
با قيچي هاي بزرگي در هوا برش مي زدند و با سوزني بي نخ مي دوختند.
و در اخر گفتند:” لباس حاضر است!“
امپراتور با شواليه هاي با شكوهش آمد.
و دو دغل باز ،يكي از بازو هايشان را بلند كرده بودند،مثل اينكه
چيزي را گرفته باشند و گفتند:”ببينيد، اين شلوار! و اين كت! و اين ردا !“
”به سبكي تار عنكبوت است“
شواليه ها گفتند:”بله“ اما نمي توانستند چيزي ببينند چون چيزي ان جا نبود.
دو دغل باز گفتند:”ايا اعليحضرت همايوني بر ما منت مي گذارند ، لباس
خود را در آورند تا ما لباس هاي جديد شان را در جلوي اينه بزرگ به ايشان بپوشانيم؟“
امپراتور لباس هايش را در آورد،و دغل بازها وانمود كردند كه دارند لباس هاي جديد را
به او مي پوشانند.
و امپراتور جلوي اينه چرخيد و چرخيد...
همه گفتند:”اوه چقدر خوب به نظر ميرسد!چقدر برازنده شماست!
چه طرحي! چه رنگهايي! لباس عاليي ست!“
رئيس تشريفات اعلام كرد :” انها بيرون منتظر شما هستند...“
ادامه دارد...

2003-02-08T14:18:00.000+03:30

لباس جديد امپراتورـ بخش دوم- هانس كريستين اندرسون

و امپراتور به ان دو دغل باز ،مقدار زيادي پول نقد داد.
تا انها كارشان را فورا شروع كنند.
انها در سالني دو دستگاه بافندگي گذاشتند و وانمود كردند كه دارند، كار مي كنند.
اما هيچ چيزي در دستگاههاي بافندگي شان نداشتند.
انها فورا خواستار عاليترين ايريشم و گران ترين طلاها شدند،
اين ها را داخل جيب هاي خودشان گذاشتند،
و تا دير وقت در كارگاههاي بافندگي خالي شان كار ميكردند.
امپراتور با خودش فكر كرد:”من بايد بدانم انها چقدر در بافتن پارچه پيشرفت كرده اند“
اما وقتي فكر كرد كساني كه براي شغل و مقام خودشان مناسب
نيستند نمي توانند ان را ببينند، احساس بدي پيدا كرد.
امپراتور باور داشت كه هيچ دليلي براي ترسيدنش وجود ندارد
اما ترجيح مي داد اول شخص ديگري را بفرستد
تا ببيند اوضاع چطور است
همه مردم شهر مي دانستنند كه ان پارچه، چه ويژگي خاصي دارد.
و مشتاق بودند ببينند كه همسايه شان چقدر بد يا كودن است!
امپراتور با خودش گفت:”من وزير كهنه كار و با صداقتم را مي فرستم،
او بهتر مي تواند تشخيص بدهد كه پارچه چه طور به نظر ميرسد.
چون او با هوش است و هيچ كس بهتر از خودش در كار وزارت خبره نيست.“
وزير كهنه كار و خوب به درون سالني رفت كه دو دغل باز نشسته بودند
و روي دستگاههاي خالي كار ميكردند.
وزير كهنه كار چشمانش را كاملا باز كرد،و با خودش گفت :
”خدا به ما رحم كند!! من اصلا نمي توانم چيزي ببينم!“

دو دغل باز از او خواهش كردند كه نزديكتر بيايد ،
و از او پرسيدند ايا رنگ و طرح ان مورد پسندش هست يا نه؟
و سپس به دستگاههاي خالي اشاره كردند، وزير كهنه كار بيچاره
چشمهايش را باز كرد، اما چيزي نمي ديد چون انجا چيزي نبود كه ببيند.
ايا حقيقتا من اينقدر كودن هستم؟ هرگز فكرش را نمي كردم،
هيچ كس نبايد چنين چيزي را بداند.
ايا من براي مقام خودم مناسب نيستم؟
نه، هرگز نمي گويم كه ان پارچه را نديدم...
يكي از ان دو همين طوري كه مي بافت گفت:
”شما هيچ نظري راجع به اين پارچه نمي دهيد؟“
وزير كهنه كار گفت:”اوه،مليح است،خيلي دلربا ست!“
و همان طوري كه از ميان عينكش به دقت نگاه مي كرد.
گفت:”چه طرح خوبي چه رنگ هايي! بله، من بايد به امپراتور بگويم
كه من خيلي از اين پارچه راضي هستم.“
دو بافنده گفتند: ”خوب، ما از ان خوشحاليم“
و سپس انها رنگ ها را نام بردند و طرح عجيب ان را توضيح دادند
وزير كهنه كار با دقت گوش داد تا بتواند انها را جلوي امپراتور تكرار كند.
و او اين كار را انجام داد...
ادامه دارد

2003-02-06T12:04:00.000+03:30

لباس جديد امپراتورـ بخش اول-هانس كريستين اندرسون-
سالها پيش ،امپراتوري زندگي مي كرد كه خيلي علاقه مند به
لباس هاي مجلل و با شكوه بود و همه پولش را در اين راه خرج مي كرد.
او نه به سرباز هايش اهميت مي داد و نه به تئاترها،تنها چيزي كه
دوست داشت اين يود كه بيرون برود و لباس هاي جديدش را نشان بدهد.
او براي هر ساعت از روزش يك لباس داشت.
و همون طوري كه هميشه در مورد يك پادشاه ميگن”او در شورا است،”
انها هميشه در مورد او ميگفتند: ” او در اتاق پرو است!”

هر روز غريبه هاي زيادي به ان شهر مي آمدند،
يك روز دو آدم دغل باز به شهر امدند.و خودشان را بافنده معرفي كردند،
و گفتند كه ميتوانند عالي ترين پارچه اي را ببافند كه هيچ كس نمي تواند تصور بكند.
نه تنها رنگ و طرح ان بي اندازه زيبا است بلكه لباسي كه از ان پارچه ساخته مي شود
خاصيت عجيبي دارد، هر كسي كه در مقام و شغل خودش نا مناسب است
و يا كودن و نفهم است، نمي تواند ان را ببيند‌.

پاشاه با خودش فكر كرد:” ان لباس ها خيلي حياتي هستن...
اگر من انها را بپوشم،ميتونم بفهمم كه چه اشخاصي براي مقام خودشون مناسب نيستند،
و يا باهوش ها را از كودن ها بشناسم
آره، اون پارچه بايد فورا براي من بافته بشه...“
ادامه دارد

2003-02-02T23:18:00.000+03:30

داستان فرشته قسمت 4
”...براي پسر بيمار آن گل تبديل به عالي ترين گل شد.
- تنها گنج كوچك زميني اش .
به آن آب مي داد ، و مراقبش بود
گل مي كوشيد تا از حداقل نوري كه از پنجره باريك مي تابيد استفاده كند.
و گل در روياهاي پسر موج مي زد.
براي شاد كردن پسر رشد مي كرد،
و بوي خوشش را در اطراف او مي پراكند.
و زماني رسيد كه خداوند پسر را به سوي خودش فرا خواند.
و الان يك سال است كه او پيش قادر مطلق است.
براي يك سال گل در كنار پنجره فراموش شده ماند ،
و پژمرد.به همين خاطر در كوچه انداخته شد.
و اين همان گل بيچاره است كه در دسته گل ماست.
چون كه اين گل نسبت به گلهاي باغ ملكه شادي بيشتري بخشيده.“
كودك پرسيد :”اما، تو همه اين چيز ها را از كجا مي داني؟“
فرشته گفت:”من مي دانم، چون من همان پسري بودم كه
بر روي چوب دستي راه مي رفت. من گلم را خوب مي شناسم.“
كودك چشم هايش را باز كرد و به صورت شاد و با شكوه فرشته نگاه كرد.
در همين لحظه انها به مكاني داخل شدند كه پر از شادي و ارامش بود.
خداوند كودك مرده را در اغوش گرفت سپس او مثل فرشته دو بال در اورد.
و دست در دست فرشته پرواز كرد.
قادر مطلق گل صحرايي پژمرده را بوسيد، گل صدايي در يافت كرد و با همه
فرشتگاني كه در اطراف پرواز ميكردند-بعضي نزديك ، بعضي دورتر و بعضي در
فاصله اي نا محدود-آواز خواند.
كودك ،و گل بيچاره صحرايي- كه قبلا پژمرده در ميان اشغال هاي كوچه تاريك و باريكي افتاده بود-
خوشحال بودند. و اواز مي خواندند.
پايان

” گل صحرايي به ديگران شادي مي بخشيد حتي زماني كه
مي بايست براي زنده ماندنش مي جنگيد...
و خداوند او را بيشتر از گلهاي باغ ملكه دوست مي داشت
گل هاي باغ ملكه قوي و زيبا بودند،اما خداوند آن گل
خشكيده را بيشتر دوست داشت چون در نهايت نياز ، ديگران را شاد ميكرد...

خداوند همه انسان ها را دوست دارد ولي عشق خاص خود را نصيب
انهايي مي كند كه رنجشان را براي خودشان نگه مي دارند و شادي را
به ديگران هديه مي كنند

2003-01-30T21:48:00.000+03:30

داستان فرشته قسمت سوم:
شب كاملا آرامي بود.آنها درآن شهر بزرگ ماندند.
و به طرف كوچه ي باريكي پرواز كردند.
جايي كه انبوهي از پوشال و كاه ،خاكستر وخاكروبه جمع شده بود
آنجا تكه هاي بشقاب ، خرده هاي گچ ،لباس هاي مندرس و كهنه و كلاه هاي قديمي ريخته بود
و همه اين چيزها منظره كوچه را به هم زده بود...
و فرشته از ميان همه ي اين چيزهاي آشفته به تكه هايي از يك گلدان شكسته
و تكه كلوخي كه از آن بيرون افتاده بود، اشاره كرد.كلوخ با ريشه هاي قوي يك
گل صحرايي خشك شده نگه داشته شده بود، كه هيچ استفاده اي نداشت و براي همين
دور انداخته شده بود.
فرشته گفت: ” آن را با خودمان مي بريم. علتش را همان طور كه به پيش ميرويم برايت مي گويم.“
’آن پايين در كوچه باريك ، در زير زميني ،پسر بيمار و فقيري زندگي ميكرد.او از كودكي عليل بود.
فقط وقتي حالش خيلي خوب بود، ميتوانست با تكيه بر چوب دستي اش چند بار بالا وپايين اتاق برود...
اين حد اكثر كاري بود كه او ميتوانست انجام دهد.
براي چند روزي در تابستان اشعه هاي خورشيد به درون زيرزمين رخنه ميكردند.
و وقتي پسر كوچك آنجا در زير تابش خورشيد مي نشست ، در حالي كه دستش را جلوي صورتش مي گرفت و به خوني كه در انگشتانش جاري بود،نگاه مي كرد، مي گفت:” آره، امروز او بيرون آمده!“
او جنگل را با زيبايي سبز بهاريش مي شناخت ،تنها به اين خاطر كه پسر كوچك همسايه ،اولين شاخه ي سبز يك درخت آلش را برايش آورده بود و او آن را بالاي سرش مي گرفت و خود را در روياهايش در جنگلي از درختان آلش مي ديد. جايي كه خورشيد مي درخشيد و پرندگان اواز مي خواندند...
در يك روز بهاري پسر همسايه برايش گلهاي صحرايي آورد.كه اتفاقا يكي از گل ها با ريشه بود.
بنابراين در يك گلدان كنار تخت نزديك پنجره كاشته شد.
و گل رشد كرد، شاخه هاي جديدي داد و هر سال گل هاي تازه اي...
ادامه دارد

2003-01-28T23:44:00.000+03:30

داستان فرشته قسمت دوم
فرشته همان طور كه كودكي مرده را به بالا ، به سوي بهشت حمل مي كرد
گفت: ” نگاه كن “
كودك صدايش را شنيد، مثل اين كه در يك رويا بود ...
انها از بالاي مكانهايي كه كودك بازي مي كرد، پرواز كردند
و به ميان باغ هايي با گل هاي زيبا آمدند
فرشته پرسيد:
ـكداميك از اين ها را بايد با خود ببريم تا در بهشت بكاريم؟
ان جا نزديك ان ها يك بوته ي زيبا و باريك گل رز ايستاده بود.
اما دستي نا بكار ساقه اش را شكسته بود،
و به همين خاطر همه غنچه هاي نيمه بازش پژمرده شده
و در اطراف اويزان بودند.كودك گفت:
” گل بيچاره! اين را بردار، ممكن است در انجا گل بدهد و رشد كند“
فرشته ان را برداشت و كودك را بوسيد.

انها تعدادي از گل هاي پر پشت را چيدند
همچنين بنفشه وحشي و گل الاله ي تحقير شده راهم با خود بردند.
كودك گفت :”حالا ما گلهايي داريم“
فرشته سرش را از روي تصديق تكان داد.
ولي به سوي بهشت پروازنكرد....

2003-01-27T10:38:00.000+03:30

داستان فرشته-قسمت اول-هانس كريستين اندرسون

وقتي كودك خوبي مي ميرد يك فرشته ازبهشت به زمين مي آيد، و كودك مرده را در آغوش ميگيرد...بال هاي بزرگ و سفيدش را باز مي كند
و از بالاي همه چيزهايي كه كودك به آن ها عشق مي ورزيده پرواز ميكند...،
فرشته يك مشت پر گل مي چيند، و آن ها را بالا پيش قادر مطلق مي برد.
آن ها ميتوانند ، در بهشت زيبا تر از زمين شكوفه بدهند.و خداوند همه آن گل ها را به قلب خود مي فشارد.اما گلي را كه بيشتر از همه دوست دارد مي بوسد... و سپس آن گل با صدايي وقف بزرگترين هم سرايي ستايش خداوند ميشود...

گل ها نمادي از انسان ها هستند ،خداوند همه انسان ها را دوست دارد اما آن هايي را كه بيشتر دوست دارد را وقف ستايش خود ميكند.